چند منتقد فیلم را پرانرژی و پرتحرک توصیف کرده‌اند و میگویند ریتمش باعث می‌شود زمان طولانی آن چندان به چشم نیاید. مهارت فیلم در داستانگویی و روایت غیرخطی هم تحسین شده است. تصویر و صدای فیلم برای یک منتقد چشمنواز و شنیدنیاند؛ منتقد دیگری، برعکس، معتقد است تدوین پرجنب‌وجوش، رنگهای تند و صداهای پرهیاهو از اثر هشداردهندهی داستان کم میکنند. چند منتقد نیز از کارگردانی و تسلط فیلمساز بر روایت تعریف کرده‌اند.
«شهر خدا» ضیافتی برای چشم و گوش است؛ عناصری از ملودرام‌های گنگستری کلاسیک، حماسه‌های جنایی‌ای مثل «پدرخوانده» و روایت‌های غیرخطیِ بازیگوشانه‌ای مثل Amores Perros را با هم ترکیب می‌کند. فیلم فرهنگ مرگباری را به تصویر می‌کشد، اما از هر فیلمی که سال‌هاست روی پرده بزرگ آمده، زنده‌تر به نظر می‌رسد.
اما «شهر خدا» با اینکه تقریباً در تمام ۱۳۰ دقیقه‌اش پرانرژی پیش می‌رود، برای فیلمی که می‌خواهد اثری حماسی باشد، به‌طرز عجیبی بار عاطفی چندانی ندارد. در اصل، فیلمی بهره‌کشانه است که فقط ظاهرش را بزک کرده‌اند و کارش این است که چیزهای هولناک را سرگرم‌کننده جلوه بدهد.
فیلم به‌شکلی حیرت‌آور خوش‌ساخت است: تندوتیز و پرجنب‌وجوش، لبریز از هرج‌ومرج، اما قاب‌بندی و روایتش لحنی شوخ و خونسرد دارند؛ برای همین صحنه‌های کشتار هیچ‌وقت زننده به نظر نمی‌رسند. فیلم اصلاً اثر هنری نیست، اما خبر از ظهور یک سرآشپزِ درجه‌یکِ تازه‌نفس در سینمای اکشن می‌دهد.
اما از نظر پرداخت سینمایی، فیلم به‌اندازه‌ی هر تریلر هالیوودی صیقلی و خوش‌پرداخت است. فرناندو میرلس آن را با جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرقی کارگردانی کرده: تدوینی پرتحرک، رنگ‌هایی زننده و افکت‌های صوتیِ ترق‌وتروق‌دار. این جلوه‌ها از تأثیر داستان هشداردهنده‌ای می‌کاهند که می‌توانست فراموش‌نشدنی باشد.
ترکیبی پرقدرت و غیرمنتظره از اصالت و زرق‌وبرق؛ اما حتی اگر ماجراها در واقعیت هم همین‌طور اتفاق افتاده باشند، تبدیل‌کردنشان به چیزی که روی پرده ارزش وقت‌گذاشتن داشته باشد، از توانِ این فیلمِ به‌غایت آکروباتیک هم بیرون است.
زیر خشونت فیلم، لطافت و طنز غافلگیرکننده‌ای پیدا می‌شود. شاید خنده‌ها توی گلو گیر کنند، اما این فقط پیامد فرعیِ قدرت «شهر خدا» در بند آوردن نفس تماشاگر است.
این از آن فیلم‌هاست که طول نسبتاً زیادش را حس نمی‌کنید؛ تا حدی چون انگار سر هر پیچ، غافلگیری تازه‌ای ــ و یک چریک خیابانی تازه ــ منتظرتان است.
فیلم میرلس آن‌قدر مشتاق است خشم اجتماعی‌اش را به رخ بکشد و چنان سرزنده و افسارگسیخته است که کبودی‌هایی که به جا می‌گذارد، به‌زحمت یک شب دوام می‌آورند. [۲۰ ژانویهٔ ۲۰۰۳، ص. ۹۴]
این فیلم مثل سیلی‌ای بیدارکننده و هیجان‌انگیز است: جسور و سکسی، هوشمند و غریزی، شیک و خام؛ و خبر از ظهور استعدادی تازه و فوق‌العاده هیجان‌انگیز در فیلم‌سازی می‌دهد.
فیلم از ابتدا تا انتها آدم را از نظر احساسی درگیر می‌کند و نگاهی پرشور و فراموش‌نشدنی به زندگی در جایی می‌اندازد که انگار حتی خدا هم تقریباً از یاد برده است.
