بازی جون برنتال و نمایش باورپذیر اندوه و درگیریهای درونی فرانک از نقاط قوت ویژه‌برنامه به شمار می‌روند و برخی منتقدان شخصیت‌پردازی او را تحسین کردهاند. بااین‌حال، عدهای معتقدند اثر چیز تازه‌ای به شخصیت پانیشر اضافه نمی‌کند و برای مخاطبان قدیمی جذابیت چندانی ندارد، هرچند ممکن است بینندگان جدید را به داستان او علاقهمند کند. صحنه‌های اکشن خشن نیز با واکنشهای متفاوتی روبهرو شدهاند؛ برخی آنها را سرگرمکننده میدانند و برخی دیگر معتقدند برای جبران ضعفهای اثر کافی نیستند.
این رویکرد لزوماً با این شخصیت در دنیای سینمایی مارول کار تازه‌ای نمی‌کند (و ایرادهای همین رویکرد را هم برطرف نمی‌کند)، اما موفق می‌شود چیزهای اضافه‌ی سریال نتفلیکس را کنار بزند و فقط همان چیزی را به طرفدارها بدهد که دلشان می‌خواهد.
در نهایت، این ویژه‌برنامه اثری یکدست از کار درنیامده؛ چیز زیادی به شخصیت پانیشر اضافه نمی‌کند و مخاطبانی را هم که از قبل حسابی با او آشنایند، چندان درگیر نمی‌کند. بااین‌حال، تماشایش برای تازه‌واردها هم سخت نیست و شاید چند نفر را با این شخصیت آشنا کند و ترغیبشان کند بیشتر سراغ داستانش بروند.
این اثر با نگاهی امیدوارکننده و زمینی به گوشه‌ای کوچک از منهتن شروع می‌شود؛ نگاهی که خیلی متقاعدکننده‌تر از «Daredevil: Born Again» از کار درآمده. اما در نهایت، مثل تقریباً هر چیز دیگری که دنیای سینمایی مارول به آن دست می‌زند، به ظرفی خالی برای نمایش‌های توخالیِ بیشتری که در راه‌اند تبدیل می‌شود.
«One Last Kill» گاهی بیشتر شبیه حال‌وهوایی طولانی و کش‌دار است تا داستانی که به‌تنهایی کاملاً رضایت‌بخش باشد. شروع محکمی دارد، بخش میانی‌اش بی‌رحمانه است و با پایانی وهم‌انگیز تمام می‌شود، اما پیچیدگی داستانیِ بهترین قصه‌های پانیشر را ندارد.
در داستانی ۴۸ دقیقه‌ای که تقریباً هیچ پیرنگی ندارد، نصیب‌مان تکرار ملال‌آورِ مضمون اندوه خودویرانگر پانیشر می‌شود، همراه با یکی دیگر از قتل‌عام‌های خون‌بار او. از نظر روایت، One Last Kill آن‌قدر بی‌مایه است که شاید از خودتان بپرسید اصلاً چرا وجود دارد.
در نهایت، معلوم است چیزی که هنوز «پانیشر» را سرپا نگه می‌دارد، بازیگر اصلی‌اش است. برنتال فرانک را بسیار طبیعی و جاافتاده بازی می‌کند و باعث می‌شود صحنه‌های دلگیرش، با اینکه دوباره سراغ همان چیزهای قبلی می‌روند، تا حدی تازه به نظر برسند.
این ویژه‌برنامه سعی می‌کند در ۴۸ دقیقه هم همه بارهای روانیِ شخصیتش را جا بدهد و هم اکشنی پرشتاب ارائه کند، اما نتیجه نسبتاً درهم‌وبرهم از آب درمی‌آید. ... بااین‌حال، وقتی «One Last Kill» همان فیلم اکشنِ پرهرج‌ومرج و فوق‌العاده خشنی از آب درمی‌آید که وعده‌اش را داده، واقعاً حسابی می‌چسبد.
پانیشر در ویژه‌برنامه‌ی مارولش آدم‌های زیادی را می‌کشد. خیلی زیاد. اما در دل این خشونت اغراق‌آمیز، شخصیت‌پردازی قدرتمندی از کهنه‌سربازی می‌بینیم که با اختلال استرس پس از سانحه دست‌وپنجه نرم می‌کند و تقریباً همه‌چیزش را از دست داده.
این ویژه‌برنامه با پرداختن به شخصیت پانیشر، اگر هنوز با او همراه نشده باشید، بیشتر درگیرتان می‌کند و هم‌زمان راه را برای دوره‌ای تازه از پانیشر در دنیای سینمایی مارول باز می‌کند.
آیا اکشنش آن‌قدر خوب هست که بشود از بی‌نمکیِ One Last Kill چشم‌پوشی کرد؟ آره، به‌زور. پس، فکر کنم ارزش تماشای آنلاین را دارد، ولی بهتر است خیلی ذوق‌زده نشوید.
