طراحی صدا به صحنه‌ها عمق می‌دهد، بهویژه به لحظه‌های کوچک و دلهره‌آور؛ منتقدی هم فضای وهم‌آلود و جامپاسکرهای مؤثر فیلم را ستوده است. چند منتقد از ترس‌های سرگرمکننده یا خلاقانهی فیلم گفتهاند، هرچند یکی میگوید با رفتن فیلم به دل تاریکی، ترس و گیراییاش کم می‌شود. ریتم دقیقِ لحظه‌های ترسناک هم از نکات مثبتی بوده که به آن اشاره شده است.
بافتی که صدا به تک‌تک صحنه‌ها می‌دهد، به‌خصوص وهم‌آورترین صحنه‌ها، آن‌قدر مهم است که دیدم بیشتر از موسیقی متنِ کاملاً قابل‌قبولِ جوزف بیشارا، به صدا توجه می‌کنم. هرچند صدا در چند صحنه‌ای که صندلی دندان‌پزشکی در آن‌ها دیده می‌شود، بیشتر به چشم می‌آید، چیزی که آن را واقعاً قابل‌توجه می‌کند عمقی است که به لحظه‌های کوچک‌تر و پرتعلیق‌تر می‌بخشد.
با طراحی صدای مؤثر و ترس‌های ناگهانیِ معمول، «Out of the Further» تا مدتی دقیقاً می‌داند می‌خواهد چه جور فیلمی باشد: فیلم ترسناکی که حال‌وهوا حرف اول را در آن می‌زند و هر کسی را که شب‌ها با دلشوره می‌خوابد، وادار می‌کند پیش از خاموش‌کردن چراغ‌ها زیر تختش را نگاه کند. خب، محض احتیاط.
همه‌چیزش بد نیست. چیس اوایل فیلم چند لحظه‌ی واقعاً دلهره‌آور و نفس‌گیر می‌سازد، به‌خصوص یکی‌دو بار که جما به دنیای The Further سقوط می‌کند. اما همین که خود فیلم واقعاً به دل تاریکی می‌زند، دیگر نه ترس واقعی‌ای دارد و نه جذابیت خاصی.
چیس به‌جای اینکه به دنباله‌ای متوسط برای Insidious قناعت کند، از فرصت Out of the Further استفاده می‌کند و دست به کاری بلندپروازانه می‌زند: این مجموعه را به داستانی درباره رستگاری، رحمت و بخشایش تبدیل می‌کند؛ داستانی که همین حالا هم به نظر می‌رسد از بیشتر قسمت‌های قبلی مجموعه ارزش چندبار دیدن داشته باشد.
در سالی که کارگردان‌های فیلم‌های ترسناک دارند خودی نشان می‌دهند، تماشای اینکه یکی از آن‌ها این‌قدر مطیعانه از حال‌وهوایی پیروی کند که مدت‌هاست برای این مجموعه تعیین شده، چندان هیجان‌انگیز نیست. اما Out of the Further به لطف ویژگی‌های عجیب‌وغریب ذاتی‌اش و چند لحظه‌ی کوتاه که توانایی سازنده‌اش را به‌روشنی نشان می‌دهند، به‌زحمت از پس کار برمی‌آید.
در واقع، همین حس آشنایی است که مجموعه‌ی Insidious را خاص می‌کند؛ مجموعه‌ای که همچنان لین شی، اسطوره‌ی سینما، را هم در گروه بازیگرانش دارد. حضور او به ماجراهای وهم‌آلود Insidious: Out of the Further هم بُعد عاطفی می‌دهد و هم تنش و هیجانشان را بیشتر می‌کند. او که بیش از هشتاد سال دارد، ابرقهرمان این مجموعه است.
«Insidious: Out of the Further» ششمین قسمت این مجموعه است، اما جذابیتش تقریباً به‌کلی از بین رفته و جایش را پیشینه‌ی داستانیِ کسل‌کننده‌ای گرفته که کنار هم گذاشتنش سخت است؛ حتی اگر دنباله‌ها با ترتیب زمانیِ درهم‌وبرهم اکران نشده بودند.
به‌جز پیرهای دندان‌پوسیده و لین شی که هنوز هم خیره‌کننده است، قسمت ششم این مجموعه‌ی ترسناک با آخرین رمقش و خاطره‌های خوب‌مان از قسمت‌های قبلی سر پا مانده. من چیز بیشتری می‌خواهم. همه‌مان همین‌طور.
تا اینجا، در فیلم‌های Insidious همیشه اجزا از کل فیلم بهترند. می‌دانیم داستان به کجا می‌رسد و اتفاق‌های اصلی‌اش چه خواهند بود؛ می‌دانیم توضیح بعضی چیزها قرار است چقدر مضحک باشد.
«Insidious: Out of the Further» به‌شدت و به‌طرز وحشتناکی کسل‌کننده است و تمام فکرش پول درآوردن است. البته بیشتر چیزها همین‌طورند، اما این‌بار این موضوع زیادی توی چشم می‌زند و فیلم اصلاً شایسته‌ی سال تاریخی‌ای نیست که Blumhouse-Atomic Monster در فاصله‌ی «Backrooms» و «Obsession» دارد پشت سر می‌گذارد.
