نقدهای فیلم بیل را بکش: کل ماجرای خونین

• + فیلمنامه
• + بازیگری

بااین‌حال، بعد از تماشای فیلم در کامل‌ترین شکلش، چیزی که در ذهن می‌ماند این است که چقدر سنجیده نوشته شده، چقدر استادانه از آب درآمده و، به‌خصوص، چقدر زیبا بازی شده است. می‌شود حدس زد که دو قسمتی کردن فیلم شاید شانس اوما تورمن را برای نامزدی جایزه بهترین بازیگر زن از بین برده باشد؛ اما حالا که بیش از بیست سال از آن گذشته، او بیش از هر زمان دیگری شایسته این تقدیر است. تورمن قدرت، تاب‌آوری و اراده شخصیت را به تصویر می‌کشد و در عین حال، آسیب‌پذیری کم‌نظیرش را هم نشان می‌دهد.

در نهایت، The Whole Bloody Affair برای سینمادوست معمولی کار کافی نمی‌کند (یا شاید هم زیادی می‌کند) تا وجودش را توجیه کند. بااین‌حال، طرفداران دوآتشه‌ی تارانتینو بی‌تردید با ولع فیلم را تماشا می‌کنند و بالاخره یک کارگردان فرصت پیدا کرده تا چشم‌انداز واقعی‌اش را با بقیه‌ی دنیا در میان بگذارد. در مجموع، این اتفاق یک برد است.

• + ریتم
• + تدوین

این تدوین دو نیمه را به هم می‌دوزد و در عین حال شتاب نامعمول فیلم را حفظ می‌کند. فیلم آن‌قدر جاه‌طلب است که به‌ندرت به اوج می‌رسد؛ دستش باز است که سکانس‌ها، ترانه‌ها و حتی ژانرها را خرد کند و به رشته‌ای از تکه‌های کوتاه بدلشان کند. تجربه‌ی کلی فیلم هم خسته‌کننده است و هم سرحال‌کننده، و لحن خودش را دارد.

• + محتوا و پیام فیلم

می‌ترسیدم ناهماهنگیِ لحن، فیلمی به این عظمت را کمی کش‌دار و خسته‌کننده کند، اما در نهایت همین ناهماهنگی یکی از بزرگ‌ترین نقطه‌قوت‌های فیلم از آب درمی‌آید. نیمه‌ی دومِ تأمل‌برانگیز باعث می‌شود نیمه‌ی اول را جور دیگری ببینیم، و گذار از اکشنی خیال‌انگیز و رنگارنگ به رویارویی آرام با پرسش‌های وجودی، مبهوت‌کننده است.

• + فیلمنامه

نسخه‌ی نهایی و کاملِ کوئنتین تارانتینو از Kill Bill که آماده‌شدنش چند دهه طول کشیده، ارزش انتظار را داشته است. این نسخه در چهار ساعت و خرده‌ای، همه‌ی لحظه‌های پرشور اکشنی را حفظ می‌کند که دوگانه‌ی فیلم را خیلی زود به اثری کلاسیک تبدیل کردند؛ در عین حال، بخش‌های احساسی داستان هم حالا بهتر سر جای خودشان می‌نشینند.

• + فیلم‌برداری

هر نظری درباره‌ی تارانتینو و آثارش داشته باشید، این فیلم تجربه‌ای بسیار حسی و غریزی است؛ با رنگ‌های درخشان، سیاه‌وسفیدی خاکستری و تیره‌وتار، و فواره‌هایی از خون سرخ. به قول جمله‌ی پایانی یکی دیگر از فیلم‌های تارانتینو، شاید این شاهکار او باشد.

با Kill Bill: The Whole Bloody Affair، [تارانتینو] بالاخره می‌تواند کاوش باستان‌شناسانه‌اش در سینما را به پایان برساند؛ و آنچه از زیر خاک بیرون می‌آورد، درست مثل روزی که برای نخستین‌بار روی پرده رفت، جان می‌گیرد. زنده باد کیل بیل!

«بیل را بکش: کل ماجرای خونین» شاید شاهکار تارانتینو نباشد، اما نمونه‌ای درخشان است از فیلم‌سازی که عشق عمیقی به سینما دارد و با تمام وجود، آن‌هم به شکلی باشکوه، سراغ چیزهایی می‌رود که الهام‌بخشش بوده‌اند و به آن‌ها علاقه دارد.

بازی پرهیجان کوئنتین تارانتینو با قراردادهای ژانرهای شرقی و وسترن، در قالب یک شاهکار عظیم و یکپارچه دوباره به سینماها برمی‌گردد. وقتی فیلم را کامل و یک‌جا می‌بینیم، حتی بهتر هم هست.

اگر وقت زیادی از آدم می‌گیرد، لذتش حتی بیشتر است؛ از آن فیلم‌های کمیابی که ارزش دارد برای غرق‌شدن کامل در آن، به سینما بروید.