برخی منتقدان از توجه فیلم به لحظه‌های کوچک و لطیف و صمیمیت‌های روزمرهای میگویند که عشقی ماندگار را شکل میدهند. فیلم این عشق را ستایش می‌کند و از مخاطب میخواهد آن را حس کند و بی‌عدالتی‌ای را ببیند که چنین داستانی را ضروری کرده است. همچنین نشان می‌دهد تصمیم‌های سیاسی درباره ازدواج همجنس‌گرایان چطور می‌توانند برای آدمها دردناک و شخصی باشند و عشقهایی را که انکار میکنند نادیده بگیرند.
رابطه‌ای که Fleur و Julian با هم داشتند، زیبا، شجاعانه و ناتمام بود. Kusters با روایت داستانشان، به آن جان تازه‌ای می‌بخشد. فیلم «Julian» ما را دعوت می‌کند که نه‌فقط شاهد این عشق باشیم، بلکه آن را حس کنیم، با خودمان ببریم و بی‌عدالتی‌ای را بشناسیم که از همان ابتدا ساخت چنین پروژه‌ای را ضروری کرد.
با اینکه تا امروز ۲۸ کشور قوانینی برای مجاز کردن ازدواج همجنس‌گرایان تصویب کرده‌اند، این موضوع هنوز در ایالات متحده از نظر حقوقی حساس است. فیلم اول Kusters نشان می‌دهد این تصمیم‌های سیاسی چقدر می‌توانند شخصی و دردناک باشند و چطور می‌کوشند داستان‌های عاشقانه‌ای را انکار کنند.
Meurisse و Roothooft هر دو عالی‌اند و رابطه عاشقانه شخصیت را با ظرافت و همدلی به تصویر می‌کشند. به‌خصوص Meurisse در لحظه‌ای کلیدی دل آدم را می‌شکند؛ لحظه‌ای که می‌توانست بیش از حد احساساتی و اغراق‌آمیز از آب دربیاید، اما به‌لطف کارگردانی مهارشده‌ی Kusters تأثیرش را حفظ می‌کند.
فیلم گاهی رنگ‌وبوی سرگرمیِ آموزشی پیدا می‌کند، اما بااین‌حال نشان می‌دهد Kusters چقدر خوب بلد است صمیمیت‌های روزمره و درعین‌حال جادویی را به تصویر بکشد؛ صمیمیت‌هایی که رابطه‌ای عاشقانه و فراموش‌نشدنی می‌سازند.
روایت جولیان تأثیرگذار است و ارزش یک‌بار گفتن را دارد، اما بعد از نخستین بازگوییِ آن تراژدی، باید برای همیشه به خاک سپرده می‌شد.
Kusters روی لحظه‌های کوچک و لطیف تمرکز می‌کند. هر نگاه و هر لمس با لطافت به تصویر کشیده شده است.
«جولیان» با به‌تصویرکشیدن پایان‌ها و آغازها، ادای احترامی است به عشقی که کوتاه شد، اما دوام آورد.
