چند منتقد از آمیختن طنز تلخ با سوگ و اندوه فیلم استقبال کردهاند. یکی میگوید شوخیها گاهی تا مرز بیرحمی پیش میروند و غم هم نزدیک است خفه‌کننده شود؛ بااین‌حال، فیلم همچنان گیرایی دارد. روایت برای بعضی تماشاگران معذبکننده است، ولی یک منتقد میگوید تا پایان درگیرش می‌ماند. منتقد دیگری میگوید فیلم مخاطب را به فکر درباره‌ی تنهایی و تلاش آدم‌ها برای مقابله با آن میاندازد.
شخصیت‌های Twinless انتخاب‌های بدی می‌کنند؛ بعضی احمقانه، بعضی کج‌روانه و بعضی واقعاً ماکیاولی‌وار. فیلم هم پای فاجعه‌ی عاطفیِ پوچی می‌ایستد که از این انتخاب‌ها به‌بار می‌آید. وفاداری‌اش به آشفتگی‌ای که خودش به‌پا کرده، اغلب گیرایی دارد؛ هرچند این فیلم، با محوکردن عمدی مرز میان کمدی، عاشقانه و تریلری درباره‌ی دست‌کاری روانی و به شک انداختن دیگران، هیچ‌وقت به پای آثار دوقلو‌محوری که از آن‌ها الهام گرفته، مثل آثار برایان دی پالما، نمی‌رسد.
در نهایت، به سوگ و تنهایی فکر می‌کنیم، و به کارهایی که آدم‌ها برای مقابله با تنهایی حاضرند بکنند. شکسپیر هم سطری درباره‌اش دارد و از «راز تنهایی‌ات» حرف می‌زند. در روایت نگران‌کننده اما به‌طرزی عجیب رضایت‌بخشِ سوئینی، این وضعیت بنیادین انسانی همچنان رازآلود می‌ماند.
«Twinless» نگاهی تیزبینانه به سوگ، فریب و پیوندهای نامحتمل دارد. شخصیت‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که هم دردناک‌اند و هم به‌شکلی عجیب لطیف. فیلم در پایان هم معذبتان می‌کند و هم کاملاً درگیر خودش نگه‌تان می‌دارد و نشان می‌دهد حتی عجیب‌ترین موقعیت‌ها هم می‌توانند سرانجام ضربه‌ای عاطفی و ویرانگر وارد کنند.
همه‌ی این عناصر با تعادلی ظریف در لحن کنار هم قرار می‌گیرند؛ رسیدن به چنین تعادلی حتی برای فیلم‌سازان باتجربه هم کار دشواری می‌بود. «Twinless» را با نیمه‌ی دیگرتان ببینید، هر کسی که باشد. بعد از تماشای این فیلم، دلتان می‌خواهد درباره‌اش با کسی حرف بزنید.
سفری است با تغییرحال‌وهوای ناگهانی: طنزش تا مرز سنگدلی پیش می‌رود و غمش هم چیزی نمانده خفه‌کننده شود. بااین‌همه، باز هم دلتان می‌خواهد دلِ زخمی و به‌هم‌ریخته‌اش را کف دست بگیرید. بعد از همه‌ی چیزهایی که از سر گذرانده، حق دارد کمی دلداری بگیرد.
با اینکه Twinless جذابیت‌های زیادی دارد و بارها هم دلنشین می‌شود، به بعضی از مشکلاتی هم دچار می‌شود که معمولاً گریبان فیلم‌های این‌چنینی را می‌گیرند. این کمدی سیاهِ جمع‌وجور و هوشمندانه درباره جوان‌هایی است که احساسات شدیدی را تجربه می‌کنند.
سویینی که علاوه بر بازیگری و کارگردانی، فیلمنامه را هم نوشته، ژانرها را چنان روان و باورپذیر روی هم می‌نشاند که ترکیبشان یکدست از کار درمی‌آید. او خوب می‌داند چطور طنز و اندوه را در یک فضا کنار هم بیاورد؛ به‌خصوص وقتی بخش‌های بیشتری از گذشته کم‌کم روشن می‌شود و خطرهای فزاینده‌ی ماجرا بر برداشت شخصیت‌هایش از اتفاق‌ها اثر می‌گذارد.
هر وقت نزدیک بود دیگر علاقه‌ام را به فیلم از دست بدهم، بازیِ یکدست و چشمگیرِ O’Brien دوباره جذبم می‌کرد. اینجا واقعاً همین‌قدر خوب بازی می‌کند و راستش، شاید همین هم کافی باشد.
سوینی در مقام نویسنده و کارگردان نوید زیادی می‌دهد و گاهی اعتمادبه‌نفس جسورانه‌ی خاویر دولان، فیلم‌ساز نوظهور کانادایی، را دارد؛ این دو حتی قیافه‌شان هم خیلی به هم شبیه است. بااین‌حال، فیلم بیش از هر چیز ویترینی برای نمایش گستره‌ی بازیگریِ مثال‌زدنی اوبراین است.
حتی جدا از غافلگیری‌های داستانی متعددش، که آن‌قدر زود رخ می‌دهند که فیلم خیلی زود حال‌وهوای کاملاً متفاوتی پیدا می‌کند، Twinless نمونه‌ای استادانه از تغییر زاویه‌دید سینمایی است.
