چندین منتقد فیلم را تریلری نفس‌گیر و دلهرهآور دانستهاند؛ از توانایی کاترین بیگلو در تبدیل بحرانی نزدیک به واقعیت به تریلری پرضربان و از باورپذیری فیلم هم تعریف شده است. بااینحال، نظرها درباره‌ی تعلیق یکسان نیست: بعضی میگویند خیلی زود میتوان پایان ماجرا را حدس زد و بازگشت چندباره به همان رویدادها از کشش فیلم کم می‌کند، در حالی که منتقدی دیگر میگوید روایت سوم به‌اندازه‌ی بار اول یا حتی بیشتر دلهرهآور است. منتقدی هم از افت ریتم در هر بار بازگویی انتقاد کرده است.
حتی پیش از رسیدن به پایانی که انگار عمداً هیچ‌چیز را به سرانجام نمی‌رساند و تماشاگر را وامی‌دارد فریادِ «صبر کن، جدی می‌گی؟» را در گلو خفه کند، این نگاه خیرخواهانه به اینکه چقدر به آستانه انقراض نزدیکیم، از نظر سینمایی مثل بمبی است که منفجر نشده. با اینکه موضوع فیلم این‌قدر به‌روز است و این‌همه استعداد در آن جمع شده، آخرش حس می‌کنی در کلبه‌ای محقر از ناامیدی دفن شده‌ای.
A House of Dynamite می‌خواهد یک تریلر نفس‌گیر باشد، اما تقریباً هیچ تعلیقی ندارد. حتی پیش از تمام‌شدن بخش اول، کم‌وبیش می‌دانیم ماجرا چطور تمام می‌شود. بعد از آن دیگر کاملاً می‌دانیم چه خبر است، چون مجبوریم همان اتفاق‌ها را دو بار دیگر تماشا کنیم.
با اینکه خانم بیگلو چند لحظه‌ی انسانی و حتی خنده‌دار هم در فیلم می‌گنجاند، علاقه‌ای به قواعد فیلم‌های اکشن یا درس اخلاق ندارد. او فقط آینده‌ای را پیش چشممان می‌گذارد که احتمال وقوعش به طرز تهوع‌آوری بالاست. برای همین، A House of Dynamite یکی از ترسناک‌ترین فیلم‌هایی است که تا حالا ساخته شده؛ اما ترسش اصلاً سرگرم‌کننده نیست.
فیلم دقیق، تأثیرگذار و هوشمندانه ساخته شده است. اما با اینکه روی جزئیات عملیِ واکنش احتمالی دولت آمریکا به حمله‌ای هسته‌ای تمرکز دارد، چیزی وهم‌آلود و غیرواقعی هم در آن هست. فیلم بی‌آنکه چیزی را با جزئیات توضیح دهد، واقعیت‌های جهانی گوناگونی را پیش چشممان می‌گذارد که نمی‌خواهیم به آن‌ها فکر کنیم.
اولین مرور کامل بحران در اتاق وضعیت کاخ سفید شاید کمی خشک باشد. اما وقتی ماجرا از زاویه‌های مختلف دوباره مرور می‌شود، اطلاعاتی که کم‌کم اضافه می‌شوند به‌خوبی تنش را تشدید می‌کنند. خیلی زود، ما هم به‌اندازه‌ی رئیس‌جمهور البا سردرگمیم و ناامیدانه دنبال روشن‌شدن ماجرا می‌گردیم؛ در حالی که زنجیره‌ی اتفاق‌ها اساساً اجازه نمی‌دهد چیزی روشن شود.
این فیلم هم روایتی هشداردهنده و کاملاً جدی است، هم دعوتی صادقانه به کاهش تنش‌ها؛ اما در قالب تریلری سیاسی عرضه می‌شود و کارگردانش در ساخت صحنه‌های اکشن خیلی کاربلد است (و راستی، بهترین فیلمش هم Point Break است). A House of Dynamite همیشه نمی‌تواند به‌راحتی میان قواعد درام مستند و فیلم فاجعه تعادل برقرار کند.
اینکه بیگلو فیلمی بسازد که بیشتر داستانش در اتاق‌هایی پر از آدم‌های در حال حرف‌زدن می‌گذرد، انگار هدر دادن استعدادهای یکی از بزرگ‌ترین کارگردان‌های اکشن ماست. اما این‌طور نیست. «A House of Dynamite» اثری فشرده و پرقدرت است که گروه تولیدش آن را به سطح بالاتری رسانده‌اند.
کار بیگلو در اینجا فوق‌العاده است. او اجزای زیادی را هماهنگ کنار هم می‌چیند و کاری می‌کند همه منسجم پیش بروند. حتی وقتی بعضی را عوض می‌کند و چیزهای دیگری را وارد می‌کند، هیچ‌کدام از کارها از دستش درنمی‌رود. گاهی فیلمنامه مانع کارش می‌شود؛ این اتفاق در آثارش گاهی پیش می‌آید.
ساختار فیلم محدودیت‌هایی دارد که نمی‌گذارد چندان با شخصیت‌های پرشمارِ House of Dynamite آشنا شویم؛ شخصیت‌هایی از سربازان دون‌پایه تا بالاترین رده‌های قدرت. اما همین ساختار، گروه بازیگری درجه‌یک فیلم را هم به چالش می‌کشد تا لایه‌های پنهان شخصیت‌هایشان را بیرون بکشند.
فیلم A House of Dynamite که در بخش مسابقه‌ی جشنواره‌ی ونیز به نمایش درآمد، هشداری تلخ و به‌موقع درباره‌ی خطرهای دوباره جان‌گرفته‌ی گسترش سلاح‌های هسته‌ای است. البته می‌شود از زاویه‌ی دیگری هم به آن نگاه کرد: این سرگرم‌کننده‌ترین فیلم هالیوودی درباره‌ی احتمال نابودی گسترده است که از زمان «دکتر استرنجلاو»ی استنلی کوبریک ساخته شده.
