بسیاری از منتقدان فیلم را سرگرم‌کننده، خندهدار و پرانرژی میدانند؛ در کنار این حالوهوای پرهیاهو، چند نقد به نگاه تند فیلم به شکاف طبقاتی و زندگی دشوار طبقه کارگر اشاره می‌کنند. ترکیب خنده با اندوه هم از نکتههای برجستهی فیلم است: ماجرا در بخش پایانی برای بعضی منتقدان رنگی تلختر پیدا می‌کند و به تراژدی نزدیک می‌شود.
بیکر به آدم‌هایی می‌پردازد که بی‌پول و حاشیه‌نشین‌اند («The Florida Project»، «Red Rocket»). هرچند بعضی جنبه‌های «Anora» فاصله‌ی میان کسانی را که از بدو تولد همه‌چیز داشته‌اند و کسانی را که هیچ‌چیز نداشته‌اند به ما نشان می‌دهد، او نمی‌گذارد سیاست و اقتصاد روی شخصیت‌هایش سایه بیندازند.
میکی مدیسن، سیندرلای تازه‌ی اسکار، در نقش یک کارگر جنسی در بروکلین، محور جمعی از آدم‌های عجیب‌وغریب است؛ او شاهزاده‌ی رؤیاهایش را در پسر یک الیگارش روسِ خطرناک پیدا می‌کند. هیچ فهرستی از بهترین فیلم‌های سال بدون فیلم شان بیکر کامل نیست؛ اثری پرشتاب و سرگرم‌کننده که نگاه اجتماعی‌اش هم تحریک‌آمیز است.
ایده‌ای شگفت‌انگیز و به‌شدت مدرن برای یک فیلم است؛ فیلم هم نقدی بی‌رحمانه به نظام طبقاتی دارد و هم استعاره‌ای از روابط سیاسی میان کشورها و از خطاهای اخلاقی و وجدانی‌ای است که گاهی برای جورکردن اجاره‌خانه نادیده می‌گیریم.
در مجموع، چیزی که بیکر اینجا ساخته چیزی جز جادوی ناب سینما نیست. ماجراهای شهریِ هوشمندانه و درهم‌تنیده‌اش بارها به خنده‌ات می‌اندازند و بی‌آنکه بدانی چرا، اشکت را درمی‌آورند؛ گاهی هم هر دو را در یک سکانس. در عین حال، به شکلی عجیب باعث می‌شوند کاملاً حواست به اندوهی باشد که دیر یا زود سر برمی‌آورد.
پیداست که بیکر بیشترِ شخصیت‌هایش را دوست دارد. آنورا، با اینکه بخش زیادی از فیلم در سرمای گزنده‌ی زمستانِ کانی آیلند می‌گذرد و لزوماً حس‌وحال گرمی ندارد، با خوش‌طبعیِ بی‌قضاوت و کمی اندوه به کل ماجرا نگاه می‌کند.
با اینکه آنورا بارها می‌درخشد، یکدست نیست و به کلاسیکی در ژانر خودش تبدیل نمی‌شود. بااین‌حال، انرژی جوانانه‌ی دلنشین و بازی‌های طبیعی و بی‌تکلفش، آن را به یکی از بی‌پرواترین کمدی‌های سال تبدیل می‌کند.
این نقش‌آفرینی بی‌تردید مدیسون را به ستاره تبدیل می‌کند. او ظرافت، جذابیت، حماقت، خودخواهی و شگفتیِ آشکارِ میکی را به‌خوبی درمی‌آورد؛ آدمی جان‌سخت که فریب قدیمی‌ترین افسانه‌ی دنیا را می‌خورد.
مدیسن حتی برای یک لحظه هم تسلطش را بر شخصیت از دست نمی‌دهد. او و بیکر با هم شخصیتی طوفانی، تحریک‌کننده و قدرتمند خلق می‌کنند؛ شخصیتی که به‌راحتی می‌شود تصور کرد هر کسی به او وسواس پیدا کند.
اگر آنورا موفق شود و کمک کند بیکر همچنان فیلم‌های نامتعارفش را درباره زندگی آدم‌های طبقه کارگر، با شخصیت‌هایی پرجزئیات، بسازد، خبر خیلی خوبی است. او یکی از صداهای واقعاً منحصربه‌فرد سینمای امروز آمریکاست.
آنورا هم قصه‌ای پری‌وار و پرتب‌وتاب است و هم پرتره‌ای لطیف و دلسوزانه از یک شخصیت؛ همکاری بیکر و بازیگر نقش اصلی‌اش هم مسحورکننده است. رویکرد خاص و انسان‌گرایانه‌ی بیکر به فیلم‌سازی، مثل همیشه، هم گیراست و هم رضایت‌بخش.
