بازیگران از نقاط قوت سریالاند؛ چند منتقد از گروه بازیگری تعریف کردهاند و یکی میگوید کوین کلاین تکبر شخصیتش را خوب درمی‌آورد، لورا لینی کلافگی را دقیق نشان می‌دهد و جان تنی در میان دیوانگیهای اطرافش حضوری آرامش‌بخش دارد. حال‌وهوای گرم و راحت سریال هم در چند نقد به چشم آمده: یکی آن را تماشایی مناسب لمدادن روی مبل میداند و دیگری از حال‌وهوای گرم شهر کوچک و خانواده میگوید. درباره کمدی نظرها متفاوت است؛ یک منتقد سریال را خنده‌دارترین اثر سال‌های اخیر میخواند، اما منتقدی دیگر میگوید قرار نیست تماشاگر را بلندبلند بخنداند. نقدی هم از هشت قسمت تند و خوش‌ساخت تعریف می‌کند که تازه و خندهدار میمانند و زیادی احساساتی نمی‌شوند.
«American Classic» تا وقتی خیلی موشکافانه نگاهش نکنید یا انتظار زیادی ازش نداشته باشید، نسبتاً سرگرم‌کننده است. سریال بیشتر وقت‌ها روی سطح می‌ماند و فقط گاهی کمی عمیق‌تر می‌شود. کوین کلاین در نقش ریچارد بین بازی می‌کند و اجرایش به‌طرز عجیبی انگار به دوره‌ی دیگری تعلق دارد.
با اینکه از نظر کمدی و فیلمنامه حتی به اوج سریال‌های نام‌برده، «Only Murders in the Building» و «Schitt’s Creek»، هم نزدیک نمی‌شود، هجویه‌ی سرخوش و پرنشاطِ خالقانش، مایکل هافمن و باب باب مارتین، درباره‌ی دنیای تئاتر عمدتاً به لطف بازیگرانش نقدهای مثبتی گرفته است.
خنده‌دارترین سریالی که در سال‌های اخیر دیده‌ام. … بازیگران، بی‌استثنا، درجه‌یک‌اند؛ نه فقط کسانی مثل آقای تنی، بلکه بازیگران کمترشناخته‌شده هم. … شاید سریال با فصل دومی برگردد، اما امیدواریم این اتفاق نیفتد. دیگر نمی‌تواند به این خوبی باشد.
همه‌چیز در American Classic حال‌وهوایی ازمدافتاده دارد، اگر نگوییم حسابی آبکی و لوس است. کلیشه‌های داستانی‌اش هم آشناست: از بازیگر خودپسند و روستای دنج گرفته تا نمایشی که قرار است همه‌چیز را روبه‌راه کند. معلوم هم هست هرکدام از این‌ها چطور پیش می‌روند.
کلاین در به‌تصویرکشیدنِ تکلف و خودبزرگ‌بینی عالی است، لینی کلافگی را دقیق درمی‌آورد و تنی هم در نقش مرهمی گرمابخش در برابر دیوانگیِ اطرافش کم نمی‌آورد؛ اما «American Classic» جز حال‌وهوای عموماً راحت و دلپذیر، چیز چندانی برای توصیه‌کردن ندارد.
این فیلم در بهترین شکلش تماشای راحت و آرامش‌بخشی است؛ از آن‌هایی که آدم روی مبل لم می‌دهد و می‌بیند. داستانش درباره‌ی رستگاری از راهِ «شروع دوباره‌ی اجباری» است و در سنتِ «Northern Exposure»، «Hart of Dixie»، «Schitt’s Creek» و «Ted Lasso» قرار می‌گیرد.
American Classic قرار نیست شما را بلندبلند بخنداند، اما بازیگران عالی‌اش و حال‌وهوای گرمِ شهر کوچک و زندگی خانوادگی‌اش برای اینکه تماشایش را ادامه بدهید، بیش از کافی‌اند.
تنها کاری که باید بکند این است که عناصر را خوب از نو کنار هم بچیند و در عین آرامش‌بخش بودن، تازه و بامزه نگه‌شان دارد؛ و در این هشت قسمتِ پرشتاب و خوش‌ساخت، که هیچ‌وقت هم زیادی احساساتی نمی‌شوند، کاملاً از پس این کار برمی‌آید.
