قسمت‌های کوتاه مجموعه با ریتمی تند پیش می‌روند؛ یک منتقد از این‌همه جذابیت و پیشرفت داستان که در هر قسمت ۲۵دقیقه‌ای جا گرفته، شگفت‌زده است. شوخیها اغلب خندهدارند و گاهی حالوهوایی ابزورد دارند؛ چند منتقد هم از جسارت و خنده‌داری مجموعه تعریف کردهاند و یکی از آن‌ها ترکیب این دو را از نقاط قوتش میداند. انرژی پرجنبوجوش لندن و پویایی شوخوشنگ و بیپرده خانواده هم به مجموعه حالوهوای مخصوصی می‌دهند.
این مجموعه فقط شش قسمت دارد، اما ماجراها چنان پرشتاب پیش می‌روند که نمی‌شود از این‌همه کاریزما، جذابیت و پیشرفت داستانی که در هر قسمت ۲۵ دقیقه‌ای جا داده شده، شگفت‌زده نشد. شاید خیلی‌ها فکر کنند این فقط کمدی‌ای درباره‌ی چرخ‌دنده‌های بی‌وقفه‌ی صنعت رسانه است که جیمز باند را دست می‌اندازد، اما Bait خیلی بیشتر از چیزی است که شاید فکر کنید؛ تماشای اینکه همه‌چیز چطور پیش می‌رود، غافلگیری دل‌نشینی است.
«Bait» در قسمت‌های ۲۵ دقیقه‌ایِ پرشتاب روایت می‌شود و تصویری از فروپاشی عصبی است که انگار دستگاهِ صنعت سرگرمی برایمان تدارک دیده؛ تصویری با جنب‌وجوش خیابان‌های لندن و کمی شوخ‌طبعی ابزورد. سریال پر از ایده است؛ گاهی آن‌قدر که خودش هم نمی‌داند با همه‌شان چه کند. ... اما «Bait» هیچ‌وقت حسِ تقلیدی ندارد؛ انرژیِ تپنده‌ی شهری و روابط خانوادگیِ پر از شوخی‌های رکیک و بی‌پرواش کاملاً مال خودش است.
مشکل «Bait» این نیست که کسل‌کننده باشد یا در پرداختن به موضوعات پیچیده‌ای مثل هویت ملی و نژادی، دنبال تأیید دیگران بودن یا پیدا کردن آن در خود، و فشارهایی که نسلی با آن‌ها روبه‌روست، بیش از حد پرحرفی کند. آن نسل می‌خواهد به فداکاری‌های پدر و مادرش ارج بگذارد، بی‌آنکه از کارهایی که خودش باید برای خودش انجام دهد دست بکشد. اگر ایرادی باشد، این است که فیلم همیشه آن‌قدر که باید به عمق این مسائل نمی‌رود.
همه‌ی این مسیرهای فرعی، که در قسمت‌هایی کمتر از ۳۰ دقیقه با ریتمی روان پیش می‌روند، در نهایت دوباره به ایده‌ی محوری سریال برمی‌گردند: اینکه زندگی‌کردن به‌عنوان عضوی از اقلیت در دل اکثریت چه بهایی دارد؛ از نظر فرهنگی، تجاری و شخصی، در زندگی خانگی، روابط عاشقانه و کار. Bait بیش از همه وقتی کنجکاوی‌برانگیز است که از دادن جوابی سرراست و مرتب‌وحسابی به این پرسش سر باز می‌زند.
با اینکه خوب می‌شد تعامل‌های بیشتری با خانواده‌ی شاه ببینیم، به‌جز چند لحظه‌ی پراکنده که مسیر فروپاشی‌اش را شکل می‌دهند و به آن دامن می‌زنند، هماهنگی میان بازیگران و بازیِ عمیقاً آشفته‌ی احمد باعث می‌شوند فیلمِ Bait از نظر عاطفی همچنان باورپذیر بماند. حتی وقتی فیلم به‌هم‌ریخته می‌شود، باز هم بلد است ضربه‌اش را درست بنشاند.
سریال نامتعارف ریز احمد برای پرایم، در هر شش قسمتِ کمتر از ۲۵ دقیقه‌ای‌اش، مدام میان جسارت و خنده‌داری در نوسان است؛ گاهی هم هر دو را هم‌زمان دارد. همین تعادلِ اثرگذار میان جسارت و طنز است که آن را به یکی از هوشمندانه‌ترین و بهترین سریال‌هایی تبدیل می‌کند که امسال از سرویس‌های پخش آنلاین تماشا خواهید کرد.
ریز احمد، بازیگر قهوه‌ای‌پوستی که برای تبدیل‌شدن به جیمز باند بعدی تست می‌دهد، این سیتکامِ به‌اصطلاح را بهانه‌ای می‌کند تا تماشاگران را به فکرکردن درباره پیامدهای عمیق‌تر هویت نژادی و فرهنگی بیندازد. این تازه‌ترین و خنده‌دارترین سریال سال جدید است.
فوق‌العاده. ... این مجموعه هم‌زمان نگاهی طنزآمیز و ستایشگرانه دارد؛ «Bait» هم در بازنمایی فرهنگی که رنگ‌وبوی حقیقت مستند دارد غنی است و هم اثری هنری است که به‌زیبایی از کار درآمده.
شاه در مقام شخصیت اصلی، همیشه دوست‌داشتنی نیست. اما بازی پرقدرت احمد و فیلمنامه‌ی گیرا باعث می‌شوند آدم با شاه همدلی کند و حتی دلش بخواهد در تلاشش برای جیمز باند شدن موفق شود.
«Bait» سریالی است که بیشتر وقت‌ها خنده‌دار است و درباره‌ی مردی است که برای پیشرفت شغلی‌اش کاری می‌کند تا خودش وایرال شود و در این فرایند از نزدیک بفهمد وایرال‌شدن چه جور تجربه‌ای است. ریز احمد هم بازی بامزه‌ای دارد.
