چند منتقد این سریال را بامزه و دلنشین دانستهاند؛ یک نفر آن را از کمدی‌های معمول تلویزیونی بهتر میداند و از دیالوگهای شوخ و ظریفش تعریف می‌کند. منتقدی دیگر میگوید گرما و شوخ‌طبعی سریال بیشتر آرامش‌بخش است تا خندهدارِ پرهیاهو، هرچند دوستداران کمدی‌های پراغراق احتمالاً از آن حسابی لذت میبرند. منتقدان دیگری هم آن را اثری شیرین و سرگرم‌کننده توصیف کردهاند. همچنین از تعادل چهار شخصیت اصلی و بازی بازیگران تعریف شده و یک منتقد این را بهترین کاری میداند که از زمان The Vicar of Dibley به داون فرنچ سپرده شده است.
«Can You Keep a Secret?» قطعاً یک سر و گردن از کمدی‌های معمول تلویزیونی بالاتر است. ... اما کمی ناهماهنگی لحنی دارد: خط داستانی‌اش تقریباً معمولی و بی‌ویژگی است، ولی دیالوگ‌ها آن‌قدر پر از نکته‌های بامزه و طنز خشک‌اند که تماشاگر واقعاً باید گوش بدهد، نه اینکه مثلاً با گوشی‌اش ور برود.
فیلم Can You Keep a Secret? آن‌قدر جذابیت، شوخ‌طبعی و گرما دارد که بیشتر مثل مرهمی آرامش‌بخش است تا سرگرمی‌ای پرهیاهو و حسابی خنده‌دار. البته اگر کمدی‌های اغراق‌آمیز باب میل‌تان باشد، احتمالاً بیشتر دومی را می‌پسندید و حسابی خوش می‌گذرانید.
با اینکه ایده و گروه بازیگران ظرفیت زیادی دارند، بخش عمده‌ای از این ظرفیت در فیلمنامه‌هایی هدر می‌رود که بیش از حد به شوخی‌های دم‌دستی تکیه می‌کنند؛ از شوخی‌های جورواجور درباره کارکردهای بدن گرفته تا چند کلمه رکیک که مدام تکرار می‌شوند و گپ‌وگفت‌های کش‌دار و بی‌هدف دبی و ویلیام.
Can You Keep A Secret? سریالی بامزه درباره خانواده‌ای است که می‌خواهند چیزی را به دست بیاورند که فکر می‌کنند حق‌شان است، اما نمی‌دانند نقشه‌شان چه سرانجامی پیدا می‌کند.
لذت‌بخش و غافلگیرکننده است؛ جاهایی شیرین و نرم مثل کره، اما با ته‌مزه‌ای از گسی که درست به‌اندازه است تا حتی سخت‌پسندترین شکلات‌دوست را هم سر ذوق بیاورد.
بین چهار شخصیت اصلی تعادل کاملی برقرار است، اما مهم‌تر از همه، این بازیگرها هستند که جادو می‌کنند.
خیلی سرگرم‌کننده است و بهترین کاری است که از زمان «ویکار آو دیبلی» به داون فرنچ سپرده‌اند.
