نقدهای فیلم بیبی‌ گرل

• + کارگردانی
• + محتوا و پیام فیلم

واقعاً تماشای «Babygirl» از اول تا آخر جذاب است. فیلم‌سازی‌اش نگاه روشنی دارد و با اینکه بیشتر روی جنبه‌های تأمل‌برانگیزترِ کارهای Reijn مکث کردم، شاید ویژگی اصلی فیلم برای خیلی‌ها شوخ‌طبعیِ شیطنت‌آمیزش باشد. من و تماشاگرانی که فیلم را با آن‌ها دیدم، بارها و به‌راحتی خندیدیم؛ گاهی همراه شخصیت‌ها، گاهی به آن‌ها، اما همیشه با خود فیلم. انگار فیلم یادمان می‌اندازد که هرقدر هم موضوع‌هایش جدی باشند، قرار است سرگرم‌کننده باشد. و هست. اما آماده باشید که با چیزهای خیلی بیشتری کلنجار بروید.

• + محتوا و پیام فیلم
• + ریتم
• + کارگردانی

این رفت‌وبرگشت میان اطمینان و تردید باعث می‌شود «Babygirl» نگاه تازه‌ای به بی‌دی‌اس‌ام و مسئله‌های رضایت و میل داشته باشد. راین ابایی ندارد شخصیت‌هایش تمام تردیدها و دست‌وپا زدن‌هایی را که هنگام گفت‌وگو بر سر مرزهای یکدیگر پیش می‌آید، به نمایش بگذارند؛ او تأکید می‌کند که لذت از ارتباط خوب می‌آید. اینکه این کارگردان هلندی هم‌زمان بعضی از داغ‌ترین صحنه‌های جنسیِ یک فیلم جریان اصلی در سال‌های اخیر را می‌سازد و ریتم این طنز درباره دورانی را که همه‌چیز باید از نظر سیاسی درست باشد حفظ می‌کند، تقریباً ناممکن به نظر می‌رسد.

• + شخصیت‌پردازی

بالا و پایین‌های رابطه‌شان مدام آدم را نگران نگه می‌دارد، اما دیدن اینکه رومی گاهی چقدر زود به گریه می‌افتد و چقدر سردرگم می‌شود هم تأثیرگذار است. از طرفی، اینکه چطور با بلوف‌زدن زندگی دوگانه‌اش را پیش می‌برد، طنز تلخی دارد. با این همه، در نهایت Babygirl واقعاً رنگ‌وبویی عاشقانه پیدا می‌کند، چون رومی و ساموئل ناشیانه تلاش می‌کنند کم‌کم به درک عمیق‌تری از هم برسند. هرچند فیلم ممکن است ناراحت‌کننده باشد، روشن است که Reijn شخصیت‌های آسیب‌دیده‌اش را دوست دارد و برایشان احترام قائل است؛ حتی اگر خودشان هم مطمئن نباشند چه احساسی نسبت به خودشان دارند.

• + بازیگری
• − ریتم
• + محتوا و پیام فیلم

با همه‌ی جنجال‌برانگیزیِ ایده‌ی «Babygirl»، فیلم به‌طرز چشمگیری به ظرافت و نگاه چندوجهی پایبند می‌ماند؛ هرچند ریتمش همیشه طبیعی به نظر نمی‌رسد. این فیلم یک جهش بزرگ برای Reijn است، جایگاه Dickinson را به‌عنوان ستاره‌ای در حال اوج‌گرفتن تثبیت می‌کند و بعد از مدت‌ها، برای اولین بار یادم آورد بازی واقعاً درخشان Kidman چه شکلی است... و بله، چه صدایی هم دارد.

• + بازیگری

در Babygirl نوعی تندی و حس ناخوشایند هست که جزئی جدانشدنی از موضوع فیلم است. بااین‌حال، به‌نوعی می‌شود با فیلم همراه شد. شاید این نکته‌ای مثبت باشد، شاید هم منفی؛ شاید به سلیقه‌تان در این جور فیلم‌ها بستگی داشته باشد. اما قدرت بازی کیدمن انکارناشدنی است؛ بازی‌ای که یکی از جالب‌توجه‌ترین و در عین حال از بهترین بازی‌های سال است.

• + بازیگری

فقط این نیست که کیدمن رضایت جنسی این زن را به شما نشان می‌دهد؛ او با صمیمیتی کم‌نظیر و به‌شکلی بسیار گویا، همه‌چیزی را هم که پیرامونش می‌گذرد پیش چشم‌تان می‌گذارد. برای همین، این به نظر عریان‌ترین بازی‌ای می‌آید که این ستاره‌ی طراز اول تا امروز ارائه کرده؛ برهنگی جسمانی، در تمام این ماجرا، کمترین وجه آسیب‌پذیریِ آن است.

• + بازیگری
• ± محتوا و پیام فیلم

نیکول کیدمن در فیلم اروتیک و میخکوب‌کننده‌ی Helena Reijn روی پرده غوغا می‌کند؛ فیلمی درباره‌ی این‌که چرا یک چهره‌ی بانفوذ در صنعت، با همسر و فرزند، حاضر می‌شود برای پیدا کردن خودِ واقعی‌اش حرفه‌اش را به خطر بیندازد و در رابطه با کارآموز جوان و جذابی (هریس دیکینسون) کنترلش را از دست بدهد؛ کارآموزی که او را وادار می‌کند به خواسته‌های بی‌رحمانه‌اش تن بدهد. فیلم به اندازه‌ای که خودش می‌خواهد تابوشکن نیست، اما لعنتی، خیلی به آن نزدیک می‌شود.

• ± محتوا و پیام فیلم

در دوره‌ای قدیمی‌تر، شاید Babygirl چندان تازه به نظر نمی‌رسید و این‌که حاضر نیست داستانش را به جاهایی واقعاً ناراحت‌کننده بکشاند، می‌توانست مشکل بزرگ‌تری باشد. اما این روزها که هالیوود تقریباً بحث جدی درباره‌ی میل و رابطه‌ی جنسی را کنار گذاشته، فیلم به‌راحتی می‌تواند خودش را سرآمد این حوزه بداند.

• + بازیگری

کیدمن از پس نقش برمی‌آید. فیلم‌های متوسط و تک‌بعدی‌ای مثل «The Substance» به‌جای آن‌که واقعاً چیزی را به چالش بکشند، گالن‌گالن خون مصنوعی به خورد تماشاگر می‌دهند؛ اما فیلم راین، دست‌کم در تماشای دوم، فقط به جسارت خودش و توجهش به توانایی‌های کیدمن نیاز دارد؛ توانایی‌هایی که حتی خودم هم تازه فهمیده‌ام از آنچه تصور می‌کردم بیشترند.

صحنه‌های اروتیک Babygirl داغ‌اند. اما راستش، Reijn نهایت تلاشش را می‌کند تا واکنش اخلاقی ما را برانگیزد. رومی و ساموئل کلمه‌های امنی دارند، اما گفت‌وگوی ملی‌مان درباره اخلاق جنسی هر وقت می‌خواهد درست و غلط را تعریف کند، به لکنت می‌افتد. در عوض، این Reijn است که سؤال‌های ناراحت‌کننده می‌پرسد.