نقدهای فیلم آخرین خانه 2026

• − کارگردانی
• − فیلمنامه
• − شخصیت‌پردازی
• − ریتم

هیچ‌کس در این فیلم و هیچ‌کدام از ویژگی‌هایش خوب از آب درنمی‌آیند: نه کارگردانیِ سرسری‌اش، نه فیلمنامه‌ی پراکنده و به‌شکل اعصاب‌خردکنی بی‌رمقش، نه شخصیت‌پردازی‌ای که آدم‌ها را وادار می‌کند کارهای احمقانه بکنند، هر وقت داستان می‌خواهد به زور اتفاقی را پیش ببرد، و نه بازیگرانی که در داستانی که ارزش تلاششان را ندارد، سعی می‌کنند به شخصیت‌ها جان بدهند. فیلم حتی دو ساعت هم نیست، اما انگار کش‌آمدنش هیچ‌وقت تمام نمی‌شود.

• − محتوا و پیام فیلم

فیلم در آغاز و پایانش در برابر اقیانوس‌ها با لحنی محیط‌زیستی شانه بالا می‌اندازد و هر از گاهی هم سراغ حرف‌هایی درباره همبستگی و قدرت جمعی می‌رود، آن هم وقتی که داستانش هرچه بیشتر به قهقرا می‌رود. اما این فیلمِ بی‌مغز ــ که قرار است به آشغال رسمی نتفلیکس برای تیم حرفه‌ای هاکی سیاتل تبدیل شود ــ در نهایت چیزی بیشتر از یک انگشتانه PTSD دوران همه‌گیری نیست که در صد دقیقه‌ی به‌شدت بی‌حاصل پخش شده. باران به‌ندرت این‌قدر کم‌جان بوده.

سخت است بگویم «The Last House» چیزی فراتر از یک تریلرِ محصولِ سرویس‌های پخش آنلاین است که با گذشت زمان فراموش می‌شود؛ چون بیش از هر چیز من را یاد «The Happening» از M. Night Shyamalan می‌اندازد. دست‌کم آن فیلم ناموفقِ شیامالان جنبه‌ی بامزه‌ای در میراثش دارد که ممکن است این همه سال بعد، یکهو به یاد مردم بیفتد. اما درباره‌ی «The Last House» نمی‌شود همین را گفت.

• + بازیگری
• − ریتم
• − دیالوگ
• − شخصیت‌پردازی

با اینکه The Last House چند ترسِ سرگرم‌کننده و صحنه‌های چشمگیری دارد که در دل خانه‌ای قدیمی ساخته شده‌اند، هرچه خانواده بیشتر در استیصال می‌ماند، فیلم سخت‌تر می‌تواند رازآلودگی و تعلیقش را حفظ کند. Lee و Moura هرچقدر هم برای واقعی جلوه‌دادن موقعیت وحشتناکی که این والدین گرفتار آن شده‌اند تلاش کنند، دیالوگ‌های مسخره و تصمیم‌های حتی بدتر فیلم، ما را از حال‌وهوای صحنه بیرون می‌کشند.

• + بازیگری
• − فیلمنامه
• − محتوا و پیام فیلم

«The Last House» اصلاً انگار نمی‌داند می‌خواهد چه باشد. جز بازی‌های قابل‌اعتنای مورا و لی در نقش والدینی که برای نجات بچه‌هایشان حاضرند هر کاری بکنند، چیزی نیست که بتوان به آن دل بست؛ داستان هم تکیه‌گاه واقعی‌ای ندارد و فقط پیامی آشفته درباره قدرت خانواده به جا می‌گذارد.

• + بازیگری
• − فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

لی و مورا بازیگرانی توانمندند و به‌خصوص وقتی اَن و جیسن که هرچه می‌گذرد فرسوده‌تر به نظر می‌رسند، دیگر تلاشی برای پنهان‌کردن ناامیدی‌شان نمی‌کنند، تأثیرگذارند. بازیگرانی که نقش گراهام و روث را در هر دو سن‌وسال بازی می‌کنند هم انتخاب‌های فوق‌العاده‌ای هستند. آن‌ها تصویری تأثیرگذار از خانواده به‌عنوان تکیه‌گاهی حیاتی می‌سازند؛ تصویری که باعث می‌شود تماشاگر حتی وقتی روایت لنگ می‌زند، همچنان طرف آن‌ها بماند.

• − دیالوگ
• − فیلمنامه

ایراد دراماتیک فیلم، جدا از دیالوگ‌های بی‌رمقش، این است که شروری ندارد. رنج و تاب‌آوردن، داستان را جلو می‌برند، اما وقتی معلوم نیست چرا این اتفاق‌ها می‌افتند ــ چرا باید چنین مصیبتی سر مردم بیاید؟ ــ تماشاگر فقط تا حدی و برای مدتی می‌تواند درگیر داستان شود.

• + محتوا و پیام فیلم

مبارزه‌ی دلگادوها با این واقعیت تازه و هولناک اصلاً معمولی نیست؛ اما تلاش‌شان برای تاب‌آوردن و در عین حال همان آدم‌های سابق ماندن، با وجود تغییر بزرگی که در دنیایشان رخ داده، به شکلی زیبا و اسپیلبرگی به تصویر کشیده شده است. همین است که The Last House را به فیلمی تبدیل می‌کند که حتماً باید دید.

از خیلی جهات، این نمونه‌ی ایدئالِ فیلمی برای جمعه‌شب‌های نتفلیکس است: آن‌قدر خوب نیست که ارزش دیدن روی پرده‌ی بزرگ را داشته باشد، اما اگر به دلایل ماورایی یا غیرماورایی در خانه گیر افتاده باشید، تقریباً آن‌قدر خوب هست که بی‌دغدغه سراغش بروید.

• − فیلمنامه
• + بازیگری

پیش‌فرض داستان زورکی به نظر می‌رسد و در پایان هم از مسیر خارج می‌شود؛ این نقطه‌ضعف فیلم است. از طرفی، فیلم ماهرانه اجرا شده و انتخاب بازیگرانش هم فوق‌العاده است؛ همین‌ها بیشترِ ایرادهای آشکارش را جبران می‌کنند.