نقدهای سریال فال نیک

• + شخصیت‌پردازی
• − ریتم
• − محتوا و پیام فیلم

روی پرده، بهترین بخش مینی‌سریال تازه‌ی «Good Omens» همراهی این دو شخصیت است: موجودی قدیس‌وار با بازی مایکل شین و فرشته‌ای سقوط‌کرده با بازی دیوید تننت که هرکدام به دلایل خودشان می‌خواهند دنیا را نجات بدهند. اما همین کافی نیست. این سفر شش‌ساعته به‌سوی پایان زمان، هرچه جلوتر می‌رود کند و طاقت‌فرسا می‌شود و در پایان بیشتر ضدحال از آب درمی‌آید تا نبردی برای آینده‌ی زمین. ... اینکه سریال در نهایت حرف چندانی برای گفتن ندارد، فرصتی ازدست‌رفته به نظر می‌رسد.

• − فیلمنامه
• + شخصیت‌پردازی

لحن «Good Omens» آن‌قدر سبک‌سرانه است که گاهی به سطحی‌گویی می‌رسد، و شوخی‌هایش آن‌قدر تکرار می‌شوند که دیگر لطفشان را از دست می‌دهند (صحنه‌های کراولی تقریباً با همه آهنگ‌های Queen همراه‌اند، و خط‌های داستانی آزیرَفیل هم اغلب حول وسواس او به غذا خوردن می‌چرخند). چیزی که این سریال را متمایز می‌کند، رابطه‌ی دو شخصیت کاملاً متضاد است که در نهایت، مثل بهترین دشمن‌ها، پی می‌برند آن‌قدرها هم با هم فرق ندارند.

• + شخصیت‌پردازی

Good Omens وقتی روی کمدی رفاقتیِ آزیرَفیل و کراولی تمرکز می‌کند، می‌درخشد. این دو به‌ترتیب مأمورند آدمیان را در راه راست نگه دارند و از آن منحرفشان کنند، اما در انجام وظایفشان کوتاهی می‌کنند؛ گاهی با کمک به نخستین زوجی که از عدن رانده شدند و گاهی با لذت‌بردن از چیزهای شگفت‌انگیز و فراوانی که انسان‌ها ساخته‌اند. ... سریال وقتی برای درام و طنزش سراغ چیزهای دیگری می‌رود، کم‌کم از نفس می‌افتد.

• + ریتم
• ± شخصیت‌پردازی

گیمن از پسِ کار دشواری برمی‌آید: شتابِ روایتش را که انگار با زمان مسابقه می‌دهد، حفظ می‌کند و در عین حال برای گروه شلوغ و بیش‌ازحد پرشمار شخصیت‌ها و کلی مسیر فرعی، بازگشت به گذشته، حاشیه‌روی و خیال‌پردازی‌های دیوانه‌وار هم حسابی وقت می‌گذارد. «گود اومنز» از همان ابتدا لحنی مطمئن دارد. ... «گود اومنز» بدون دو بازیگر نقش اصلی‌اش این‌طور اوج نمی‌گرفت. این دو چنان جورِ ناجورِ بی‌نقصی با هم جور شده‌اند که سریال را همان اول به چیزی تبدیل می‌کنند که حتماً باید دید.

• + فیلمنامه
• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی

فیلمنامه، همان‌طور که می‌شود انتظار داشت، در حدِ یک بشارت آسمانی است: درخشان و خنده‌دار، و به‌طرزی چشمگیر تأثیرگذار. با اینکه شخصیت‌های اصلی‌اش فرشته‌ها، شیاطین و جادوگرها هستند (و یک ضد‌مسیحِ در آستانه‌ی نوجوانی هم بینشان هست)، از این انسانی‌تر نمی‌شود. ... اما هرقدر هم همه‌چیز خوب باشد و همه خوب باشند، جادوی اصلی این اقتباس در هماهنگیِ خیره‌کننده‌ی مایکل شین در نقش فرشته، آزیرافیل، و دیوید تننت در نقش شیطان، کرولی، است.

• − ریتم
• − محتوا و پیام فیلم
• + بازیگری
• + دیالوگ

سریال گاهی واقعاً زیادی می‌شود و ریتمش هم بعضی وقت‌ها بیشتر خسته‌کننده است تا سرحال‌کننده. در عین حال، حرف‌های اصلی‌اش درباره قبیله‌گرایی و دوستی چندان تازه نیستند. بااین‌حال، تنانت و شین زوج ایده‌آلی برای یک کمدی رفاقتی‌اند؛ شوخی‌ها و کل‌کل‌هایشان به‌خوبی حال‌وهوای نثر شوخ‌طبعانه‌ی گایمن ــ که رمان را اقتباس کرده و تهیه‌کننده‌ی اجرایی مینی‌سریال است ــ و پراچت فقید را درمی‌آورد.

• + شخصیت‌پردازی

وقتی گایمن و مکینون دوباره سراغ آن بازیگرها [شین و تننت] می‌روند، سریال به داستان جذابی درباره‌ی یک دوستی نامحتمل تبدیل می‌شود؛ چیزی شبیه یک کمدی‌رمانتیکِ نامشخص میان دو نامیرا، با آخرالزمانی که پس‌زمینه‌ی عجیب‌وغریب ماجراست. این همان «Good Omens»ی است که ارزش تماشا دارد. بقیه‌اش بد نیست؛ نه فاجعه‌بار است، نه دقیقاً بهشتی.

با اینکه مهره‌های اصلی سر جایشان هستند—آزیرافیل، کراولی، شیطان، خدا و آخرالزمان—جزئیات فرعی به‌تنهایی آن‌قدر جادویی نیستند. همه‌چیز کاملاً در قالب نقشه‌ای عظیم، باشکوه و خل‌وچلانه از طرف خدا جور درنمی‌آید. بااین‌حال، هنوز سرگرم‌کننده و خوش‌سبک است و به‌اندازه‌ی کافی از جرقه‌ی عجیب‌وغریبِ کتاب اصلی را دارد که ارزشش را داشته باشد.

• − فیلمنامه
• − محتوا و پیام فیلم

وقتی خود گیمین هدایت کار را به دست دارد و وقت کافی هم هست تا حق ظرافت‌های کتاب ادا شود، «گود اومنز» خیلی بهتر از هر اقتباس تازه‌ای از آثار گیمین (یا پرتچت) که به یاد دارم از کار درمی‌آید. بااین‌حال، در نهایت با فیلم‌نامه‌ای طرفیم که وفادارانه بر پیرنگ «گود اومنز» تأکید می‌کند، نه بر عمق معنایی یا ظرافت‌های ادبی آن.

• + بازیگری

Good Omens در بهترین حالتش یک کمدیِ رفاقتیِ الهی است. مایکل شین و دیوید تننت بازیگرانی فوق‌العاده‌اند که از نشان‌دادن جنبه‌ی لوس و آبکی‌شان نمی‌ترسند؛ هماهنگی خیلی خوبی با هم دارند و بلدند شوخی‌ها را خوب از آب دربیاورند. اما هر وقت سریال از این دو بازیگر اصلی فاصله می‌گیرد، انگار جانش را از دست می‌دهد.