موسیقی از امتیازهای فیلم است: ترانه‌ها گیرایی دارند و فقط خوشآهنگ نیستند؛ معنا هم دارند. فیلم ارزش ترانه‌سرایی را وابسته به فروش آلبوم یا اجرا در استادیوم نمیداند. یک منتقد هم آشنایی و پیشبینیپذیری روایت را نه ایراد، بلکه بخشی از دلنشینی آن میبیند.
فیلم آن‌قدر جسارت به خرج نمی‌دهد که بگوید برای رسیدن به ثروت و شهرت در صنعت سرگرمی هیچ‌وقت دیر نیست. اما به‌جای خیال‌پردازی درباره‌ی موفقیت یک‌شبه، چیزی پربارتر پیش می‌کشد. باورش به قدرت ترانه‌سرایی—قدرتی که لازم نیست به فروش آلبوم یا اجرا در استادیوم‌ها گره بخورد—آن را به فیلمی دلنشین در کارنامه‌ی فیلم‌سازی تبدیل می‌کند که هیچ‌وقت سعی نکرده خودش را چیزی جا بزند که نیست.
«Power Ballad» فقط تکرارِ موفق‌ترین کارهای قبلی کارنی نیست؛ هرچند معروف‌ترین ترانه‌ی معروف‌ترین فیلمش هم در آن حضور کوتاهی دارد. فیلم مثل تقریباً همه‌ی آثار او با همکاری نامحتملی شروع می‌شود که به اتفاقی خوش‌یمن در موسیقی و کلی ترانه‌ی گوش‌نواز می‌انجامد، اما این بار الگوهای آشنا را به مسیرهای تازه و خوشایندی می‌برد.
اما وقتی موسیقی‌اش را کنار بگذاریم، Power Ballad مدام میان درام و کمدی جابه‌جا می‌شود، بیآنکه واقعاً به هیچ‌کدام تن بدهد. موضوعش می‌توانست دستمایه طنزی گزنده باشد یا قصه‌ای هشداردهنده و متمرکزتر؛ اما در عوض به داستانی ملایم و کمی مبهم درباره رفاقت مردانه می‌رسد که با وجود جذابیت انکارناپذیرش، شاید بعد از تیتراژ پایانی چندان در ذهن نماند.
فیلم شاید نتواند تصویر کاملاً دقیقی از کل صنعت موسیقی ارائه دهد، اما کارنی خوب می‌داند کجا به این هیولا ضربه بزند. آمیزه‌ی طنز ایرلندیِ بی‌رحم و تیزبین او و رگه‌ای تحسین‌برانگیز از احساسات‌گراییِ مهارشده، فیلم را به یکی از گرم‌ونرم‌ترین و دلنشین‌ترین فیلم‌ها برای هم‌خوانی با ترانه‌ها تبدیل نمی‌کند؛ اما پیامی دارد که هرکسی خیال ستاره‌ی راک شدن را در سر دارد، باید بشنود.
در «Power Ballad» چند مضمون امیدوارکننده هست: لذت عمیقِ همکاری، بی‌ثباتی شهرت و تباهی‌های صنعت موسیقی. اما فیلم هیچ‌کدام را درست‌وحسابی پیش نمی‌برد. در عوض، جان کارنی، کارگردان فیلم که فیلمنامه را همراه پیتر مک‌دونالد نوشته، همه‌چیز را دلپذیر و مصرانه سبک نگه می‌دارد؛ فقط به پیچیدگی‌ها اشاره می‌کند و سراغ کندوکاو در آن‌ها نمی‌رود.
مثل دیگر فیلم‌های موسیقی‌محور کارنی، ترانه‌ها نه به‌خاطر گیرایی‌شان، بلکه به‌خاطر معنایشان خاص‌اند. وقتی ریک با سرزنش و فشار دنی را وادار می‌کند کار درست را انجام بدهد، این پرسش پیش می‌آید که اصلاً کار درست چیست. تازه، کارنی مثل همیشه در تشخیص آهنگ واقعاً خوب بی‌رقیب است. همین‌طور راک بزن!
اگر از همه‌ی دست‌اندرکاران انتظار بهترین را دارید، خودتان را برای ناامیدی آماده کنید. اما بیآنکه چیزی را لو بدهم، می‌شود گفت Power Ballad اول حال‌خوب‌کن است، بعد حال‌بدکن و در نهایت، بیشترِ وقت‌ها، دوباره حال‌خوب‌کن. این ترکیب، فرمول یک فیلم پاپ‌کورنی نسبتاً خوب است؛ حتی اگر نتوانید با آن برقصید.
فیلم جواب می‌دهد، چون ترانه‌ی گیرایی که اساسش را تشکیل می‌دهد دقیقاً از همان تصنیف‌های احساساتی و آبکی است که می‌شود تصور کرد مردم را با خودش همراه کند. بااین‌حال، همه‌چیز به این بستگی دارد که دنی آدمی کاملاً بی‌اصول از آب دربیاید، با اینکه در آغاز او را مردی معقول و منطقی معرفی می‌کنند.
آگاهانه باشد یا نه، Power Ballad تمام‌وکمال درباره ارزش و شکنندگی خلاقیت انسان است. و شاید همین حالا، باورش به اینکه می‌شود با پایانی خوش همه‌چیز را روبه‌راه کرد، خیالی باشد آن‌قدر غم‌انگیز که تاب‌آوردنش سخت است.
پل راد و نیک جوناس در این فیلم که ستایشی از قدرت موسیقی است، با تمام وجود آواز می‌خوانند و بازی می‌کنند. اما نمی‌توانم از این فکر دست بردارم که زیر ظاهر تماشاگرپسند فیلم، فیلمی چالش‌برانگیزتر و از نظر عاطفی بی‌پرده‌تر پنهان شده است.
