بیشتر منتقدان فیلم را اثری گرم، دلنشین و عاطفی میدانند. نوستالژی سینما و خاطرهها در آن پررنگ است و یک منتقد از تجربهای نفسگیر گفته که تماشاگر را با خودش می‌برد. فیلم همچنین ستایشی عاشقانه از سینماست و موسیقی رمانتیک انیو موریکونه نیز در آن حضور دارد.
تورناتوره شاید در آثار بعدی‌اش به مشکل خورده باشد، اما اینجا دقیقاً می‌دانست چه می‌کند: به ما درباره‌ی کشش نامعقولِ گذشته‌ای که روی فیلم ثبت شده هشدار می‌دهد؛ یعنی درباره‌ی خودِ سینما. بعد هم با تشریفات تمام ما را تا صندلی‌هایمان همراهی می‌کند.
از «سینما پارادیزو» که بیرون می‌آیی، حسی داری شبیه این‌که لگدی به شکمت خورده باشد، اما به‌شکلی خوشایند. این از آن تجربه‌های نفس‌گیری است که فیلم آدم را با خودش می‌برد و شاید، اگر خوش‌شانس باشی، سالی یک‌بار نصیبت شود. [۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۰، یادداشت روزانه، ص. E-1]
شاهکار جوزپه تورناتوره، «سینما پارادیزو»، از آثار شاخصی است که با نگاهی ستایش‌آمیز به سینمای حسرت‌بار می‌پردازند؛ چکیده‌ای ظریف از توان سینما برای دور کردن تماشاگر از واقعیت و ادای احترامی به صنعتی که می‌داند مخاطبان سراسر جهان هنوز هم چه اشتیاق پایداری به نوستالژیِ پرشور دارند.
تورناتوره چیزهای زیادی از فلینی یاد گرفته، به‌خصوص در نماهای دوری که کسی ناگهان در نمای نزدیک دیده می‌شود. امیدواریم کم‌کم به سبک خودش برسد. فعلاً، فیلمش ما را در گرمای دلپذیر سیسیل غرق می‌کند. [۱۹ فوریهٔ ۱۹۹۰]
ذهن‌تان را به روی خیال‌پردازی‌ها باز نگه دارید، اما نگذارید اسیرشان شوید. این‌ها درس‌های خوبی برای کسی است که می‌خواهد کارگردان شود؛ برای همه هم درس‌های خوبی‌اند. هیچ فیلمی در سال‌های اخیر این درس‌ها را با حوصله و شیرینیِ بیشتری یاد نداده است. [۵ فوریهٔ ۱۹۹۰]
نامه‌ای عاشقانه و درخشان به سینماست؛ پر از ادای احترام، کولاژ و موسیقیِ به‌شدت رمانتیک و دل‌ربای انیو موریکونه. فیلم به‌خوبی نشان می‌دهد سینما چطور، با شیوه‌ای آشفته، ناخالص و شگفت‌انگیز، ما را جذب و مسحور می‌کند. [۱۶ فوریهٔ ۱۹۹۰، بخش Calendar، ص. F-1]
این فیلمِ بیش از حد شیرین و احساساتی که در اصل دو قسمتی و حدود سه ساعت بود، حالا تقریباً یک‌سوم کوتاه شده؛ بااین‌حال، باز هم انگار تمامی ندارد—کمی شبیه زندگی، با این تفاوت که زندگی خیلی جالب‌تر است.
این فیلم گاهی خنده‌دار است، گاهی شادی‌آور و گاهی هم تأثرانگیز؛ اما همیشه گرم و صمیمی، فوق‌العاده و رضایت‌بخش است. «سینما پارادیزو» از جنبه‌های مختلف بر ما اثر می‌گذارد، اما بیش از هر چیز با خاطراتمان پیوند می‌خورد.
چند لحظه‌ی زیرکانه و الهام‌بخش برای سرپا نگه‌داشتن یک فیلم بلند کافی نیست؛ فیلم، در کنار اشک‌هایی که به چشم می‌آورد، ته‌مزه‌ای از تصنع هم به جا می‌گذارد.
اگر فیلمی واقعاً از دل برآمده باشد، آن فیلم «سینما پارادیزو» (۱۹۸۸)، ساخته‌ی نوستالژیک جوزپه تورناتوره است که حالا به مناسبت بیست‌وپنجمین سالگردش دوباره اکران می‌شود.
