چهار نقد از شش نقد ارزیابی منفی دارند، هرچند چند نکتهی مثبت هم مطرح شده است. یک منتقد میگوید فیلم دنبال ضربهی ناکاوت نیست و با پیروزی‌های عاطفیِ پی‌درپی امتیاز جمع می‌کند؛ مضمون‌های رستگاری و بخشش هم اشک مخاطب را درمیآورد. منتقد دیگری لحظه‌های ظریف فیلم را در صمیمیت فراگیری میبیند که میان همهی کسانی که درگیر مبارزهاند جریان دارد. منتقدی هم بازیگران را دلیل تماشاییبودن فیلم میداند، هرچند میگوید آن‌ها نمی‌توانند فیلم را خوب از آب درآورند.
در نهایت، چیزی که فیلم They Fight را متمایز می‌کند این است که دنبال ناک‌اوت‌کردن تماشاگر نیست. با امتیاز برنده می‌شود و پی‌درپی پیروزی‌های عاطفی به دست می‌آورد؛ تا جایی که مضمون‌های رستگاری و بخشش آخر سر اشکتان را درمی‌آورند و دستتان را به‌سوی جعبه دستمال‌کاغذی می‌برند.
حتی مبارزه‌ی پایانی هم طراحی حرکات ضعیفی دارد؛ ایرادی که اگر فیلم تا آن لحظه از نظر احساسی اثر گذاشته بود، شاید اصلاً به چشم نمی‌آمد. اما هیچ‌کدام از این ضربه‌ها به تماشاگر نمی‌نشینند.
این بازسازی هیچ‌وقت دلیل قانع‌کننده‌ای برای ساخته‌شدنش نمی‌آورد. وقتی می‌شود آدم‌های واقعی را دید که زندگی واقعی‌شان را می‌گذرانند و با پیامدهای واقعی روبه‌رو می‌شوند، چرا باید نسخه‌ای دچار تناقض‌های درونی و تصنعی از داستان را تماشا کرد؟
اگر «They Fight» اصلاً دیدنی است، به‌خاطر بازیگرانش است؛ اما آن‌ها هم نمی‌توانند فیلم را واقعاً خوب از آب دربیاورند.
حاصل کار فیلمی آشفته و سردرگم است که حاضر نیست روی هیچ‌کدام از جنبه‌های داستانش تمرکز کند.
لحظه‌های ظریف فیلم را می‌شود در همان دوستیِ فراگیری دید که دوروبرشان را گرفته و همه در دلش می‌جنگند.
