دربارهی مضمون فیلم، نظرها یکسان نیست. یک منتقد پرداخت تجربهی مهاجرت در آمریکا را تیزبینانه میداند و منتقدی دیگر میگوید فیلم به‌اندازه‌ی لازم ذهن را درگیر می‌کند. در مقابل، انتقاد شده که فیلم به تجربههای دردناک جدی نمیپردازد و بعضی مسائل مهم را نادیده می‌گیرد. یک منتقد هم میگوید تصویر کابوسوار فیلم از هویت کم‌مایه‌تر از حد انتظار است و معلوم نیست نقدش را متوجه چه چیزی می‌کند. با وجود ایده‌ی جسورانهاش، فیلم از نظر منتقدی دیگر آن‌قدر ساده است که حرفی برای گفتن ندارد.
برای تماشاگر خوشایند نیست فیلمی را به سخره بگیرد که ادعا می‌کند به رنجی می‌پردازد که برای خیلی‌ها واقعی است. اما «Slanted» واقعاً علاقه‌ای ندارد با این تجربه‌ها جدی روبه‌رو شود؛ در عوض، از آسیب‌های روانی‌ای که بی‌رمق به تصویر می‌کشد، سکوی پرشی می‌سازد برای ترکیبی تقلیدی از فیلم‌های ژانریِ جان‌دارتر و کوبنده‌تر.
فقط قصه فیلم به مشکل می‌خورد؛ چون باعث می‌شود Slanted با دقت به بعضی مسائل جدی بپردازد، اما از بعضی مسائل دیگر غافل بماند یا در پرداختن به آن‌ها کاملاً به هدف نزند. از زاویه‌های مختلف که نگاهش کنید، فیلم یا موفقیتی جذاب است یا یک ناکامی عظیم.
فیلم با نگاهی تیزبینانه سراغ تجربه مهاجران در آمریکا می‌رود و چند کلیشه دبیرستانی، مثل دارودسته‌های دخترهای بدجنس و رقابت برای انتخاب ملکه جشن پرام، را هم به کار می‌گیرد؛ حاصلش فیلمی حسابی دیوانه‌وار و لذت‌بخش است.
فیلم *Slanted* عناصر جالب زیادی دارد؛ هم در داستان خودش و هم در فیلم‌هایی که از آن‌ها الهام گرفته. اما متأسفانه، در نهایت آن‌قدر که باید پیش نمی‌رود.
با کارگردانی هوشمندانه‌ی وانگ، چند بازی تأثیرگذار و نگاهی پخته و همه‌جانبه، فیلم به‌اندازه‌ی لازم ذهن را درگیر می‌کند و در عین حال تماشایش بسیار سرگرم‌کننده است.
وانگ طنز ابزورد را ماهرانه به کار می‌گیرد، به‌خصوص در صحنه‌هایی که Ethnos و ویدئوهای شرکتی‌اش از لذت‌های به‌اصطلاحِ سفیدپوست‌بودن تعریف می‌کنند.
در نهایت با کابوسی درباره هویت طرفیم که کم‌مایه‌تر از چیزی است که باید باشد و نمی‌داند تیغش را به کدام سو بگیرد.
متأسفانه، «Slanted» با وجود ایده‌ی جسورانه‌ای که اساسش را شکل می‌دهد، بد از کار درآمده و آن‌قدر ساده‌انگارانه است که حرفی برای گفتن ندارد.
