هیچ چیز چندان پیچیده یا روشنفکرانهای در «The Westies» وجود ندارد و ادعای چندانی هم برای تبدیل شدن به یک اثر پرستیژدار ندارد. و بخشی از دلیل موفقیتش همین است. این یک درام جنایی پالپی و خوشساخت است که در شخصیت ایمون، ضدقهرمانی متقاعدکننده با تضادهای درونیِ واقعی ارائه میدهد.
این اثر مانند نسخهای B-مووی اما خوشساخت از سینمای اسکورسیزی پیش میرود؛ فیلمی که با اجراهای پرانرژی و درخشانِ گروه بازیگران برجستهاش، بهویژه با رهبری جی.کی. سیمونز و تایتوس ولیور، ارتقا پیدا میکند.
اینجا چیزهای زیادی برای دیدن وجود دارد، اما چیز چندانی برای احساس کردن نه. درست مثل ایمون، زیر این سطح پرتنش و داغ، نوعی سردی پنهان وجود دارد؛ هرچقدر هم که میزان اکشن بالا برود. با این حال، این موضوع واقعاً مانع از آن نمیشود که «The Westies» بهعنوان یک درام جنایی جذاب و درگیرکننده عمل کند، و سیمونز و ولیور هر زمان که روی صفحه ظاهر میشوند، بهویژه کاریزماتیک و تماشایی هستند.
انتخاب بازیگران و تصمیمهای مربوط به بازیگری، دلیل اصلی این است که سریال حس غوطهوریِ محکم ــ هرچند تا حدی خفقانآور ــ خود را حفظ میکند؛ و همین موضوع باعث میشود فصل دوم «The Westies» برای MGM+ انتخابی بدیهی و منطقی به نظر برسد.
اگر داستانهای جنایی را با کمی تیزی و جسارت بیشتر میپسندید، احتمالاً این اثر شما را راضی نخواهد کرد. اما اگر طرفدار مردان سرسختی هستید که دست به کارهای خلاف میزنند و روایتهای سنتی درباره دنیای زیرزمینی جرم و جنایت را دوست دارید، احتمالاً از تماشای آن لذت خواهید برد.
«The Westies» به لطف بازیهای سیمونز و ولیور و همچنین پتانسیل داستانهایشان برای خلق درامی جذاب، یک درام جنایی قابلقبول است. باقی بخشهای سریال بد نیستند، اما چیزی نیستند که پس از تماشای مجموعه در ذهن ما ماندگار شوند.
