یک منتقد میگوید فیلمنامه بیالهام است و فیلم هرچه جلوتر می‌رود، از رمق کمدی‌اش کم می‌شود. منتقد دیگری آن را سرگردان و بی‌هدف میداند: بهاندازهای نامعقول و افراطی نیست که واکنشی شبیه واکنش به فیلم «خماری» برانگیزد و آن‌قدر هم انسانیت ندارد که گفت‌وگوهای صمیمانه و گهگاهی دو شخصیت را توجیه کند. منتقدی دیگر میگوید شوخی‌های تکاندهنده فیلم زود کهنه میشوند.
Rhett Reese و Paul Wernick که فیلمنامه‌های خیلی بامزه‌تری برای فیلم‌های Zombieland و Deadpool نوشته‌اند، اینجا چندان خلاقانه عمل نکرده‌اند. هرچه Balls Up جلوتر می‌رود، از نیروی کمدی‌اش کم می‌شود. Wahlberg و Hauser قبلاً نشان داده‌اند که در کمدی توانایی خوبی دارند، اما بازی آرام و کم‌اغراق‌شان اینجا چندان به فیلم جان نمی‌دهد.
فیلمی عمدتاً بی‌آزار است؛ البته با کمی کلیشه‌پردازی قومیِ معمول و دست‌کم یک نمای نزدیک از سر آلت تناسلی مصنوعی. نه آن‌قدر خوب است که در خاطر بماند و نه آن‌قدر بد؛ آن‌قدرها که می‌توانست خنده‌دار نیست، اما از شوخی‌های دم‌دستی هم خالی نیست.
والبرگ را نباید برای هیچ نقشی انتخاب کرد که متکی به این فرض باشد که او خوب حرف می‌زند و ایده‌های خوبی دارد. هاوزر یکی از بهترین بازیگران انگلیسی‌زبان است و از این فاجعه جان سالم به در می‌برد و باز هم کارهای درخشانی خواهد کرد؛ دست‌کم این دلگرمی را داریم.
فیلم فارلی بی‌هدف پیش می‌رود؛ نه چیزی آن‌قدر مسخره و افراطی در آن هست که واکنشی شبیه واکنش به «خماری» برانگیزد، نه آن‌قدر وجه انسانی دارد که گفت‌وگوهای گهگاهِ صمیمانه‌ی برد و الایجا را توجیه کند.
فیلم پر است از خرابکاری‌های بزن‌بکوبی، شوخی‌های تصویری با کاندوم‌ها و کلی شوخی رکیک؛ بعضی‌هایشان خنده‌دارند، اما بعید می‌دانم فیلم بختی برای اسکار داشته باشد.
فیلم فارلی هم، درست مثل شوخی‌های کمدیِ شوک‌آورش، خیلی زود کهنه می‌شود.
معادل سینماییِ اینه که یکی بی‌اجازه‌ات بیضه‌هاش رو بذاره روی صورتت.
Balls Up سرگرمی‌ای بچگانه است که حرفه‌ای‌ها ساخته‌اند.
