نقدهای سریال شیلد

• − محتوا و پیام فیلم

«The Shield» آن‌قدر عمق ندارد که کارهای مکی را از یک ترفند صرف برای شوکه‌کردن فراتر ببرد. پیچیدگی اخلاقی یا هنریِ «The Sopranos» را هم ندارد؛ سریالی که آشکارا الگوی این مجموعه است، چون قهرمانش دست به کارهای غیرقابل‌دفاع می‌زند. بااین‌حال، آن‌قدر به واقعیت نزدیک است که بازتابی هولناک از آن بسازد و اغلب هم تماشایش نفس‌گیر باشد. «The Shield» ترکیبی است از دستاوردی جسورانه، ترفندهای آشنای سریال‌های پلیسی و تلاش‌های حساب‌شده برای عبور از خط قرمزها؛ حتی اتکایش به زبان تند و برهنگی هم با حال‌وهوای سریال‌های کابلی جور درمی‌آید. این ترکیب یکدست سریال را جالب می‌کند و انرژی‌اش بی‌وقفه است، حتی وقتی تازگی‌اش کم‌رنگ می‌شود.

ضربه‌ای محکم‌تر از ضربه‌ای که در پایان قسمت اول سریال پلیسی بزرگسالانه‌ی FX، «The Shield»، فرود می‌آید پیدا نمی‌کنید. نمی‌گویم چیست؛ شما هم به‌هیچ‌وجه نقدهای دیگر را نخوانید، مبادا لوَش بدهند. این یکی از آن لحظه‌های تلویزیونی است که مثل مشت به شکم می‌خورد و بعداً دلتان می‌خواهد یادتان باشد چطور از دیدنش میخکوب شدید. تا آن‌جا، «The Shield» حسابی خوب به نظر می‌رسد ــ یا به قول شخصیت‌هایش، لعنتی خوب ــ اما ناگهان به‌تمام‌معنا درخشان می‌شود. [۱۲ مارس ۲۰۰۲، ص. B27]

در پنج دهه‌ی گذشته، درام‌های پلیسی ــ درباره‌ی خوب‌ها و بدها در خیابان‌های شهرهایمان ــ یکی از پایه‌های اصلی تلویزیون سراسری بوده‌اند؛ از روزگار «Dragnet» گرفته تا سریال‌های تازه‌تری مثل «Hill Street Blues» و «NYPD Blue» که تلویزیون را دگرگون کردند. اما هیچ‌وقت، واقعاً هیچ‌وقت، درام پلیسی‌ای مثل «The Shield» نداشته‌ایم. این سریال ممکن است چنان بر فرهنگ عامه تأثیر بگذارد که تأثیرش با تأثیر بهترین سریال‌های پلیسی پیش از خودش برابری کند. [۱۲ مارس ۲۰۰۲، ص. AE 1]

آن‌قدر The Shield را دوست دارم که در دو هفته‌ای که از دیدنش گذشت، مدام با خودم کلنجار می‌رفتم که آیا واقعاً می‌توانم چیزی را که بعد از تماشای سه قسمت اولش فکر کردم، در روزنامه بنویسم یا نه: این سریال از «Homicide: Life on the Street» بهتر است. اگر مدتی است The Sun را می‌خوانید، می‌دانید که همین که اسم آن درام درخشان ان‌بی‌سی را بیاورند، رو به شرق می‌ایستم، سر خم می‌کنم و عود روشن می‌کنم؛ انگار دارم آن را می‌پرستم. آن سریال دیگر پخش نمی‌شود و با آمار پایین بیننده روبه‌رو بود. [۱۲ مارس ۲۰۰۲، ص. ۱E]

• + بازیگری
• + فیلمنامه

با اینکه منتقدهای دیگری این سریال را نسخه‌ی پلیسیِ «سوپرانوها» توصیف کرده‌اند، من چنین شباهتی نمی‌بینم. تنها شباهت‌ها این است که شخصیت‌های اصلی از آن‌هایی نیستند که آدم انتظار داشته باشد نماد جذابیت جنسی باشند و در هر دو سریال، آدم‌بدی هست که ته دلش هنوز یک ذره خوبی دارد... پس چرا این سریال هنوز هم خوب است؟ چون چیکلیس خیلی خوب بازی می‌کند، چون نویسندگی خیلی خوب است و چون در گروه بازیگران، فقط جوان‌های خوش‌قیافه‌ی نسل ایکس نیستند که انگار از شماره‌ی ویژه‌ی لباس شنای مجله‌ی Sports Illustrated بیرون آمده‌اند؛ بازیگرهای دیگری هم هستند.

با این حال، نمی‌توانم «The Shield» را بی‌قیدوشرط توصیه کنم، چون از یک شبکه‌ی کابلی معمولی پخش می‌شود. بعضی صحنه‌هایش «NYPD Blue» را ملایم جلوه می‌دهند: برهنگی، صحنه‌های جنسی، خشونت هولناک و از نظر فحش و ناسزا تقریباً همه‌چیز، جز خودِ کلمه‌ی «اف». چنین چیزی را از HBO یا یک شبکه‌ی کابلی پولی انتظار دارید؛ شبکه‌ای که مشخصاً بابتش پول می‌دهید و انتظار دارید محتوای بزرگسالانه داشته باشد. نه از شبکه‌ی کابلی معمولی‌ای که کنار Nickelodeon و Disney Channel قرار دارد. [۱۲ مارس ۲۰۰۲، ص. C08]

• + بازیگری

رایان استاد جذب تماشاگر است؛ شروعی دارد که تماشای قسمت دوم را واجب می‌کند... قسمت‌های ابتدایی از استعداد بالای بازیگران نقش‌های مکمل خبر می‌دهند. کاترین دنت در نقش پلیس‌زنی که از گذشته‌اش با مکیِ متأهل پشیمان است، تأثیرگذار است. مایکل جیس در نقش افسری تازه‌کار، حال‌وهوای رازآلود خوبی دارد. والتون گوگینز هم در نقش همدست ناآرام مکی، با بی‌قراریِ گیرایی بازی می‌کند. [۱۲ مارس ۲۰۰۲، ص. E1]

• + فیلمنامه
• + فیلم‌برداری
• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

در نهایت، دلیل اینکه The Shield یکی از بهترین درام‌های پلیسی تلویزیون است، فقط داستان‌های درهم‌تنیده‌اش، فیلم‌برداری خفقان‌آورش که حس می‌دهد شما هم با آن‌ها گیر افتاده‌اید، یا ضدقهرمانش نیست؛ هرچند چیکلیس ــ که دو سال پیش جایزه امی‌ای را که واقعاً سزاوارش بود برد ــ همچنان به همان اندازه وهم‌آور و به‌شکلی عجیب دوست‌داشتنی است. دلیل اصلی این است که سریال بارها حتی شخصیت‌های اصلی‌اش را هم به سرنوشت شوم می‌سپارد.

• ± فیلمنامه

برای کسی که سریال را نمی‌شناسد، خط داستانی پیچیده‌اش به شبکه‌ای گیج‌کننده از روابط آمیخته به کینه و تحقیر میان ارمنی‌ها، مکزیکی‌ها، سیاستمداران فاسد، پلیس‌های فاسد، کمیسرهای پلیس و البته مکی تبدیل می‌شود؛ مکی که وسط همه ماجراست و برای حفظ نشان پلیسی‌اش دست به هر کاری می‌زند. اما برای طرفدار قدیمی سریال، داستان با همه پیچیدگی‌اش پرکشش است و کاملاً جور درمی‌آید؛ به‌خصوص بعد از دیدن مسیر جهنمی‌ای که مکی برای رسیدن به اینجا طی کرده است.

• + فیلمنامه
• + کارگردانی
• + بازیگری

The Shield از آن سریال‌های پلیسی است که شاید در HBO ببینید: درامی با فیلمنامه‌ای فوق‌العاده، کارگردانی خلاقانه و بازی‌هایی دقیق و نافذ که واقع‌گرایی و کیفیتش را به رخ می‌کشد. این سریال هم مثل The Sopranos، Six Feet Under و Sex and the City، خیلی عادی از زبان رکیک و برهنگی استفاده می‌کند. اما The Shield از HBO پخش نمی‌شود. [۱۰ مارس ۲۰۰۲، ص. ۲]