نقدهای سریال شرارت 2025

سریال «Malice» با بازی دیوید داچوونی و جک وایت‌هل، یکی از بهترین نمونه‌های ژانر نفوذ به خانواده است. داستان حول خانواده تانر می‌چرخد که یک معلم جذاب به نام آدام وارد زندگی آن‌ها می‌شود و آرام‌آرام با بهره‌گیری از نقاط ضعف خانواده، تعلیق و تنش ایجاد می‌کند. ریتم سریال بسیار دقیق است و حتی بدون خشونت یا حوادث بزرگ، حس تهدید دائمی را منتقل می‌کند. بازی وایت‌هل به‌عنوان آدام فوق‌العاده است؛ ترکیبی از ...

سریال «Malice» با بازی دیوید داچوفنی و جک وایت‌هال، یک تریلر لوکس و سرگرم‌کننده است که می‌تواند مخاطب را تا کریسمس پای تماشای خود نگه دارد. وایت‌هال نقش آدام، مربی و پرستار خانواده‌ای ثروتمند را بازی می‌کند که با نقشه‌ها و حیله‌های زیرکانه قصد خراب کردن زندگی جیمی تَنر (داچوفنی) را دارد. داستان در ابتدا در یک جزیره یونانی و سپس در خانه‌ی لوکس خانواده در لندن رخ می‌دهد و با حس کنجکاوی نسبت به دنیای...

Malice جذابیت بصری و بازیگران قابل‌توجهی مثل Duchovny و Whitehall دارد و به لطف موقعیت‌ها و پیچیدگی‌های ظاهری شخصیت‌ها، تماشاگر را سرگرم می‌کند، اما تقریبا هیچ ظرافتی ندارد؛ نیت‌ها و نقشه‌های آدم‌ها به‌شدت آشکارند، دیالوگ‌ها اغلب مستقیم و دست‌کم‌گرفته‌شده‌اند، و با وجود پیچش‌های داستانی، باورپذیری و منطق دنیای سریال بارها به چالش کشیده می‌شود، طوری که بسیاری از رفتارهای شخصیت‌ها و موقعیت‌ها غیرواق...

«مالیس» بار دیگر ثابت می‌کند که مکان‌های زیبا و بازیگران شناخته‌شده، برای ساخت یک تریلر پرکشش کافی نیستند. سریال Prime Video از همان ابتدا کارت‌هایش را رو می‌کند؛ ما دقیقاً می‌دانیم آدام چه نقشه‌ای دارد و قربانی کیست، اما با این وجود هیچ تنشی ساخته نمی‌شود. فیلمنامه نه معما ایجاد می‌کند، نه پیچش هوشمندانه‌ای دارد، و نه حتی از منطق یک اثر «ریپلی‌وار» پیروی می‌کند. آدام بیش از حد واضح و بی‌ظرافت به‌...

سریال مالیس با ظاهری فریبنده—لوکیشن‌های زیبای یونان، بازیگران جذاب و رازپردازی اولیه—قدم به میدان می‌گذارد، اما زیر این سطح پر زرق‌وبرق، داستانی شلخته و بی‌جهت پنهان است. شخصیت‌پردازی‌ها سطحی‌اند، سرنخ‌ها یا رها می‌شوند یا هیچ‌وقت معنای واقعی پیدا نمی‌کنند، و شخصیت منفی داستان آن‌قدر بی‌منطق و غیرقابل‌باور طراحی شده که حتی جهان سریال هم نمی‌تواند حضورش را توجیه کند. با این‌که دیوید دوچونی نقش سرما...

«شرارت» تلاشی کم‌جان برای پیوستن به موج «ثروتمندان بدبخت» است، اما نه پیچیدگی «وایت لوتوس» را دارد و نه نیش‌وکنایه‌های «ساکسسشن». سریال با وجود حضور دیوید دوچونی و بازی هوشمندانه جک وایتهال، از همان ابتدا گرفتار فقدان انگیزه، مضمون و شخصیت‌پردازی است. antagonistic اصلی آن‌قدر تهی و بی‌ریشه پرداخت شده که شرارتش بیشتر مصنوعی به نظر می‌رسد تا ترسناک. کار با ریتم کند، ایده‌های تکراری و تنش‌های پیش‌پاا...