چند منتقد شوخیهای سریال را کمتیز یا کمرمق دانستهاند و یکی هم از شوخیهای بازیافتی میگوید. یک منتقد میگوید تکرار ایده‌ی کلافهکردن مردم در دورههای مختلف تاریخ آمریکا زیادی کش میآید؛ طرحهای طولانی هم ممکن است خسته‌کننده شوند و به پایان‌های قابلپیشبینی برسند. منتقدانی دیگر از بداههپردازیهای کشدار دربارهی موضوع گستردهی تاریخ آمریکا، اجرای کمی بی‌رمق بعضی طرحها و نرسیدن شوخیها به ضربهی خنده‌دار آخر ایراد گرفتهاند.
می‌دانی آدم‌های خوب و بد چه کسانی‌اند و قرار است طرفدار چه کسی باشی، حتی اگر جواب اغلب «هیچ‌کس» باشد. به‌عبارت دیگر، همه‌چیز کمی بیش از حد بی‌خطر به نظر می‌رسد. اگر دیوید دقیقاً بابت رها کردن هیولاهای منفعت‌طلبش در دنیا عذرخواهی نمی‌کند، انگار اصرار دارد مطمئن شود می‌دانیم قرار است به آن‌ها بخندیم، نه همراهشان.
«زندگی، لری و جست‌وجوی ناشادی» در شیوه‌ی شوخی با تاریخ آمریکا اصلاً نوآورانه نیست و اسکچ‌های طولانی‌اش، وقتی با کندی به سمت پایان‌های قابل‌پیش‌بینی‌شان می‌روند، ممکن است خسته‌کننده شوند. اما... دیدن لریِ آشنای دوست‌داشتنی‌مان که در زمان این‌طرف و آن‌طرف می‌رود و با رئیس‌جمهورها و ژنرال‌ها جر و بحث می‌کند، خنده‌دار است؛ حتی در ضعیف‌ترین اسکچ‌ها هم هنوز به‌اندازه‌ی کافی خنده‌دار است.
قطعه‌های کمدی بیشتر به شهرت ستاره‌های مهمان تکیه دارند تا به نیش‌داری طنزشان، اما بهترین‌هایشان این حرف را پیش می‌کشند که شاید رسیدن به وضعیت امروزمان اجتناب‌ناپذیر بوده است. ... اگر این انسان‌گریزِ سرشناسِ کشورمان هدفی فراتر از ادای احترام به دویست‌وپنجاهمین سالگرد کشور با یک مهمانی چای بی‌رمق داشته باشد، شاید هدفش این باشد که نشان دهد مردم عادی در دلخوری از دولت‌مان، بیش از آنچه فکر می‌کنیم، هم‌نظرند.
بعضی از بخش‌های دیوانه‌وار فیلم جواب می‌دهند. بعضی‌های دیگر خوب شروع می‌شوند، اما بعد خراب می‌شوند: آقای دیوید تقلید نسبتاً دقیقی از جوزف مک‌کارتی درمی‌آورد، ولی این اسکچ دیگر جایی برای رفتن ندارد و در نتیجه آشفته و شتاب‌زده می‌شود. بعضی بخش‌ها هم دست‌وپا شکسته شروع می‌شوند، اما پایان خوبی دارند. ... بااین‌حال، این بخش‌ها مسیر روشنی ندارند. «زندگی، لری و جست‌وجوی ناخوشبختی» هم همین‌طور.
«اشتیاقت را مهار کن» همیشه وقتی به چیزهای ریز و کم‌اهمیت گیر می‌داد، می‌درخشید. «Life, Larry» هم همین‌طور است، هرچند بالقوه پای پیامدهایی بسیار بزرگ‌تر از اثر قبلی‌اش در میان است. این پیامدها بیش از هر چیز برای روشن‌تر کردن تضاد به کار می‌آیند؛ مثلاً وقتی دیوید در نقش جیمز بوکانن، بیشتر حواسش به معرفی ایده‌ی تازه‌ی پیش‌غذاهایی است که گارسون‌ها بین مهمان‌ها می‌گردانند تا رسیدگی به بحران جدایی‌طلبیِ در حال شکل‌گیری.
لازم نیست از آن دسته آدم‌هایی باشید که از هیچ‌چیزی لذت نمی‌برند تا با «زندگی، لری و در جست‌وجوی ناخشنودی: تقریباً تاریخ آمریکا» همراه شوید؛ مجموعه‌ای هفت‌قسمتی از کمدی‌های کوتاه که لری دیوید با همکاری آن مظهر امید و صاحب‌نظر فرهنگی، رئیس‌جمهور باراک اوباما، ساخته است. عجیب اینکه این دو، با کمک جف شفر، هم‌خالق مجموعه، کنار هم کمدیِ درخشانی می‌سازند.
این مجموعه گاهی کمی تکراری می‌شود؛ بهتر است این یکی را هفته‌به‌هفته تماشا کرد و مزه‌مزه‌اش کرد، نه اینکه قسمت‌ها را جمع کرد و یک‌نفس دید. بااین‌حال، هر از گاهی پیامش را خیلی محکم مطرح می‌کند و کار به کمدی‌ای به‌شدت خنده‌دار می‌کشد؛ کمدی‌ای که درعین‌حال، تا حدی مثل فریادی خام و از ته دل درباره روزگار امروز است.
دیالوگ‌های Life, Larry And The Pursuit Of Unhappiness حال‌وهوای شلخته و بداهه‌وارِ Curb یا کمدی فانتزی‌فوتبالِ شفر، The League، را دارند؛ اما در قالب یک اسکچ فرصتی نیست که قصه این‌طرف و آن‌طرف برود و به آن نتیجه‌گیری‌های انفجاری برسد که آن سریال‌ها گاهی به آن می‌رسیدند.
با اینکه می‌گویند آشناییِ بیش از حد بیزاری می‌آورد، سبکِ تحقیرآمیز و ستیزه‌جویانه‌ی دیوید که آدم را معذب می‌کند، بیشتر وقت‌ها نیش تازه‌ای از بی‌پروایی دارد. این بی‌پروایی، با همه‌ی بی‌ملاحظه‌گی‌اش، به‌اندازه‌ی تازه‌ترین مستندِ رساله‌وارِ کن برنز میهن‌دوستانه است، هرچند شاید به همان اندازه روحیه‌بخش نباشد.
«زندگی، لری و جست‌وجوی بدبختی» حس‌وحالِ ترکیبی را دارد که هیچ‌کس نخواسته بود؛ اما دست‌کم فهمیدیم که چنین دوز فشرده‌ای از لری دیویدِ سریال Curb را نمی‌خواهیم.
