چند منتقد بازیگران جوان را از نکتههای مثبت فیلم می‌دانند: یکی میگوید بازیگران باانرژی و دوستداشتنیاند و میکوشند به دیالوگ‌های کمجان جان بدهند؛ دیگری هم از گروه بازیگری پرشور فیلم تعریف می‌کند. منتقدی دیگر بازیگران اصلی را نقطهی قوت فیلم میداند. یک نقد فیلم را ماجرایی سرگرم‌کننده با خنده‌های خوب توصیف می‌کند؛ منتقد دیگری هم میگوید بازیگران جوان می‌دانند در چه جور فیلمی حضور دارند و فیلم با تکیه بر همین قوتهای معمولش، هنوز ارزش تماشا دارد.
«Driver’s Ed» درباره این است که آدم یاد بگیرد بگذارد تجربه‌های خودش شخصیتش را شکل بدهند. زندگی واقعی همیشه مثل فیلم‌ها پیش نمی‌رود و تنها راه فهمیدن این، این است که خودت این مسیر را طی کنی. اما Farrelly و Moffett خودشان به حرفشان عمل نمی‌کنند؛ فیلمشان بیشتر تکرار فیلم‌های قبلی است تا ماجرایی منحصربه‌فرد برای خودش.
فیلم «Driver’s Ed» به کارگردانی بابی فارلی شاید چرخ را از نو اختراع نکند، اما با تکیه‌ی تمام‌وکمال بر نقاط قوت متعارف و بی‌ادعایش و با گروهی بازیگر جوان که خوب می‌دانند در چه جور فیلمی بازی می‌کنند، هنوز هم تماشایش می‌ارزد. فیلم حال‌وهوای آثار اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ را دارد که در آن‌ها دوستان دور هم وقت می‌گذراندند و راهی ماجراجویی می‌شدند.
شاید انتظار چیزی تازه‌تر از حال‌وهوای حال‌خوب‌کنِ کاملاً دهه‌هشتادیِ Drivers’ Ed زیادی بود؛ فیلم به همین حال‌وهوا بسنده می‌کند. اما با توجه به منبع اقتباسش، کمدی‌اش ناگزیر بی‌رمق و بی‌انگیزه به نظر می‌رسد. به قول بچه‌های امروز، فیلم «تعریفی ندارد».
البته تقصیر بازیگران جوان و دوست‌داشتنی فیلم نیست؛ آن‌ها با تمام توان تلاش می‌کنند به دیالوگ‌های بی‌جان و پر از توضیحی که شوخی چندانی هم ندارند، انرژی و شخصیت بدهند. این دیالوگ‌ها آن‌قدر از حرف‌زدن نوجوان‌های امروزی دورند که حتی اگر یک کلمه در میان «باحال» می‌گفتند، باز هم شبیه حرف‌زدن آن‌ها نمی‌شدند.
فیلم Driver's Ed در دنیای آثار نوجوانانه چیز تازه‌ای رو نمی‌کند و اصلاً هم بی‌نقص نیست. بااین‌حال، خنده‌های حسابی و گروه بازیگرانی که با تمام توان پای کارند، آن را به ماجرایی سرگرم‌کننده تبدیل می‌کنند که تماشایش راحت است.
چند لحظه‌ی بامزه، با شوخی‌های ریز یا چیزهای عجیب‌وغریب، هم توی فیلم پیدا می‌شود؛ اما جز همین‌ها، فیلمی کش‌دار و بی‌خنده است که فقط بازیگران اصلیِ سرزنده‌اش نجاتش می‌دهند. شاید دفعه‌ی بعد بگذارند خودشان فیلم را بسازند.
«Driver’s Ed» در بهترین حالت فقط کمی بامزه است. فیلمی خوش‌قلب و خوش‌نیت است، اما نه طنز تند «احمق و احمق‌تر» را دارد و نه خنده‌داریِ «یه چیزی درباره مری» را؛ همان چیزی که برادران فارلی در فیلم‌هایشان داشتند.
فیلم Driver’s Ed بین درام‌کمدیِ صمیمانه و کمدیِ اغراق‌آمیز در نوسان است و همیشه نمی‌تواند این دو را با ظرافت کافی کنار هم بنشاند.
