بازی لسلی منویل و کیاران هایندز از نقاط قوتی است که چندین منتقد به آن اشاره کردهاند. آن‌ها بازیهای این دو را صمیمی و پیچیده و گاه بسیار تأثیرگذار توصیف کردهاند؛ یکی از منتقدان هم میگوید بهترین لحظههای بازیشان در سکوت میان شخصیتها شکل میگیرد. منویل بهویژه تحسین شده است.
روی کاغذ، این ترکیب می‌توانست خیلی جذاب باشد، اما فیلمی که از دلش درآمده اصلاً این‌طور نیست. در عوض، آن‌قدر کند و سنگین پیش می‌رود که وقتی بالاخره تمام می‌شود، شاید انرژی‌تان را چنان گرفته باشد که برای بلند شدن از صندلی هم به زحمت بیفتید.
فیلم بدون ترفند و زرق‌وبرق (جز منظره‌ای دل‌انگیز) و با تکیه بر استعداد درخشان لزلی منویل و کیاران هایندز، روایتی دونفره و تأثیرگذار از زوجی ارائه می‌دهد که رابطه‌شان در آستانه فروپاشی است، اما هیچ‌وقت واقعاً نپذیرفته‌اند که به لبه‌ی پرتگاه رسیده‌اند. فیلم به کارگردانی پولی فایندلی و با اعتمادبه‌نفسی بی‌ادعا، هم خوب است و هم، به‌نوعی، همین خوب‌بودنش کافی است.
خلاصه بگویم: تماشای دو نفری که به‌سختی می‌توانند با هم حرف بزنند... و به‌سختی با هم حرف می‌زنند، چندان جذاب نیست. شاید عشق استلا و جری در سرمای زمستان گیر کرده باشد، اما خود فیلم هم همین‌طور است و اصلاً نمی‌شود یخش را آب کرد.
اقتباس Polly Findlay از رمان سال ۲۰۱۷ Bernard MacLaverty تلاشی جدی برای واکاوی ازدواجی پیچیده است. خوشبختانه، این فیلم برای پرداختن به چنین مضمون سنگینی دو بازیِ گیرا هم دارد: Manville که در «Mrs. Harris Goes to Paris» بسیار دلنشین بود و Hinds در «Is This Thing On?».
فیلم به هندز و منویل فرصت می‌دهد نقش‌آفرینی‌هایی پرمایه، صمیمی و پیچیده ارائه کنند؛ از آن نوع بازی‌هایی که بیشتر فیلم‌ها، از هر نوعی که باشند، به بازیگران اصلی‌شان مجالش را نمی‌دهند. بازی منویل به‌خصوص بسیار تأثیرگذار است.
تنها نقطه قوت Midwinter Break دو بازیگر اصلی درخشانش هستند؛ حتی اگر فقط دستپاچه دنبال عینک مطالعه‌شان بگردند، تماشایشان جذاب است. بااین‌حال، همین هم اوج اتفاقات این درام روزمره است.
بااین‌حال، کار خانم فایندلی آن‌قدر ظریف است که کم‌مایه به نظر می‌رسد و آن‌قدر بی‌ادعا که رضایت‌بخش نیست. تنش میان دو شخصیت اصلی می‌توانست پشتوانه‌ی محکمی برای فیلم باشد؛ اما در عوض، تمام فیلم به همین تنش خلاصه می‌شود.
فیلم Midwinter Break کار خارق‌العاده‌ای نمی‌کند (همچنان فیلمی کوچک و جمع‌وجور است)، اما به‌شکلی تأثیرگذار تصویر می‌کند که چطور ممکن است دو نفر همدیگر را بیش از حد خوب بشناسند و در عین حال، به‌اندازه کافی نشناسند.
«Midwinter Break» که اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ برنارد مک‌لاورتی است، فیلمی ظریف با لحنی آرام و کمی اندوهگین است؛ اما اگر بتوانید با حال‌وهوایش همراه شوید، تأثیر عمیقی می‌گذارد.
Midwinter Break بیشتر از آن‌که دنبال حکم‌های قطعی باشد، به واقعیت‌های رابطه‌های طولانی‌مدت می‌پردازد؛ از آسیب‌های روحی‌ای که هنوز با آن‌ها روبه‌رو نشده‌اند گرفته تا بخششِ بزرگوارانه. همین است که آن را به تأملی ارزشمند درباره کامل‌نبودن ازدواج تبدیل می‌کند.
