نقدهای سریال پیت

• − فیلمنامه
• − محتوا و پیام فیلم
• + بازیگری

قرار است سریال را مستندداستانی ببینیم، اما بعد ناگهان یک خط داستانی بزرگ و تازه وارد ماجرا می‌شود و سریال یک‌باره به ملودرام می‌جهد. بااین‌حال، ملودرام از یکی دیگر از حالت‌های سریال بهتر است: موعظه‌های اخلاقی درباره‌ی موضوعی اجتماعی و مرتبط. با همه‌ی این‌ها، «The Pitt» از اول تا آخر حسابی آدم را درگیر می‌کند؛ سریالی که عجیب اما مؤثر، قالب و ظاهر سریال‌های پرستیژ را با کلیشه‌های ساده‌ترِ کمدی‌درام‌های محیط کارِ شبکه‌های تلویزیونی درمی‌آمیزد. وایلی هم در نقش اصلی‌اش همیشه تماشاگر را با خود همراه می‌کند.

• ± شخصیت‌پردازی
• + بازیگری
• + ریتم

The Pitt گاهی زیر بار مسئولیتی که در قبال همه‌ی آن‌ها [شخصیت‌ها] دارد، به‌خصوص در قسمت اول، کم می‌آورد. سریال وقتی بهتر است که داستان پیش می‌رود و از برخورد با بیماران برای خلق لحظه‌های معنادارتر درباره‌ی شخصیت‌ها و رشدشان استفاده می‌کند. ... بااین‌حال، در نهایت The Pitt سریالِ Wiley است؛ ویترینی برای او تا لایه‌هایی از درخشش، خستگی، خشم، دلسوزی و یأس را با ظرافت در بازیِ نقش اصلی‌اش جا بدهد؛ اجرایی که کاملاً جاافتاده و واقعی به نظر می‌رسد.

• + بازیگری

انرژی‌اش باورپذیر است. بازیگرها دیالوگ‌های پزشکی را راحت و طبیعی می‌گویند و با انواع سوزن، چاقو، لوله و پدهای دستگاه شوک که شخصیت‌هایشان باید به کار ببرند، راحت‌اند. همین‌طور ژل ضدعفونی‌کننده‌ی Purell را که موقع ورود به اتاق، بی‌تکلف با فشار دادن پمپ روی دست‌هایشان می‌زنند. ... در ترکیبِ واقع‌گراییِ خونسرد و حال‌وهوای نمایشیِ پرشور، پرونده‌هایی برای حل‌کردن و مسائل شخصی‌ای برای سر و سامان‌دادن، «The Pitt» من را یاد «Homicide: Life on the Street» انداخت.

«The Pitt» کار خاص و پرزرق‌وبرقی نمی‌کند؛ درواقع، بزرگ‌ترین فاصله‌اش از چیزهای آشنا، با اختلاف بزرگ‌ترین نقطه‌ضعفش است. اما در بیشتر موارد، سریال یادآوری قدرتمندی است از اینکه چرا بعضی فرمول‌ها این‌قدر ماندگارند، وقتی خوب اجرا شوند هنوز چقدر می‌توانند رضایت‌بخش باشند و چرا نباید برای دور ریختن همه‌چیزهایی که سال‌ها تلویزیون را تلویزیون کرده‌اند، این‌قدر عجله کنیم.

• + بازیگری
• + کارگردانی
• ± فیلمنامه

با دوربین‌هایی که به سبک مستنددرام همه‌جا می‌چرخند و بازیگران جذابی که با حرکاتی پیچیده و دقیق جابه‌جا می‌شوند ــ حرکاتی که حتماً با دقت طراحی شده‌اند، اما کاملاً خودجوش به نظر می‌رسند ــ «The Pitt» چیزی تا یک سریال عالی کم ندارد. گاهی ترفند روایت در زمان واقعی کمی زورکی به نظر می‌رسد و باعث می‌شود حجم زیادی از پرداخت شخصیت‌ها و توضیحات را در دل ماجرا جا بدهند؛ اما این آزادی هنری کاملاً بجا و موجه است.

• − ریتم

واقعیتِ مرگ‌وزندگیِ این محیط را نه با اوج‌وفرودهای ملودراماتیک، بلکه همان‌طور که هست نشان می‌دهد: چیزی مقدس و درعین‌حال کاملاً روزمره. بله، این همان چیزی است که ER را خاص می‌کند: تراکم داستانی‌ای که در طراحی صحنه‌ی شلوغ و این‌همه تغییر پراکنده‌ی کانون توجهش پیداست؛ طوری که حتی صریح‌ترین جمله‌های احساسی هم به‌سختی فرصت می‌کنند اثرشان را بگذارند. و بله، فوق‌العاده است.

• − فیلمنامه
• − شخصیت‌پردازی

وقتی موضوع‌های زیادی مطرح می‌شود و فرصت کمی برای پرداختن به آن‌ها هست، باید حجم زیادی از توضیح‌گویی‌های بی‌ظرافت و حتی تعداد بیشتری شخصیت کلیشه‌ای یا نیمه‌پرداخته را تحمل کرد. این شاید برای طرفداران سریال‌های درام شبکه‌ای آشنا، حتی آرامش‌بخش باشد؛ سریال‌هایی که هر هفته با ساختن قصه‌هایی مستقل از هم پیش می‌روند. اما «The Pitt» آن‌قدر خوب از پس کار برنمی‌آید که این قصه‌ها جواب بدهند.

The Pitt می‌خواهد دل همه جور مخاطبی را به دست بیاورد، اما ترکیبی بدقواره از آب درآمده: نه آن‌قدر پخته است که سریالی عالی باشد، نه آن‌قدر رضایت‌بخش که سرگرم‌کننده باشد. ... گاهی The Pitt سعی می‌کند کار تازه‌ای بکند، اما بهترین لحظه‌هایش وقتی است که در همان مسیر آشنا و امتحان‌پس‌داده پیش می‌رود. این HBO نیست؛ اما تلویزیون هم نیست، دست‌کم نه کاملاً.

• − دیالوگ
• − فیلمنامه
• + شخصیت‌پردازی
• + بازیگری
• + محتوا و پیام فیلم

The Pitt دیالوگ‌های ناجوری دارد، پایان‌های مضحکی که مدام آدم را منتظر ادامه نگه می‌دارند، و پیام‌هایی بیش از حد سرراست که به تماشای بی‌دردسر تلویزیون در ساعات پربیننده می‌خورند. در عوض، فیلم‌سازی پرشتابی دارد، شخصیت‌های دوست‌داشتنی و بازی خیره‌کننده‌ای از نوآ وایل، بازیگر اصلی و تهیه‌کننده اجرایی سریال. چه The Pitt از ER چیزهایی برداشته باشد چه نه، این عناصر کنار هم درامی نسبتاً سبک ساخته‌اند که بااین‌حال به اضطراب وجودیِ دریافت یا ارائه خدمات درمانی در سال ۲۰۲۵ می‌پردازد.

• ± شخصیت‌پردازی
• − ریتم

تنها استثنا بر مشکل‌های شخصیت‌پردازی The Pitt، دکتر کینگ با بازی تیلور دیردن است. ... متأسفانه، شخصیت Long با بازی دیردن، در مسیر بسیار تاریک و عمدتاً ملال‌آورِ پانزده‌قسمتی سریال، تنها نقطه‌ی روشن است. The Pitt شاید سریالی نباشد که بخواهید در آستانه‌ی سال نو تماشایش کنید؛ بی‌رحم و نامهربان است و در بخش اورژانس هم چیز چندانی برای عرضه ندارد.