سریال با صحنههایی خوش‌ساخت، تجربه‌ای متمایز از موسیقی، زندگی جمعی و بقا در روزگاری پرآشوب میسازد و بهتنهایی هم ارزش دارد. یک منتقد آن را نگاهی گیرا به زندگی کسانی میداند که در اوایل دهه‌ی ۹۰ میکوشند در صحنه‌ی رپ ساحل غربی آمریکا جایی برای خودشان باز کنند؛ بازی‌های گیل بین و آسانته بلک هم عالیاند. منتقد دیگری میگوید تماشاگر همچنان به شخصیت‌های آشنا اهمیت میدهد و به شخصیت‌های تازه هم دل میبندد.
هنوز هم به همه‌ی این شخصیت‌ها اهمیت می‌دهید و کم‌کم می‌بینید که حسابی به شخصیت‌های تازه هم دل بسته‌اید. بعید است این سریال طرفدار تازه‌ای جذب کند و جای خالی ایدریس را هم به‌سختی می‌شود پر کرد، اما دارد کم‌کم راه خودش را پیدا می‌کند.
«The Drop: A Snowfall Saga» قطعاً ارزش فصل‌های بیشتری را دارد؛ فصل‌های بعدی می‌توانند فرصتی باشند تا بعضی ناهماهنگی‌های ریتم روایت برطرف شوند. فعلاً هم قسمت‌هایی که داریم آن‌قدر تماشایی‌اند که سخت می‌شود تماشایشان را متوقف کرد، به‌خصوص برای طرفداران دوران طلایی هیپ‌هاپ و درام‌های تاریخیِ اصیل.
با هر سکانس خوش‌ساخت، این مجموعه‌ی تازه ثابت می‌کند تجربه‌ای منحصربه‌فرد است و پیچیدگی‌های موسیقی، زندگی جمعی و بقا را در روزگاری آشفته به تصویر می‌کشد. ... «The Drop: A Snowfall Saga» روی پای خودش می‌ایستد و ارزش چشمگیر خودش را دارد.
«The Drop: A Snowball Saga» نگاهی گیرا به زندگی آدم‌هایی دارد که اوایل دهه‌ی ۹۰ تلاش می‌کنند در صحنه‌ی رپ ساحل غربی موفق شوند؛ گیل بین و آسانته بلک هم بازی‌های درخشانی ارائه می‌دهند.
اگر The Drop بتواند داستانش را به پای ساخت‌وپرداختِ غرق‌کننده‌اش برساند، فیلم دیدنی‌ای خواهد شد.
Snowfall هرقدر از انسجام کم داشت، با جسارت و بلندپروازی جبرانش می‌کرد.
