این اثر بسیاری از آن جذابیتهای عجیبوغریب و مناسب همهٔ سنینی را که دو قسمت قبلی داشتند از دست داده است (و واقعاً جای خالی موسیقی متن دنیل پمبرتون هم احساس میشود). با این حال، در دنیایی که بخش بزرگی از فیلمسازی مبتنی بر مالکیتهای فکری (IP) ظاهراً بر این متمرکز است که مخاطبان را برای همیشه در دوران نوجوانی نگه دارد، دیدن فرنچایزی که میخواهد همراه با تماشاگرانش ــ و همراه با شخصیت اصلیاش ــ رشد...