برخی منتقدان فیلم را اثری خنده‌دار، پرهیجان و سرگرم‌کننده میدانند که با طنزی تلخ به روابط ناسالم میپردازد و موقعیتهای عجیب و غیرمنتظرهای خلق می‌کند. در مقابل، عدهای معتقدند فیلم در نیمه دوم با تمرکز بیشازحد بر خشونت و صحنههای چندش‌آور، از طنز هوشمندانه و نگاه انتقادی آغازین خود فاصله میگیرد و نمی‌تواند میان کمدی و وحشت تعادل برقرار کند. بااین‌حال، برخی منتقدان معتقدند در پس خشونت و شوخی‌های فیلم، داستانی عاطفی و تأثیرگذار نهفته است.
«Over Your Dead Body» اولش با طنزی تند درباره‌ی رابطه‌های امروزی شروع می‌شود، اما در نیمه‌ی دوم به کمدی‌ای چندش‌آور تبدیل می‌شود. فیلم در هر دو حال‌وهوا خیلی خوب است، بااین‌حال کمی توی ذوق می‌زند که این‌قدر ناگهانی از اثری سرگرم‌کننده و نکته‌سنج، به چیزی صرفاً سرگرم‌کننده تغییر مسیر می‌دهد.
شوخی‌های عمداً بچگانه گاهی می‌توانند حتی خشک‌ترین تماشاگر را هم نرم کنند، اگر به‌اندازه‌ی کافی صادقانه و خودآگاه باشند؛ اما این فیلم، بازسازی تریلر نروژی «The Trip»، آن‌قدر شسته‌رفته است و از رکاکت خودش ذوق می‌کند که جایی برای پرورش این ویژگی‌ها نمی‌گذارد.
فیلم با حال‌وهوای نسخه‌ای خشن‌تر از «آقا و خانم اسمیت» شروع می‌شود، اما ناگهان چرخشی بی‌رحمانه و غیرمنتظره پیدا می‌کند و کم‌وبیش دیگر خنده‌دار نیست. تاکونه تلاش می‌کند از قالب کمدی همیشگی‌اش بیرون بیاید، اما در Over You Dead Body زیاده‌روی می‌کند.
در نهایت، Over Your Dead Body بیش از حد آشفته است و این به ضررش تمام می‌شود. فیلم نمی‌تواند روی یک مسیر مشخص بماند. فلش‌بک‌ها و پیچش‌های داستانیِ تکرارشونده سرگرم‌کننده‌اند، اما همیشه به حفظ ضرباهنگ فیلم کمک نمی‌کنند.
ترجمه‌ای ماهرانه است؛ گاهی خونین و بی‌رحم، گاهی تیزبین و خنده‌دار و، زیر آن همه خون‌ریزی و قهقهه، درامی که به‌شکلی غافلگیرکننده دل‌نشین است. البته درامی که گاهی کشتارهایش حال‌وهوای کمدی بزن‌بکوب پیدا می‌کند.
تاکونی در «Over Your Dead Body» نتوانسته ترکیب درستی از کمدی و وحشت پیدا کند. این فیلم بازسازی وفادارانه‌ای است—شاید بیش از حد وفادارانه—از فیلم نروژی «The Trip» محصول ۲۰۲۱.
هر کسی که Jorma Taccone را برای کارگردانی این فیلم آورده، باید افزایش حقوق بگیرد؛ چون این عضو بنیان‌گذار گروه The Lonely Island خوب می‌داند چطور مدام همه‌چیز را به اوج‌های تازه‌ای از مسخرگی برساند.
Over Your Dead Body از پسِ این شعبده برمی‌آید: سینمای اکسپلویتیشن را وارد زمانه‌ای می‌کند که خودش انگار هجویه‌ای زنده از خودش است؛ نتیجه‌اش یکی از خونین‌ترین و سرگرم‌کننده‌ترین فیلم‌های سال است.
داستان فیلم درباره‌ی زوجی بدبخت است که برای از بین بردن هم نقشه می‌کشند. فیلم همیشه خوب از کار درنمی‌آید، اما حال‌وهوای کمدی‌اکشنش آن‌قدر سرگرم‌کننده است که حتی وقتی به افراط‌های زننده یا داستان‌های فرعیِ اضافی رو می‌آورد، باز هم دیدنی می‌ماند.
با وجود تمام تلاش‌های سیگل و ویور، این دو نفری که مدام با هم جر و بحث می‌کنند آن‌قدرها هم افتضاحِ بامزه‌ای از کار درنمی‌آیند؛ شخصیت‌هایشان بیشتر روی اعصاب‌اند تا اینکه دعواهایشان خنده‌دار و پرحرارت باشد.
