چند منتقد این سریال را ادامه‌ای اثرگذار و بازگشتی تازه به دنیای داستان می‌دانند؛ از روایت بلوغ دختران و پرداخت به پیوند میان آن‌ها هم تعریف شده است. سریال با لحنی سبک‌تر و ریتمی تندتر، همچنان لغزش جامعه به سوی سرکوب را نشان می‌دهد. یک منتقد تصویر دخترانی را که از ناآگاهی تن به اسارت می‌دهند و با پیشرفتن ماجرا از فهمیدن حقیقت و پیامدهای آن وحشت میکنند، نقد اجتماعی نیرومندی میداند؛ بااینحال، نمایش این وضعیت را کم‌هیجان‌تر از تصویر زنانی میخواند که در سریال قبلی کشته می‌شوند یا حقوقشان را از دست می‌دهند. منتقدی دیگر قدرت داستان را میپذیرد، اما میگوید سریال به خشم به‌حق دختران بهاندازه کافی نمیپردازد و سازندگان نمیدانند چطور از آن بهره بگیرند. درباره تازگی سریال هم اختلاف نظر هست: عده‌ای آن را بازگشتی تازه می‌دانند، درحالیکه منتقدانی میگویند بیش از حد به سریال قبلی وابسته است و حرف تازهای ندارد.
نمایش این تلقین در مقایسه با تصویر زنانی بزرگسال که در «سرگذشت ندیمه» کشته می‌شوند یا از حقوقشان محروم می‌شوند، خیلی کم‌هیجان‌تر است (هرچند «وصیت‌ها» چند فلش‌بک واقعاً هولناک دارد). اما برای نقد اجتماعی، کمتر چیزی به پای تصویر دختران جوانی می‌رسد که از خیلی جهات شبیه نوجوان‌های امروزی‌اند و از سر ناآگاهی ــ و بعدتر، هرچه ماجرا پیش می‌رود، از ترس جانکاهِ اینکه حقیقت چه معنایی می‌تواند داشته باشد ــ به بردگی خودشان تن می‌دهند.
ظاهر سریال به‌اندازه‌ی دکور داخلی خانه‌های مجلل شخصیت‌ها خوش‌پرداخت است، اما باید بیشتر به عمق ماجرا می‌رفت و خشم فزاینده و به‌حق شخصیت‌ها را می‌پذیرفت و از نیروی آن بهره می‌گرفت؛ خشمی که وقتی می‌فهمند زندگی‌ای که از بدو تولد نصیبشان شده، از جنبه‌های گوناگون حکم مرگشان را دارد، در آن‌ها شکل می‌گیرد. داستانی که روایت می‌شود قدرت دارد، اما به نظر نمی‌رسد سازندگان سریال بدانند چطور از این قدرت استفاده کنند.
بعضی‌ها جریان روزانه‌ی خبرها را آن‌قدر هولناک می‌دانند که همین حالا نیازی ندارند داستانی هم آینه‌ای جلوی جامعه بگیرد. اما برای عده‌ای دیگر، The Testaments ادامه‌ای چشمگیر برای The Handmaid’s Tale است؛ لحن را سبک‌تر و ریتم را تندتر می‌کند، اما همچنان با دقت نشان می‌دهد که جامعه چطور ممکن است دوباره به پس‌رفت و سرکوب کشیده شود.
گاهی که لحن داستان به غیبت‌های نوجوانانه، رقابت‌های دخترهای بدجنس و دل‌باختگی‌های دیوانه‌وار می‌رسد ــ از جمله یک مثلث عشقی پیچیده ــ انگار داریم داستانی را می‌بینیم که می‌توانست از شبکه‌ای مثل Freeform پخش شود. اما در بهترین حالتش، که در واقع بدترین حالتش است، اساس داستان هنوز هم مثل همیشه ناآرام‌کننده است.
باید جسارت محض تهیه‌کنندگان را تحسین کرد؛ آن‌ها یک اثر علمی‌تخیلی معتبر را گرفته‌اند و به چیزی شبیه نسخه‌ای جورج‌اورولی از «های اسکول موزیکال» تبدیل کرده‌اند؛ قماری که می‌توانست فاجعه‌بار از آب دربیاید، اما با ظرافت و اعتمادبه‌نفس از پسش برآمده‌اند.
«The Testaments» ادامه‌ای نمونه‌وار برای سریال اصلی است. در عین حال، داستانی درخشان درباره‌ی بزرگ‌شدن است. ... در نهایت، این اثر نگاهی درخشان به ویژگی‌های منحصربه‌فرد دوران دختری دارد و نشان می‌دهد نظام مردسالارانه چطور قدرت پیوند میان دختران را دست‌کم می‌گیرد؛ کاری که اغلب به ضررش تمام می‌شود.
با اینکه به ساختار The Testaments ایرادهایی داریم، چون دنیای گیلیاد همچنان تا این حد افسرده‌کننده است، مشتاقیم در ادامه‌ی سریال ببینیم اگنس و دیزی کم‌کم برای تغییر اوضاع دست به فعالیت و اعتراض می‌زنند.
با وجود ایرادهایش، The Testaments همچنان سریالی است که بی‌تردید آدم را پای خودش نگه می‌دارد و از نظر محتوا هم حسابی پُرمایه است. این سریال قطعاً راهی برای فرار از رویدادهای روز نیست، اما شاید کمک کند از زاویه‌ای تازه ببینیم دموکراسی چطور می‌تواند به فاشیسم سقوط کند.
این سریال انگار یک درام نوجوانانه‌ی دیگر است که در فضایی بیش‌ازحد آشنا می‌گذرد؛ گاهی هم شبیه قصه‌ای کسل‌کننده و طاقت‌فرسای هری‌پاتری با گروهی کاملاً دخترانه است. پر از کشمکش‌های دوران بلوغ است و انگار سریال پرستیژدار دیگری هم هست که از بس از این مدل ساخته‌اند، دیگر نخ‌نما شده.
با اینکه بسیاری از مشکلاتی که هرچه «سرگذشت ندیمه» بیشتر ادامه پیدا می‌کرد گریبانش را می‌گرفتند، هنوز پابرجا هستند و نیاز به حفظ یکدستی در طول سریال مشکلات دیگری هم ایجاد می‌کند، از اینکه همه‌چیز چقدر خوب از کار درآمده بود تعجب کردم.
