در مجموع، لحن نقدها بیشتر انتقادی است. چند منتقد میگویند حال‌وهوای نمایشی و خشک فیلم، آن را از اثرگذاری بازمیدارد و برای بخش زیادی از زمانش در وضعیتی پرتنش اما کلافهکننده نگه میدارد. یک منتقد میگوید خاستگاه تئاتری اقتباس گاهی به سود فیلم است و گاهی به زیانش؛ بااینحال، خود اقتباس شتابزده به نظر میرسد. روایت جبرگرایانه هم در ادامه انگار فقط ماجراها را از سر میگذراند تا به پایان تلخش برسد و ضعف‌های دراماتیکش آشکارتر شود. منتقدی شخصیت‌ها را مهره‌هایی ناتوان میبیند که نمیتوانند موقعیتشان را حل کنند. منتقد دیگری میگوید فیلم بخشی از همان حال‌وهوای مبهم و اشارهوار را دارد، اما در نهایت اثری کماهمیت در کارنامه‌ی فیلمسازی است که همچنان چهرهای مهم به شمار می‌آید. در نقدی دیگر، فیلم ناامیدکننده و سنگین توصیف شده و گفته شده که کارگردان حرف‌هایش را در آثار دیگر قانع‌کننده‌تر بیان کرده است.
تفاوت اینجاست که در این فیلم، تراژدی چقدر صریح به تصویر کشیده می‌شود؛ حال آن‌که کارگردان بخش زیادی از بهترین آثارش را بر ظرافت و القا بنا کرده، طوری که تماشاگر اتفاق‌ها را تجربه کند، نه اینکه کاملاً سر از آن‌ها دربیاورد. The Fence هم بخشی از همان حال‌وهوای گرفته و بیان تلویحی را دارد، اما در نهایت بیشتر شبیه اثری کم‌اهمیت‌تر در کارنامه‌ی یک فیلمساز بزرگ است.
چون فیلم بر اساس نمایشنامه‌ی «Black Battles with Dogs» اثر برنار-ماری کولتس ساخته شده، خاستگاه تئاتری‌اش گاهی به کمکش می‌آید و گاهی به ضررش تمام می‌شود؛ ضمن اینکه این حس را هم می‌دهد که سازنده فقط خواسته خیلی زود از اثری که دوست داشته اقتباسی بسازد.
پیش‌رویِ ازپیش‌تعیین‌شده‌ی روایتِ «The Fence» در نهایت به ضرر فیلم تمام می‌شود. از جایی به بعد، فیلم تا رسیدن به اوج تلخ و اجتناب‌ناپذیرش انگار فقط از سر رفع تکلیف پیش می‌رود؛ آن‌جا دیگر نادیده‌گرفتن ضعف‌های دراماتیکش دشوار می‌شود.
اگر با حال‌وهوای اثر همراه شوید، می‌بینید که بر گریزناپذیربودن حقیقت تأکید می‌کند؛ حتی وقتی کسانی که از آشکارشدنش سود می‌برند، می‌کوشند آن را دفن کنند.
این اقتباس در اصل چیزی شبیه یک نمایش جمع‌وجور با چهار بازیگر است. به موضوعات ملتهبی مثل ذهنیت استعماری، تنش‌های نژادی و انتقام می‌پردازد، اما در نهایت آن‌قدر خشک و تئاتری از کار درمی‌آید که چندان تأثیری نمی‌گذارد.
با اینکه دیلن کار بیشتری برای انجام‌دادن و دیالوگ‌های بیشتری برای گفتن دارد، این De Bankolé فوق‌العاده است که چنان مسلط و پرقدرت جلوی دوربین ظاهر می‌شود که جرئت نمی‌کنید حتی یک لحظه چشم از او بردارید.
فیلم نمایشنامه‌ی سال ۱۹۷۹ برنار-ماری کولتسِ فقید را نه چندان بسط می‌دهد، بلکه با سردی و دقتی بالینی کالبدشکافی‌اش می‌کند. همه‌ی شخصیت‌ها مهره‌هایی ناتوان‌اند که در موقعیت‌هایی گیر افتاده‌اند و نمی‌دانند چطور از پس حل‌وفصلشان بربیایند.
از بعضی جهات، فیلم کاملاً امضای دنی را دارد: سرد و سخت، غریب و گاهی هم فهم‌ناشدنی. اما در عین حال ناامیدکننده است؛ فیلمی سنگین و کند که دنی حرف‌هایش را در جاهای دیگر قانع‌کننده‌تر زده است.
«The Fence» فیلم بزرگی نیست، اما اغلب زیباییِ زیادی در آن پیدا می‌شود. قطعاً حقش نیست که از نظرها محو شود.
توانایی دنی در کارگردانی از ترکیب‌بندی‌های تصویریِ بی‌نقصش می‌آید؛ ترکیب‌بندی‌هایی که از ویژگی‌های شاخص کارنامه‌اش هستند، اما اتکای آشکار او به متنِ کولتس، که به دیالوگ وابستگی زیادی دارد، اثرشان را کم‌رنگ می‌کند.
