خندهدارترین سریالی که در خاطره نزدیک دیدهام. بازیگران بهطور یکدست در بالاترین سطح هستند؛ نه فقط افرادی مانند آقای تنی، بلکه بازیگران کمتر شناختهشده هم عملکردی عالی دارند. شاید بازگشتی در کار باشد، یعنی فصل دومی ساخته شود، اما امیدواریم این اتفاق نیفتد؛ چون بعید است بتواند دوباره به این خوبی باشد.
این اثر نمونهای عالی از تماشای آرامشبخش و مناسبِ لمدادن روی مبل است؛ داستانی درباره رستگاری و شروع دوبارهای ناخواسته که در سنت آثاری مانند «Northern Exposure»، «Hart of Dixie»، «Schitt’s Creek» و «Ted Lasso» قرار میگیرد.
«American Classic» قرار نیست شما را با صدای بلند به خنده بیندازد، اما گروه بازیگران فوقالعاده و حالوهوای گرم و صمیمیِ یک شهر کوچک و خانوادهمحور آن، بیش از اندازه کافی هستند تا شما را به تماشای ادامه سریال ترغیب کنند.
تنها وظیفه این اثر این است که عناصر آشنا را دوباره ترکیب کند؛ آنها را تازه، بامزه و در عین حال آرامشبخش نگه دارد، و «American Classic» این کار را در هشت قسمت سریع، مطمئن و بدون افتادن در دام احساساتگرایی افراطی، بهخوبی انجام میدهد.
همهچیز در «American Classic» حالوهوایی قدیمی دارد؛ اگر نگوییم کاملاً کلیشهای و پیشپاافتاده است. الگوهای داستانی آن آشنا هستند؛ از بازیگر خودشیفته گرفته تا روستای کوچک و دوستداشتنی و نمایشی که قرار است همهچیز را نجات دهد، همراه با همان شیوههای قابلپیشبینی که این عناصر در داستان پیش میروند.
