بازی کلر دینز و متیو ریس بارها تحسین شده و چند منتقد از کشش و سرزندگی این دو در صحنه‌های مشترک گفتهاند. بااین‌حال، یک منتقد میگوید جارویس کمپرداخت است و بازی ریس در این نقش از لبخندهای دیوانهوار فراتر نمیرود.
تا میانه فصل، دلم می‌خواست راتر و گوردون داستان‌های فرعی را کمتر کنند و بیشتر به روان‌شناسی کشش و بیزاری اگی نسبت به نایل بپردازند. می‌خواستم سریال دلیل بیشتری به من بدهد تا نگران باشم، درست مثل خود اگی، که او واقعاً آدم نفرت‌انگیزی است. اما چیزی که در متن نیست، در بازی چندلایه دینز و بازی ریس و اسنو و دیگر بازیگران اصلی دیده می‌شود: شخصیت‌هایی که خودفریبی به هم پیوندشان داده.
وقتی این دو کنار هم روی صفحه‌اند ــ و در بخش زیادی از این سریال هشت‌قسمتی نتفلیکس همین‌طور است ــ کل‌کل هوشمندانه‌شان و تعهد کاملشان به نقش‌ها جرقه‌ای محسوس ایجاد می‌کند. «The Beast in Me» فقط حول دو بازیگر اصلی نمی‌چرخد؛ بازیگران مکمل قدرتمندی هم دارد و از لحن مطمئن هاوارد گوردون، شورانر سریال، و گیب روتر، خالق آن، بهره می‌برد. گوردون یکی از خالقان «Homeland» هم هست؛ سریالی که کلر دینز برای بازی در آن دو جایزه امی برد. اما گرمای اصلی از دینز و ریس می‌آید؛ ریس هم برای «The Americans» جایزه امی برده است.
حرف‌زدنِ بیش از حد می‌تواند یک تریلر جنایی را از پا درآورد، اما رفت‌وبرگشت‌های طولانی میان اَگی و نایل به خانم دینز و آقای ریس فرصت می‌دهد شخصیت‌هایی متمایز خلق کنند؛ شخصیت‌هایی که چندان گرم و دوست‌داشتنی نیستند، اما چندوجهی‌اند و حتی آدم‌هایی واقعی به نظر می‌رسند. فیلمنامه‌ی آقای راتر و همکارانش و کارگردانی‌ای که بیشترش را آنتونیو کامپوس («The Staircase»، ۲۰۲۲) بر عهده داشته، آن‌قدر پیچ‌وتاب روایی دارند که ساعت‌ها درگیر این پرسش می‌مانیم: چه کسی گناهکار است، چه کسی بی‌گناه، چه کسی همدست و چه کسی خائن؟
«The Beast in Me» معمایی است، اما خیلی زود بعضی از نکات مهمش را لو می‌دهد و بعد وارد فضایی از تعلیق فرساینده و خشونت‌بار می‌شود. این تغییر باعث می‌شود حس بلاتکلیفی بر تمام اثر سایه بیندازد. دینز در تمام مدت بازی‌ای دقیق و هوشمندانه ارائه می‌دهد. ریس که در «The Americans» و «Perry Mason» در نقش مردانی اصول‌گرا با لایه‌های خشونت‌آمیز پنهان بسیار خوب ظاهر شده، در نقش جارویسِ کم‌پرداخته چیزی فراتر از پوزخندهای جنون‌آمیز پیدا نمی‌کند.
بازی دانس آشنا به نظر می‌رسد (واقعاً هر وقت بخواهد می‌تواند گریه کند، نه؟)، اما باز هم تنش و آسیب‌های روانی اَگی را تازه و کاملاً واقعی از کار درمی‌آورد. ریس هم با فرو رفتن در وجه‌های پیچیده‌تر و جامعه‌ستیزتر نیل، همچنان رازآلود می‌ماند؛ تک‌گویی تکان‌دهنده‌اش در پایان هم با تک‌گویی او در قسمت پایانی The Americans برابری می‌کند. با تکیه بر این بازی‌ها، ایده‌ی تندوتیز The Beast in Me به کاوشی تأثیرگذار در وضعیت انسان تبدیل می‌شود که آدم را به تماشای قسمت بعدی می‌کشاند.
بی‌شک دانز و ریس در جان‌بخشیدن به دو آدم به‌شدت زخم‌خورده، هرکدام به شیوه‌ای کاملاً متفاوت، کار فوق‌العاده‌ای می‌کنند. اما سریال می‌توانست جسورتر باشد و مرز میان خیر و شر را بیشتر کمرنگ کند؛ بالاخره، کمتر کسی از ما همیشه کاملاً خوب یا کاملاً بد است. البته این ایراد کوچکی است. این نوامبر، صفحه‌نمایش‌های دیگر و سبد لباس‌های چرک را کنار بگذارید و بابت این گنجینه‌ی هنری شکرگزار باشید.
«The Beast in Me» وقتی روی اگی و نایل تمرکز می‌کند، چه جداگانه و چه کنار هم، جان می‌گیرد. … اما وقتی سریال از آن‌ها فاصله می‌گیرد و سراغ مهره‌های دیگر صفحه شطرنجش می‌رود؛ مهره‌هایی که قرار است هشت قسمت را پُر کنند، جذابیتش کمی کمتر می‌شود. … بااین‌حال، در میان انبوه تریلرهای جنایی، این داستان تازه کاملاً ارزش یک ماراتن تماشای حسابی را دارد؛ بازی‌هایی هم دارد که وادارتان می‌کنند جلوی تلویزیون فریاد بزنید: «امی!»
این‌که باور کنیم این شخصیت‌ها واقعاً ممکن است روزی با هم دوست شوند، تا حدی به این خاطر است که دینز و ریس با لذت در نقش‌هایشان فرو رفته‌اند؛ در صحنه‌های مشترک‌شان، کاریزمای نسل ایکسی‌ای که با هم می‌سازند به حد انفجار هسته‌ای می‌رسد. ... اگر حوالی قسمت پنجم از این مینی‌سریال هشت‌قسمتی، پیچ‌وخم‌های داستان کمی قابل‌پیش‌بینی به نظر برسند، دست‌کم همیشه می‌توانید منتظر تعامل اگی با نایلِ رک‌گو و محکمِ ریس بمانید.
سریال مدام تکان‌تکان می‌خورد، اما واقعاً زنده نیست. در نهایت، کلیشه‌هایش درباره‌ی نویسنده‌ها و سوژه‌هایشان کاملاً مرده و بی‌جان‌اند. این همان «The Journalist and the Murderer» است که از قصه‌پردازیِ بیش از حد و کیچ پوسیده. اما این به آن معنا نیست که سریال یا بلندپروازی‌اش برای قصه‌گوییِ واقعی را دوست نداشتم؛ به‌خصوص وقتی بعضی از سریال‌های تلویزیونی به‌شکلی زننده تکراری شده‌اند. ... در نهایت، سریال تعامل میان نویسنده و سوژه‌اش را بیش از حد جدی می‌گیرد.
با همه‌ی این‌ها، ریس حسابی از بازی‌اش لذت می‌برد، دینز هم حریف خوبی برای کل‌کل با اوست و داستان تا پیش از آن قسمتِ فلاش‌بکیِ نسنجیده، با ریتم خوبی جلو می‌رود. برای همین، «The Beast in Me» در بیشترِ این هشت ساعت تا حد زیادی جذاب است. این سریال نشان می‌دهد چرا کلیشه‌ها اصلاً به وجود می‌آیند: چون جواب می‌دهند.
