بازی سیان کلیفورد از قوتهای اصلی فیلم است؛ چند منتقد از اجرای او تعریف کردهاند و یکی میگوید بازیاش فضای نامتعارف فیلم را هم خنده‌دار می‌کند و هم لطیف. فیلم با طنزی عجیب و لحظههایی حساس و عاطفی به موضوع زنانی میپردازد که دیده نمیشوند. همچنین به خواستهای ساده و همگانی اشاره می‌کند: اینکه آدم را ببینند، در آغوش بگیرند و به او یادآوری کنند که اهمیت دارد.
شاید فیلم تا حدی به بازیِ بسیار پرقدرتِ کلیفورد متکی باشد، و باید از اینکه قواعد سخت‌گیرانه‌ی موکومنتری را دور می‌زند چشم‌پوشی کنیم؛ قواعدی که می‌گویند دوربین هر لحظه دقیقاً چطور سر از جایی درمی‌آورد که می‌بینیم. اما در این آموزشِ عاطفیِ بسیار نامتعارف، هم خنده هست و هم لطافتی غافلگیرکننده.
گاهی فیلم‌های مستندنما در این کار موفق نیستند و لحظه‌های خصوصی‌ای را نشان می‌دهند که دوربین‌ها نمی‌توانستند ثبت کنند. اما «لیدی» به این قاعده پایبند می‌ماند و همین به نفعش تمام می‌شود. رازهای زیادی در کار است و انگار سر هر پیچ هم شیئی عجیب‌وغریب پیدا می‌شود که لیدی ایزابلا وقتی درباره‌اش از او سؤال می‌کنند، با اشاره‌ای سرسری از توضیح‌دادنش طفره می‌رود.
با Lady، آبراهامز می‌زند به اصلِ چیزی که همه، چه فقیر چه پولدار، چه عاقل چه حسابی خل‌وچل، آرزویش را دارند: اینکه دیده شوند، در آغوش گرفته شوند و کسی به آن‌ها یادآوری کند که مهم‌اند؛ چه تماشاگری باشد چه نباشد.
سیان کلیفورد در اولین فیلم ساموئل آبراهامز در اوج توانایی‌اش ظاهر می‌شود؛ کاوشی گیرا در تجربه زنانی که به چشم نمی‌آیند و با طنزی عجیب‌وغریب و حساسیتی عاطفی پیش می‌رود.
Lady جواهری کمدی، خودجوش، عجیب‌وغریب و حسابی خنده‌دار است که زیر همه‌ی شوخی‌های بریتانیاییِ به‌شدت خودتمسخرآمیزش، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای دل بزرگی دارد.
فیلم «Lady» بی‌تردید گاهی عجیب‌وغریب است و یکدست از کار درنمی‌آید، اما صدای خاص خودش را دارد و بازی بازیگر نقش اصلی، غرابتش را به چیزی هم بسیار بامزه و هم لطیف تبدیل می‌کند.
این فیلم، شروعی جسورانه برای Abrahams است و اجرای درخشان Clifford در نقش اصلی، تکیه‌گاه آن است.
