چند منتقد فیلم را سرگرم‌کننده و بامزه دانستهاند و از آمیختن اکشن با شوخی استقبال کردهاند؛ صحنه‌ی رقص در بار هم برای یکی از آنها بهترین بخش فیلم است. تعامل دو برادر و رفتوبرگشت بامزهی بازیگران نیز در چند نقد نقطهی قوت شمرده شده است. بااین‌حال، یک منتقد صحنه‌های اکشن را کماثر و گاهی خستهکننده دانسته است.
فیلم The Accountant 2 نه درباره واقعیت‌های اوتیسم است و نه قصد دارد چنین فیلمی باشد. بااین‌حال، ما را به فکر وامی‌دارد که مغزمان چطور کار می‌کند و چرا کارهایی را می‌کنیم و حرف‌هایی را می‌زنیم که می‌زنیم. همچنین یادآوری می‌کند که هرچند شاید فکر کنیم برای واکنش نشان‌دادن به نشانه‌های اجتماعی یک روش عادی وجود دارد، مغز همه آدم‌ها یک جور کار نمی‌کند.
«حسابدار ۲» نه فیلمی کاملاً موفق است و نه تصویری کاملاً موفق از اوتیسم ارائه می‌دهد، اما دست‌کم شخصیتی اوتیستیک را به تصویر می‌کشد که زندگی کاملی دارد و به نظر می‌رسد از آن راضی است؛ شخصیتی که واقعاً قرار عاشقانه می‌گذارد و کارهای مالیاتی‌اش را هم انجام می‌دهد. این فیلم در بازنمایی اوتیسم دستاورد بزرگی نیست، اما موضوع را بهتر از بعضی مقام‌های دولتی می‌فهمد.
نکته عجیب درباره‌ی «حسابدار ۲» این است که دیگر مثل قسمت اول، فیلم اکشنِ خشن و زمختی نیست. اوکانر هنوز هم چند صحنه‌ی مبارزه‌ی درجه‌یک دارد، اما این دنباله در اصل فیلمی درباره‌ی وقت‌گذراندن با شخصیت‌هاست؛ حتی صحنه‌ای دارد که افلک توی یک بار، ناشیانه رقص خطی می‌کند. بله، درست خواندید؛ و بله، به همان خوبی‌ای است که به نظر می‌رسد.
فیلم تازه در بعضی بخش‌ها بیشتر به کمدی رو می‌آورد، اما گاهی کارش به لوس‌بازی می‌کشد؛ مثل کریس در مراسم آشنایی سریع یا کریس در شب رقص لاین‌دنس. صحنه‌های دو برادر کنار هم عالی‌اند و لحظه‌هایی از پسرهایی را نشان می‌دهند که وابستگی ناسالمی به هم داشتند، پیش از آن‌که بزرگ شوند و به مردانی تبدیل شوند که آسیب‌های روحی جلوی رشدشان را گرفته و مرتب دست به خشونت و خون‌ریزی می‌زنند.
فیلم «حسابدار» یک تریلر اکشنِ قابل‌اتکا و یادآور آثار دهه ۹۰ بود. «حسابدار ۲» هم کمابیش همین‌طور است، هرچند لحن رها‌تر و بامزه‌تری دارد و داستانش در دنیایی می‌گذرد که به دنیای خودمان شباهت دارد و با مسائل خودمان سروکار دارد: مهاجرت، قاچاق انسان و جرایم سازمان‌یافته.
قابل‌پیش‌بینی است، اما سرگرم‌کننده. غیرواقعی است، ولی این موضوع تأثیر چندانی روی داستان نمی‌گذارد. رابطه‌ی براکستون و کریستین نسبت به فیلم اول تغییر کرده، اما این تغییری دلنشین و حال‌خوب‌کن است؛ آن هم در داستانی پر از اسلحه و یک نبرد حماسی.
دنباله، افلک و جان برنتال را وسط یک قسمت سیت‌کام می‌اندازد و دورشان را خیال‌پردازی قلدرمآبانه‌ای از جنسِ «صدای آزادی» می‌گیرد؛ اسمش را بگذارید «Gun Sheldon». ترکیب افتضاحی است: اکشن آشفته، جهان‌بینی‌های نگران‌کننده و داستان‌پردازی‌ای که هرچه جلوتر می‌رود کلیشه‌ای‌تر می‌شود و هماهنگی میان بازیگران اصلی را زیر خودش دفن می‌کند.
برای فیلمی درباره کسی که به جزئیات وسواس دارد، عجیب است که خودش این‌قدر درهم‌وبرهم از کار درآمده. اما ــ و شاید این مهم‌تر باشد ــ فیلم درک نسبتاً روشنی دارد از این‌که یک فیلم درباره حسابداری فوق‌العاده بااستعداد باید چقدر جدی باشد و چقدر هم آگاهانه مسخره‌بازی دربیاورد.
وقتی «حسابدار ۲» بیش از دو ساعت کش می‌آید و دو خط داستانی‌اش از نظر لحن همچنان با هم جور درنمی‌آیند، کم‌کم روشن می‌شود که این مجموعه، حتی بعد از دو فیلم، هنوز دقیقاً نمی‌داند می‌خواهد چه باشد.
در شیوه کار این مجموعه، نوعی سادگی نابِ فیلم‌های رده B هست. به‌جای زرق‌وبرق بلاک‌باسترهای امروزی، صحنه‌های تیراندازی و مبارزه‌های تن‌به‌تن را با رویکردی خام‌تر و کوبنده‌تر پیش می‌برد. علاوه بر این، «حسابدار ۲» شوخ‌طبعی دلنشینی هم به این ترکیب اضافه کرده است.
