یک منتقد از توجه چشمگیر فیلم به جزئیات فرهنگی میگوید و معتقد است برای لذت‌بردن از آن لازم نیست پیشینهای مشابه داشته باشید؛ کافی است خاطرههایی از اوایل نوجوانی به یاد بیاورید که یادآوری‌شان خجالتآور است. منتقدی دیگر میگوید خط کلی داستان ممکن است آشنا به نظر برسد، اما نگاه پخته و بیقضاوت کارگردان به آن گرما می‌دهد و تازه‌اش می‌کند. فیلم حالوهوای گرم یک خاطرهنگاری را دارد، بی‌آنکه به احساساتیگری غلیظ بلغزد.
با وجود توجه چشمگیر فیلم به جزئیات فرهنگیِ خاص، برای لذت‌بردن از آن لازم نیست هیسپانیک باشید، اهل نیومکزیکو باشید یا در دهه‌ی ۸۰ بزرگ شده باشید. فقط کافی است چند خاطره از اوایل نوجوانی‌تان داشته باشید که یادآوری‌شان آدم را معذب می‌کند. به عبارت دیگر، Olmo واقعاً برای همه است.
روایت نوجوانی خودمحور که یاد می‌گیرد از دنیای خودش بیرون بیاید، شاید در کلیت آشنا به نظر برسد؛ اما پختگی فرناندو ایمبکه و نگاه بی‌قضاوتش به آن گرمایی می‌دهد که تازه‌اش می‌کند.
انتخاب بازیگران کاملاً به‌جا است و هم عشق و هم تنشِ خانه‌ای را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ خانه‌ای که پدر و مادر مهاجر مکزیکی با فرزندانشان اسپانیایی حرف می‌زنند و فرزندان مکزیکی‌آمریکایی‌شان به انگلیسی جواب می‌دهند.
این داستان درباره‌ی بزرگ‌شدن، با کارگردانی زیبا و بازی‌های بسیار خوب، حقش است که مخاطبان بیشتری پیدا کند. امیدواریم برای فیلم بعدی Eimbcke مجبور نباشیم دوازده سال دیگر صبر کنیم.
چهارمین فیلم بلند Eimbcke مثل خاطره‌ای گرم و دلنشین پیش می‌رود، بی‌آنکه به احساساتی‌گریِ لوس بیفتد.
اصالت بزرگ‌ترین نقطه‌قوت «Olmo» است، هرچند فیلم گاهی برای جبران ریتم سرگردانش به آن تکیه می‌کند.
