چند منتقد میگویند فیلم در پیوند دادن تریلر خشن با درام تاریخی به نتیجهای یکدست نمیرسد؛ یکی آن را میان درام تاریخی جدی و سینمای بهرهکشانه سرگردان میبیند و دیگری ترکیب داستان آشنا با تاریخ کمترشناختهشده را ناهماهنگ میداند. یکی از منتقدان هم عناصر پلیسیِ دونفره را نابجا میخواند. در مقابل، منتقدی اکشن پرشتاب و بیپرده فیلم را تحسین می‌کند و منتقدی دیگر میگوید شیوهی جذاب ارائه‌ی آن میتواند مخاطبان تازهای را با موضوع تاریخی‌اش آشنا کند. یک منتقد نیز تماشای فیلم را از صحنهای به صحنهی دیگر دشوار مییابد.
Bratton با این فیلم می‌خواهد ثابت کند که هم از پسِ ساخت فیلمی پرهزینه برمی‌آید و هم بلد است با ستاره‌های سینما کار کند. Abdul-Mateen هم احساسات متناقض شخصیتش را با ظرافت به تصویر می‌کشد، اما هر دوی آن‌ها زیر سایه‌ی رفتارهای ضدقهرمانِ بی‌روحِ مارک والبرگ می‌مانند. فیلم می‌خواهد به واقعیتِ مقابله با خشونت از راه خشونت بپردازد، اما در نهایت، این مرد سفیدپوستِ خشن است که تمام فضای فیلم را به خودش اختصاص می‌دهد.
By Any Means با بازی‌های خوب و کارگردانی قوی جان گرفته، اما آن‌قدر که تماشاگران انتظار دارند، به شخصیت‌ها عمق نمی‌دهد و گره‌گشایی روشنی هم ندارد. البته واضح است که انگار اصل ماجرا همین است. در این دنیا، آدم‌های خوب لزوماً فقط با خوب بودن نمی‌توانند به عدالت برسند. همین است که فیلم واقعاً جذاب می‌شود.
شاید برای مقابله با قدرتی که تا این حد ریشه دوانده، واقعاً باید دست به روش‌های تبهکاری سازمان‌یافته زد. اما By Any Means نمی‌تواند تکلیفش را روشن کند: می‌توانست این ماجرا را یا در قالب یک فیلم نوآر روایت کند یا به شکل یک فیلم اکسپلویتیشنِ تمام‌عیار بسازد، ولی صداقتش با کله‌کوبی‌های فیلم خوب کنار نمی‌آید و خط پلیسیِ دونفره‌اش هم وصله‌ی ناجور است.
این فیلم تازه هم در تصویری که از التیام زخم‌های نژادی می‌دهد به همان اندازه زننده است و تماشایش، صحنه‌به‌صحنه، حتی سخت‌تر هم می‌شود. این‌جا هم مردی سفیدپوست به همکار سیاه‌پوستِ خشک‌ومقرراتی‌ترش درس می‌دهد؛ با این تفاوت که درس این بار آشپزی نیست، بلکه هنرِ خشونتِ بی‌رحمانه است.
کسانی که از قبل با پیام فیلم درباره گناهان گذشته‌ی آمریکا همراه‌اند، بی‌تردید از تلاش شخصیت‌های اصلی برای برقراری عدالت لذت می‌برند. ارائه‌ی پرکشش فیلم شاید چند نفر را هم که با موضوع تاریخی‌اش آشنا نیستند، با آن آشنا کند.
«By Any Means» اغلب تأثیرگذار است، اما بارها هم آدم را به خشم می‌آورد. براتون آن را در قالب فیلمی اکشن درمی‌آورد و به قصه‌ای درباره تیپ‌ها تبدیل می‌کند، نه قصه زندگی آدم‌ها؛ آن‌ها مهره‌هایی روی صفحه شطرنج تاریخ‌اند.
برتون و فیلمنامه‌نویس، ساشا پن، با ظرافت از میان شکاف‌ها و دشمنی‌های تاریخی گوناگون عبور می‌کنند و در عین حال تریلری اکشن، پرشتاب، پرقدرت و بی‌پیرایه می‌سازند؛ چیزی شبیه «می‌سی‌سی‌پی می‌سوزد» برای نسل تازه.
درام‌های مربوط به حقوق مدنی معمولاً شعارزده‌اند و خودشان را هم تحسین می‌کنند؛ دور ناجی‌های سفیدپوست و قربانیان سیاه‌پوست هاله‌ی تقدس می‌کشند. اما فیلم پرشورِ By Any Means به‌معنای واقعی کلمه، با مشت پیش می‌رود.
فیلم به شکلی تلخ و تاریک تأثیرگذار است و در عین حال یکی از هولناک‌ترین و آزاردهنده‌ترین فیلم‌های این چند وقت اخیر است. به‌عنوان اثری چالش‌برانگیز، By All Means به‌سختی از یاد می‌رود.
فیلمی به‌هم‌ریخته است که زیر بارِ تقلید اغراق‌آمیز والبرگ و دست‌وپا زدنِ هم‌بازی‌اش، یحیی عبدالمتین دوم، برای پیدا کردن نقطه اتکایی برای شخصیتش، مأمور ویژه وین استرایدر، مانده است.
