چند منتقد از بازیگران باتجربه فیلم میگویند و یکی هم از لذت تماشای گروهی از بازیگران میگوید که از بازیکردن خوش می‌گذرانند. یک منتقد هم شخصیت‌های سالمند را سرزنده و کاملپرداخته میداند؛ منتقدی دیگر از تیزهوشی آن‌ها میگوید و منتقدی از اینکه فیلم با این شخصیتها از بالا یا احساساتی برخورد نمی‌کند استقبال می‌کند. در برابر این نگاه، یک منتقد معتقد است فیلم در نمایش سالمندی بیشتر از آنکه نکتهسنج باشد، از بالا به آن نگاه می‌کند. فضای قصهوار روستایی و حالوهوای دنج معمایی نیز برای بعضی دلنشین است.
اگر «باشگاه قتل پنجشنبه» ایراد اصلی‌ای داشته باشد، این است که بیشتر دلنشین است تا واقعاً خنده‌دار یا به‌خصوص هوشمندانه. به همین دلیل، بیشتر حس پیش‌غذا را دارد تا یک وعده‌ی کامل. با قهرمان دوست‌داشتنی و دنیای جذاب اما کم‌وبیش کاوش‌نشده‌اش، به‌راحتی می‌شود تصور کرد که «باشگاه قتل پنجشنبه» قسمت آزمایشیِ مفصلی برای یک مجموعه‌ی ادامه‌دار باشد؛ مجموعه‌ای که در هر قسمت این گروه پرونده‌ی تازه‌ای را حل می‌کنند.
درست است که جزئیات داستان «The Thursday Murder Club» چیز خاصی نیست، اما فیلم از این نظر واقعاً قابل‌توجه است که شخصیت‌های سالمند را در مرکز داستان می‌گذارد و به آن‌ها بها می‌دهد. قصه‌هایی هم که برایشان در نظر گرفته، حول خانواده‌هایی که از آن‌ها دورند، نوه‌های زودبالغ یا فکر تلخِ مرگ قریب‌الوقوع خودشان نمی‌چرخد. بله، همه اعضای باشگاه دارند به هشتادسالگی نزدیک می‌شوند، اما تک‌تکشان شخصیت‌هایی سرزنده و خوب‌پرداخته‌اند که هنوز چیزهایی از زندگی می‌خواهند.
این فیلم معمایی درباره‌ی بازنشسته‌هایی است که برای تفریح پرونده‌های قدیمیِ حل‌نشده را حل می‌کنند. به ملایمتِ یک بازی کلودو و به دلنشینیِ رمانی از آگاتا کریستی است، اما گروه بازیگران پرستاره و کمی خودآگاهی، کمبود تازگی‌اش را جبران می‌کنند. فیلم تا حدی سرگرم‌کننده است، چندان باب روز نیست و پر از کلیشه‌های آشناست، اما وانمود نمی‌کند چیزی بیش از این باشد.
تماشای The Thursday Murder Club راحت لبخند به لب آدم می‌آورد؛ بازیگران باتجربه‌اش با بازی‌های اغراق‌آمیز صحنه را می‌بلعند و هنوز هم برای این کار دندان دارند. این حرف سن‌گرایانه به گوش می‌رسد؟ شاید، اگر جذابیت این فیلم سرخوش و پرستاره در این نبود که شخصیت‌های اصلی‌اش سالخورده‌اند و بااین‌حال، به تیزی سوزنِ آمپول انسولین‌اند.
لحن فیلم کمی بی‌رمق است و تصاویرش هم چندان هیجان‌انگیز نیستند، اما خوشایند است که فیلم از نگاه از بالا به پایین و احساسات‌گرایی‌ای دوری می‌کند که سینما اغلب در نمایش سالمندان به کار می‌برد؛ به‌خصوص وقتی آن‌ها سراغ کارهایی می‌روند که معمولاً با سن‌وسالشان جور درنمی‌آید.
از میان بازیگران، پیرس برازنان با ریش ژولیده و شکم برآمده‌اش که معلوم است خودش ازشان خوشش می‌آید، و هلن میرن بیشتر به چشم می‌آیند. میرن هر لحظه ممکن است فیلم را سکسی‌تر و ترسناک‌تر کند. بااین‌حال، کریس کلمبوس همه‌چیز را در مسیر امن و آشنایی نگه می‌دارد و طوری کارگردانی می‌کند که انگار فیلم اقتباسی از کتاب هفتادوهشتم هری پاتر است.
این از آن فیلم‌هاست که تماشایشان نه لزوماً به‌خاطر پیچیدگی‌های معمای «قاتل کیست»، بلکه برای لذت‌بردن از دیدن گروهی بازیگر است که دارند خوش می‌گذرانند؛ آن هم در چشم‌اندازی روستایی در انگلستان، انگار بیرون‌آمده از دل قصه‌ها، با باغچه‌های گلِ سرحال و مرتب و گورستان‌هایی پر از سنگ‌قبرهای قدیمی و تازه.
هرچقدر هم این ایده روی کاغذ وسوسه‌انگیز به نظر برسد و با وجود تلاش‌های کریس کلمبوس، کارگردانِ «تنها در خانه» و «خانم داوت‌فایر»، حاصل کار آن‌قدر سست‌وبی‌مایه است که اگر موقع پختن شام با آیپد تماشایش کنید، چیزی از دست نمی‌دهید.
اینجا و آنجا نشانه‌هایی از فیلمی دیده می‌شود که می‌توانست قابل‌قبول باشد؛ فیلمی دلنشین، شوخ‌طبع و هیجان‌انگیز که گروهی از بازیگران بزرگش فرصت داشتند در آن بدرخشند. اما تمام چیزی که فیلم می‌توانست باشد، هنوز لای صفحات کتاب گیر کرده است.
لذتِ یک داستان معماییِ گرم‌ونرم همیشه فقط از حل‌شدنِ معمایی پیچیده نمی‌آید؛ اجرای عدالت هم بخشی از آن است و در بهترین حالت، از تماشای تاوان پس‌دادنِ مقصر هم کیف می‌کنیم. با اینکه فیلم خوش‌ساخت است، این قصه‌ی بی‌رمق و نصیحت‌گر ما را از همه‌ی این لذت‌ها محروم می‌کند. چه بی‌ادبی!
