چند منتقد از بازی‌ها، بهویژه اجرای ریچارد گد و بل، با تحسین یاد کرده‌اند و بازی‌ها را پرقدرت و پرشور دانستهاند. یک منتقد میگوید گد در نقش روبن گاهی چنان شوم ظاهر می‌شود که فضای درام را بههم میزند. تیرگی و خشونت سریال هم تماشای آن را برای بعضی منتقدان دشوار و فرساینده کرده است. دو منتقد نیز ایراد گرفتهاند که سریال گاهی رنج و خشونت را بیدلیل به نمایش می‌گذارد و از شوک به فلاکت میرسد.
درام گد جسور و پرحرارت است. بعد از تماشایش، آن حس کمیاب و ارزشمند به آدم دست می‌دهد که همه‌ی کسانی که در ساختش نقش داشته‌اند، بهترینِ خودشان را رو کرده‌اند: خود گد، که البته بار دیگر دل‌وروده‌اش را بیرون کشیده، روی صفحه پهن کرده و با تیغ جراحی سراغ تک‌تک اندام‌های خون‌آلودش رفته؛ و همه‌ی بازیگران هم. بل اینجا بهترین بازی دوران حرفه‌ای‌اش را ارائه می‌دهد، و حتی از آن هم فراتر می‌رود.
Half Man وقتی به‌جای سیاه‌وسفید دیدن ماجرا، طیف‌های خاکستری را نشان می‌دهد، جسورانه‌تر و گیراتر است؛ وقتی روبن و نایال جوان‌اند و نه خودشان از غریزه‌هایشان سر درمی‌آورند، نه از غریزه‌های همدیگر. اما هرچه مینی‌سریال از دوران نوجوانی بیرون می‌آید، بیشتر از همان آشفتگی‌ای می‌ترسد که در آغاز با آغوش باز پذیرفته بود و بیشتر لحن موعظه‌گر پیدا می‌کند.
گد در خلق شخصیت‌های فرعیِ جذاب و باورپذیر، که آدم‌های واقعی به نظر می‌رسند، قریحه‌ی خوبی دارد. اما این شخصیت‌ها نمی‌توانند کم‌مایگیِ بخش اصلیِ «Half Man» را جبران کنند. ... احتمالاً نشانه‌ی خوبی نیست که تنها آدم‌های این سریال که برایتان اهمیت دارند، همان‌هایی باشند که قهرمان داستان با آن‌ها بدرفتاری می‌کند.
اغلب، مونولوگ‌ها بیشتر به درد نمایشنامه می‌خورند تا تلویزیون. اما در نهایت، غنا و چندلایه‌بودنِ نوشته‌ها برنده می‌شود. «Half Man» یک چیز را کاملاً روشن می‌کند: همه‌ی کسانی که برای تلویزیون فیلمنامه پشت فیلمنامه می‌نویسند، نویسنده‌اند؛ اما ریچارد گَد هنرمندی تمام‌عیار است.
شاید بزرگ‌ترین ایراد Half Man این باشد که سایه تهدیدآمیز روبن در تمام طول سریال زیادی گل‌درشت است. گاهی گد در نقش روبن آن‌قدر شوم و تهدیدآمیز می‌شود که نزدیک است حال‌وهوای دراماتیک سریال را به هم بزند. ... بااین‌حال، ارزش دارد برای دنبال‌کردن مسیر مشترک نیال و روبن پای سریال بمانید.
سخت می‌شود گفت Half Man چطور قرار است اتفاقاتی را که آن شب در آن اتاق می‌افتد به آنچه دهه‌ها بعد در عروسی نیال رخ می‌دهد، پیوند بزند. اما گد بار دیگر، مثل Baby Reindeer، اثری چنان پرتنش و انفجاری ساخته که نمی‌شود چشم از آن برداشت.
«Half Man» با تکیه بر چهار بازیِ تقریباً درنده‌وار، از آن سریال‌های نادری است که کاش کمی بیشتر ادامه پیدا می‌کرد. شدتِ بی‌وقفه‌اش حسابی مرا با خودش برد، اما در عین حال دلم می‌خواست پایان‌بندی روان‌تری داشته باشد.
با وجود چند ایراد، از جمله اینکه به‌جز لوری تقریباً هیچ شخصیت زن مهمی در سریال نیست، Half Man همچنان با استادی فضایی پرتنش می‌سازد و بیش از همه وقتی می‌درخشد که روی دو شخصیت اصلی و رابطه پیچیده‌شان تمرکز می‌کند.
«Half Man» نه‌تنها در پایان به پیچیدگیِ ملموس و باورپذیرِ آثار قبلی گد نمی‌رسد، بلکه پایان‌بندی‌اش کاری می‌کند که داستان این دو را فقط بتوان تمثیلی خواند. آن‌ها نیمه‌مردهایی‌اند که روی‌هم حتی یک مرد کامل هم نمی‌شوند.
تماشای «Half Man»، همان‌طور که احتمالاً حدس می‌زنید، کمی طاقت‌فرساست. اما نمی‌شود نیروی قصه‌گویی و خروش بازی‌ها را انکار کرد یا نادیده گرفت. فیلم حسابی از پا درمی‌آوردتان و در برابر همه‌ی دست‌اندرکارانش مبهوت‌تان می‌گذارد.
