نقدهای فیلم سفید برفی

• − فیلمنامه
• + بازیگری

اما حالا که آن فیلم به ۹۰سالگی نزدیک می‌شود، دیزنی بازسازی‌ای ساخته که ۱۰۰ برابر بدتر به نظر می‌رسد و طبعاً آن را هم به‌روز کرده تا داستانی انسانی‌تر روایت کند. سفیدبرفی، علاوه بر این‌که قصه را با جلای بیمارگونه‌ی «بازسازی لایواکشن» می‌پوشاند ــ انگار سیبی سرخ و آبدار را در خمره‌ای زهر فرو ببری ــ داستان را هم کش می‌دهد تا شخصیت اصلی واقعاً شخصیتی پیدا کند، معشوقش چیزی بیش از غریبه‌ای هوس‌باز در جنگل باشد و شرارت دشمنش بیشتر سیاسی باشد تا اسطوره‌ای. اما آن نیم‌ساعت اضافه درست به‌اندازه‌ی عناصر کلاسیکِ نسنجیده آشفته است. همه‌ی این‌ها تاجی کدر می‌سازند که تنها نگین درخشانش ریچل زگلر است.

در نهایت، «سفیدبرفی» با اختلاف خیلی زیادی از «دیو و دلبر» و «پری دریایی کوچولو» بهتر است، اما به پای «سیندرلا»ی کنت برانا یا «دامبو»ی تیم برتون نمی‌رسد. متأسفانه، در مجموع هنوز حال‌وهوای بی‌روح و کسل‌کننده‌ی محصولی را دارد که انگار به دستور یک شرکت ساخته شده. این هم یک تلاش تجاری بدبینانه‌ی دیگر است که سراغ تصویرهای نوستالژیک خاصی می‌رود، به امید اینکه برای تجربه‌ی دوباره‌ی همان سرخوشی دوران کودکی‌مان پول بدهیم.

• + فیلم‌برداری
• + موسیقی

بعد از این‌همه جنجال و سروصدا، معلوم می‌شود «سفیدبرفی» موزیکالی کاملاً قابل‌قبول است؛ فیلم‌برداریِ خیره‌کننده‌ای دارد و ترانه‌هایش آدم را به ضرب گرفتن وامی‌دارد. فیلم هم به انیمیشن اصلی ادای احترام می‌کند و هم تغییرات مهمی در آن می‌دهد؛ از جمله از خط داستانی اصلی فاصله می‌گیرد تا سفیدبرفیِ ریچل زگلر بیشتر شاهزاده‌ای مردمی و دختری سرکش و طرفدار قدرت زنان باشد، نه کسی که چهچه‌زنان می‌خواند: «روزی شاهزاده‌ام خواهد آمد.»

• + بازیگری
• − جلوه‌های بصری

«سفیدبرفی» بهترین بازسازی لایواکشن دیزنی در یک دهه‌ی اخیر است؛ البته معیار چندان بالایی نیست. فیلم کلیات نسخه‌ی اصلی سال ۱۹۳۷ را حفظ می‌کند و در عین حال، مضمون مهربانی را بیشتر می‌پروراند. ریچل زیگلر تصویری چشمگیر و خوش‌آواز از شاهزاده‌خانم کلاسیک ارائه می‌دهد؛ شاهزاده‌ای که با دلش تصمیم می‌گیرد، هرچند تماشای هم‌بازی‌های کامپیوتری‌اش چندان خوشایند نیست.

همه‌چیز همیشه کاملاً یکدست به هم نمی‌چسبد، اما فیلم خیلی سرگرم‌کننده‌تر از چیزی است که این نکته ممکن است القا کند. این برداشت سرزنده و شیرین از اثری کلاسیک، به‌خاطر تعادل میان تغییرات لازم و علاقه‌اش به شیوه‌های قدیمی شایسته تحسین است. بیش از هر چیز، یادآوری می‌کند که آنچه واقعاً ارزش بررسی و نقد دارد، محصول نهایی است. این فیلم خوب است.

• − فیلمنامه
• − ریتم

داستان شلوغ و درهم است، لحنش آشفته و ریتمش نامیزان. بااین‌حال، این‌ها فیلم را به فاجعه تبدیل نمی‌کنند. از بعضی جهات، همین بحران هویت است که دیدنش را ارزشمند می‌کند. اما این فیلم آشفته را دانشجویان علوم سیاسی و سینما بیشتر می‌پسندند تا بچه‌هایی که چشم‌به‌راه جادوی دیزنی‌اند.

این‌که مخاطبان فیلم‌های وحشت فولکلوریک آری آستر شاید از این نسخه‌ی «سفیدبرفی» بیشتر از یک کودک معمولی لذت ببرند، خودش گویای همه‌چیز است؛ چون تقریباً محال است بفهمیم این روایت برای چه کسانی ساخته شده. بچه‌ها حوصله‌شان سر می‌رود، با نوجوان‌ها از بالا به پایین حرف می‌زنند و بیشتر بزرگسالان هم از خودشان می‌پرسند پس سفیدبرفیِ مورد انتظارشان کجاست.

در کنار مطرح‌کردن نقد اجتماعی‌اش، «سفیدبرفی» در جنبه‌های دیگر به بسیاری از همان ایده‌ها می‌پردازد: عشق واقعی، قدرت دوستی و پیروزی خوبی بر بدی. اما همه این‌ها در قالبی بسیار آشنا و به‌شکلی زننده پرزرق‌وبرق عرضه می‌شوند. زیباترینِ سرزمین؟ اصلاً این‌طور نیست.

• − جلوه‌های بصری

ناامیدکننده‌ترین بخش ماجرا این است که انتخاب‌های دیزنی چقدر قابل‌پیش‌بینی شده‌اند. با سفیدبرفی، فرمولشان را حسابی قلق‌گیری کرده‌اند: حداقل کاری را که برای ساخت یک فیلم لازم است انجام می‌دهند، بعد کلی حیوان بامزه‌ی کامپیوتری می‌چپانند توی فیلم و امیدوارند کسی متوجه نشود.

• − موسیقی
• − جلوه‌های بصری

آهنگ‌های تازه زود از یاد می‌روند و انیمیشن آن‌قدر شلوغ است که انگار هر پیکسل می‌خواهد خودش را به رخ بکشد. برگ‌ها زیادی‌اند، گلبرگ‌ها زیادی‌اند و حتی منافذ پوست کوتوله‌های کاملاً انیمیشنی هم زیادی‌اند؛ کوتوله‌هایی که با دماغ‌هایی به بزرگی گلابی، جست‌وخیزکنان وارد فیلم می‌شوند.