نقدهای فیلم الا مک کی

«الا مک‌کی» یک ملودرام اسکروبال است که در جهان امروزِ مسموم به طعنه، جسورانه و قابل تحسین به نظر می‌رسد. جیمز ال. بروکس با فیلمی که به قصه‌های پریان و سبک فیلم‌سازی صادقانه‌ای مانند آثار فرانک کاپرا نزدیک است، داستان یک زن آرمانگرا را در دنیایی فانتزی و خودساخته روایت می‌کند. دیالوگ‌های اغراق‌شده و بازی‌های آرش بازیگران — از اما مکی در نقش اصلی تا جیمی لی کرتیس و وودی هارلسون — ممکن است در نگاه او...

این درام کمدی سیاسی دل‌گرم‌کننده و قدیمی، با بازیگران درخشانش می‌درخشد اما در نهایت نتوانسته به تمام پتانسیل آنان وفا کند. جیمز ال. بروکس در بازگشت خود، شخصیت‌های پیچیده و روح گرم انسانی را به تصویر می‌کشد، اما فیلمنامه‌ای شل و ول، با تغییرات ناگهانی لحن بین فابل سیاسی، کمدی خانوادگی و ملودرام، از تاثیر عاطفی اثر می‌کاهد. اما، اما سخت می‌توان این فیلم را دوست نداشت: خوش‌قلبی، امیدواری و ریشه‌دواند...

«الا مک‌کی» یک کمدی احساساتی و به شدت قدیمی از جیمز ال. بروکس است که فاقد جذابیت، اصالت و عمق آثار برجسته گذشته اوست. شخصیت‌ها قالبی و غیرقابل باور، دیالوگ‌ها کلیشه‌ای و روابط بین آنان غیرمنطقی به نظر می‌رسد. حتی بازیگران بااستعدادی چون اما مکی (که تنها نقطه روشن فیلم است)، وودی هارلسون و جیمی لی کرتیس نیز نمی‌توانند بر پوچی فیلمنامه غلبه کنند. این فیلم نه تنها یک گام به عقب برای کارنامه بروکس محس...

برای من «Ella McCay» نمونه‌ای آشفته از فیلمی است که نمی‌داند دقیقاً چه می‌خواهد باشد؛ جیمز ال. بروکس در ۸۵سالگی هنوز سراغ کمدی رفته، اما نتیجه اثری بی‌رمق است که در خوش‌بینی دوران اوباما می‌گذرد و مدام زیر بار شخصیت‌های آزاردهنده و روابط سمی فرو می‌ریزد. شوهرِ دست‌کاری‌گر، پدرِ به‌اصطلاح بامزه اما عمیقاً ناراحت‌کننده و برادرِ رفتارش نزدیک به تعقیب و آزار، همگی با لحنی ارائه می‌شوند که قرار است طنز...

«الا مک‌کی» یک فیلم به شدت عجیب و سردرگم است که نشان می‌دهد جیمز ال. بروکس دیگر مانند گذشته فیلم نمی‌سازد. این درام سیاسی-خانوادگی با دوری عمدی از هرگونه جزئیات مشخص (از نام ایالت تا تشریح مواضع حزبی) به داستانی مبهم و درنتیجه بی‌معنا تبدیل شده است. فیلم مدام در لا به‌لای ماجراهای بی‌سرانجام مردانی که زندگی شخصی و حرفه‌ای قهرمان زن را خراب می‌کنند، سرگردان است، بدون آنکه خود به این مسئله واقف باشد...

در بازگشت جیمز ال. بروکس با Ella McCay، فیلم بیشتر شبیه یک تقلید از آثار اوست تا یک اثر جدید قابل توجه. اجرای اما مکی در نقش اصلی مصنوعی و مکانیکی است و نمی‌تواند ترکیب فضیلت، جذابیت و عزم راسخ شخصیت را منتقل کند؛ شخصیت‌ها اغراق‌آمیز و تک‌بعدی‌اند و شوخی‌ها و موقعیت‌ها بی‌انرژی و فاقد طنز واقعی‌اند. فیلم با تلاش برای ترکیب کمدی و درام شکست می‌خورد، لحظات احساسی و سیاسی‌اش مصنوعی و تاریخ‌گذشته به ن...