نظر منتقدان درباره فیلم متفاوت است؛ برخی آن را کمدیای جذاب، هوشمندانه و سرگرمکننده میدانند که با شوخی‌های خندهدار و اتفاقات غیرمنتظره مخاطب را غافلگیر می‌کند. در مقابل، عدهای معتقدند فیلم بهتدریج جذابیت طنز خود را از دست میدهد و با شوخی‌های تحقیرآمیز، تغییر مسیر نامناسب داستان و ناهماهنگی لحن، از ظرفیتهای اولیهاش فاصله می‌گیرد. بااینحال، برخی منتقدان به لحظات صمیمانه و احساسی فیلم نیز اشاره کردهاند.
در مسیر این ماجراجویی کمدی، شخصیت‌ها و موقعیت‌های زیادی پیش می‌آیند که یا نویدبخش‌اند یا دست‌کم می‌توانند نویدبخش باشند. اما روایت مدام مکث می‌کند و ناگهان به این‌سو و آن‌سو می‌رود؛ این کار جریان داستان و اوج‌گیری‌اش به‌سمت خنده‌های حسابی را مختل می‌کند، هرچند دست‌کم باعث می‌شود بیننده نداند داستان بعد به کجا می‌رسد.
همان‌طور که از عنوان فیلم پیداست، به نظر نمی‌رسد هیچ‌کدام از آدم‌هایش چندان باهوش باشند. بلر برای گرفتن خنده‌ای که آدم را از خجالت جمع می‌کند، حاضر است هر کاری بکند و از خوار و خفیف کردن بازیگرانش لذت می‌برد؛ بازیگرانی که پیتر دینکلیج و کیرنن شیپکا هم بینشان هستند. گاهی کوئن‌ها را انسان‌گریز می‌خوانند، اما حتی آن‌ها هم سراغ شوخی‌های اسهالِ انفجاری نمی‌روند.
رده‌بندی سنی R به‌خاطر «خشونتِ بی‌پرده و از نزدیک، زبانِ افسارگسیخته، مسائل جنسی و شوخی‌های رکیک و مدفوعیِ ناشی از مصرف مواد مخدر» است. چی‌اش را دوست نداشته باشیم؟ این فیلمِ زیرکانه درباره‌ی آدم‌های احمق، تا پیش از آن‌که از ریل خارج شود، دقیقاً همان کمدیِ هنجارشکنی است که همین حالا لازم داریم.
فیلم بیش از یک دهه در دست ساخت بوده، اما نمی‌شود در برابر هماهنگی طبیعی و انرژی مسری بازیگران اصلی مقاومت کرد.
این فیلم باب میل همه نیست، اما «Idiots» همین حالا هم یکی از دوست‌داشتنی‌ترین کمدی‌های آمریکایی امسال است.
با همه‌ی ایرادهای فراوانشان، بلر باز هم کاری می‌کند آن دو شخصیتِ درمانده‌اش دست‌کم کمی انسانیت از خودشان نشان بدهند.
کاریزما فقط تا حدی می‌تواند فیلمِ Idiots را جلو ببرد. بالاخره حتی احمق‌ترین شخصیت‌ها هم باید کمی عمق داشته باشند.
مثل فرزندی که ناامیدتان کرده، می‌شود برای Idiots هم بهانه‌هایی آورد.
چند لحظه‌ی پراکنده به آن دیوانگیِ بی‌محابایی می‌رسند که فیلمی از این دست برای حفظ شتابش لازم دارد، اما «The Shitheads» گرفتار داستانی است که مدام از حرکت می‌افتد و دوباره راه می‌افتد؛ روندی که بیشتر انرژی فیلم را می‌گیرد تا اینکه به آن جان بدهد.
بلر همچنان موقعیت‌های کمدی عجیب‌وغریب را پیش می‌آورد، اما می‌گذارد فیلم گاهی هم سراغ لحظه‌هایی برای تأمل و فلسفه‌ای برآمده از دلِ زندگی سخت برود. The Shitheads در نهایت فیلمی بسیار جالب‌تر می‌شود؛ فیلمی که تعلیق هم دارد.
