در مجموع، اثری نسبتاً بیضرر است؛ البته با کمی اغماض نسبت به کلیشههای قومیِ معمول در اینگونه آثار و دستکم یک نمای نزدیک که شامل استفاده از یک اندام مصنوعیِ جنسی است. این فیلم نه آنقدر خوب است که به شکلی بهیادماندنی در ذهن بماند و نه آنقدر بد؛ نه به اندازهای که میتوانست پرشور و دیوانهوار نیست، اما از شوخیهای ساده و دمدستی هم خالی نیست.
در فیلم، خرابکاریهای اسلپاستیکی، شوخیهای بصری دربارهٔ کاندومها و انبوهی از شوخیهای مبتذل وجود دارد؛ بعضی از آنها واقعاً خندهدارند، هرچند بعید میدانم چشماندازی برای اسکار داشته باشد.
رِت ریس و پل ورنیک، که پیشتر فیلمنامههای بسیار خندهدارتری برای فیلمهای Zombieland و Deadpool نوشتهاند، اینجا در حال کار کردن در حالتی بیانگیزه و کمرمق هستند. Balls Up هرچه جلوتر میرود، نیروی کمدی خود را بیشتر از دست میدهد و با اینکه والبرگ و هاوزر در گذشته تواناییهای کمدی قابلتوجهی از خود نشان دادهاند، بازیِ خونسرد و کماغراق آنها انرژی چندانی به فیلم نمیبخشد.
فیلم فارلی بیهدف پیش میرود؛ نه آنقدر پوچ و افراطی است که واکنشی شبیه The Hangover ایجاد کند، و نه آنقدر از انسانیت و احساس برخوردار است که گفتوگوهای صمیمانه و گاهبهگاه میان برد و الیجا را توجیه کند.
نباید والبرگ را در هیچ نقشی انتخاب کرد که بر این پیشفرض بنا شده باشد که او در بیان کلمات و ارائهٔ ایدهها توانمند است. هاوزر یکی از بهترین بازیگرانِ انگلیسیزبان است و از این فاجعه عبور خواهد کرد و به کارهای بزرگ بیشتری ادامه خواهد داد؛ پس دستکم این نکته امیدوارکننده است.
