چند منتقد دنباله را سرگرم‌کننده دانستهاند و از خشونت خونین و کشتارهای خلاقانهاش تعریف کرده‌اند؛ بعضی هم طنز سیاه و صحنههای پرابتکارش را پسندیدهاند. بازی سامارا ویوینگ در نقش گریس نیز تحسین شده است. یک منتقد از بازی او و کاترین نیوتن و لحظههای بامزه و صمیمانه میان دو شخصیت گفته است.
دقیقاً معلوم نیست چرا این قسمت تازه از ماجرای شب عروسیِ واقعاً افتضاحِ گریس، که باز هم مت بتینلی-اولپین و تایلر ژیلت کارگردانی‌اش کرده‌اند، تیره‌تر و سنگین‌تر از فیلم اول از کار درآمده و در نتیجه کمتر لذت‌بخش است. فیلم اول، حتی وقتی بدن‌ها با سرعتی مضحک آتش می‌گرفتند، حال‌وهوای سرزنده‌اش را حفظ می‌کرد. اما اگر قرار باشد کسی را مقصر بدانیم، انگشت اتهام را به سمت دکتر سریال The Pitt می‌گیریم.
با وجود بخش‌های کم‌مایه و کلیشه‌ای، این دنباله باز هم پایان قدرتمندی دارد و چند تصویرش دست‌کم یکی دو هفته در ذهنتان می‌ماند. بدون اسپویل، تصادفی نیست که «Here I Come» تازه وقتی جذاب‌تر می‌شود که از قایم‌باشک‌بازی خسته می‌شود. فقط با پیدا کردن یک پیچش داستانی تازه است که به‌زحمت به تساوی می‌رسد.
همه‌چیز آن‌قدر ناشیانه حساب‌وکتاب شده که فیلم نمی‌تواند آن شور و حال پرهیاهویی را به ما بدهد که این‌همه می‌خواهد تجربه‌اش کنیم؛ همان سرخوشی‌ای که انگار بعد از دو تا نوشیدنی به آدم دست می‌دهد. در سالی که تا همین‌جا فیلم‌های درجه B بهتر و جسورانه‌تری از حد معمول داشته‌ایم—مثل Send Help ساخته‌ی سم ریمی و فیلم ترسناک Primate درباره‌ی میمونی که دیوانه می‌شود—ایرادهای این فیلم بیشتر توی ذوق می‌زنند. این فیلم آن‌قدر شیفته‌ی خودش است که برایش مهم نیست شما هم دوستش داشته باشید.
دنباله‌های ترسناک خیلی بدتری هم هستند که سرویس‌های پخش آنلاین را پر کرده‌اند، و Ready or Not 2: Here I Come دست‌کم گاهی همان خون‌و‌خونریزی و طنز سیاهی را دارد که وعده‌اش را داده. بااین‌حال، اگر فقط می‌خواهید سامارا ویوینگ را یک بار دیگر ببینید که چند شیطان‌پرست را با خاک یکسان می‌کند، دل‌وروده و وسایل تیزوبرنده‌ی فیلم برای سرگرمی گذرا کافی‌اند.
دنباله‌های فیلم‌های ترسناک اغلب بین طرفدارها اختلاف می‌اندازند، به‌خصوص وقتی فیلم اولی مثل «Ready or Not» به فیلمی کالت تبدیل می‌شود و هوادارهای دوآتشه‌ای دور خودش جمع می‌کند. تکرار همان طنز تیز، آشوب خونین و انرژی دیوانه‌وار فیلم اول کار ساده‌ای نیست. خوشبختانه، «Ready or Not 2: Here I Come» به همان اندازه‌ی فیلم قبلی پرانرژی و حسابی سرگرم‌کننده است، هرچند در اصل همان فیلم قبلی است، فقط همه‌چیزش بیشتر شده.
ایده‌ی هجوآمیز Ready or Not 2 به شوخی‌های خنده‌دار چندانی ختم نمی‌شود؛ با اینکه لحن فیلم بی‌پرواست، حتی چیز زیادی هم پیدا نمی‌شود که بشود اسمش را شوخی گذاشت. تندیِ میان گریس و فیث هم تصنعی به نظر می‌رسد، با اینکه بخش زیادی از فیلم را با هم زیر آتش گلوله بوده‌اند. امیدواریم Ready or Not 3: Olly Olly Oxen Free بهتر بتواند با حال‌وهوای این روزها جور دربیاید.
درست است که در اصل، عملاً همان فیلم را دوباره می‌بینیم. اما کارگردانی Radio Silence این بار پرجزئیات‌تر است. آن‌ها با تکیه بر سال‌ها کارشان، صحنه‌هایی خیلی خلاقانه‌تر ساخته‌اند و گالن‌های بسیار بیشتری خون به راه انداخته‌اند. در مجموع، این دنباله هر چیزی را دارد که می‌شد از آن خواست، و شاید کمی هم بیشتر.
نیوتن در نقش فِیثِ سرزنده و پرجنب‌وجوش، حضور سرگرم‌کننده‌ای دارد؛ اما بازیِ وِیوینگ باز هم برگ برنده‌ی فیلم است و نیش تندی به یک‌درصدی‌ها می‌زند. بااین‌حال، این دنباله دامنه‌ی گسترده‌تری دارد و برای وِیوینگ فقط کارهای بیشتری از همان جنس در نظر گرفته. فیلم برای گذراندن یک عصر بد نیست، اما قرار نیست شگفت‌زده‌تان کند.
به نظر می‌رسید Ready or Not پرونده‌ی داستان گریس را بسته باشد، اما Here I Come عملاً نشان می‌دهد که شاید هنوز فصل‌های دیگری برای پرداختن به این ماجرا وجود داشته باشد. آیا به دنباله‌ای برای Ready or Not نیاز داشتیم؟ احتمالاً نه. ولی لعنتی، چه خوب که یکی داریم.
مثل خیلی از آثار ترسناکی که سامارا ویوینگ پیش‌تر در آن‌ها بازی کرده، جیغ‌های خشن و از تهِ گلویش می‌تواند بسیاری از ضعف‌ها را بپوشاند؛ اما حتی بازی جان‌دار و توانایی‌های او هم نمی‌تواند فیلمی را نجات دهد که تکرارهای خشک و تصنعی‌اش را با بازگشتی پرانرژی به سینمای قدیم اشتباه می‌گیرد.
