چند منتقد بازی‌های واشینگتن و ماس را از نقاط قوت سریال میدانند؛ بهگفته یکی از آنها، این دو در صحنههای رودررو بازی یکدیگر را بهتر می‌کنند. شخصیتهای پیچیده و گاه متناقض سریال هم برای منتقدی جذاباند. منتقد دیگری آن را روایتی عمیق از دوستی، زنانگی و گشودگی لازم برای شکلگیری اعتماد و همراهی واقعی میخواند. سریال گاهی حالوهوای ملودرام پیدا می‌کند، ولی یک منتقد بهخاطر اصالت عاطفیاش تماشای آن را رضایتبخش میداند.
نانسی با مردی ازدواج می‌کند که موقعیت اجتماعی‌اش از او بالاتر است. هر دو دوستش به او حسادت می‌کنند: مری به پولش و النور به مرد چهارشانه و کندی‌واری که دارد. سال‌ها حسادتشان را پنهان می‌کنند و با نانسی دوست می‌مانند، چون این دوستی به نفعشان است؛ اما حسادت نمی‌گذارد آن‌طور که باید هوای دوست واقعی‌شان را داشته باشند. این ایده حرفی برای گفتن دارد، اما پرداختن درست به آن در تریلری از این جنس کار سختی است، هرچند تماشای فیلم گیرایی داشته باشد.
این سریال بیشتر شبیه یک فیلم تلویزیونی چندقسمتیِ شبکه‌ی Lifetime است، اما در سطحی بالاتر. بااین‌حال، واشینگتن و ماس به نقش‌هایشان عمق و ظرافت عاطفی واقعی می‌بخشند و زنانی را به تصویر می‌کشند که در آستانه‌ی فروپاشی‌اند. هر وقت در صحنه‌ای به جان هم می‌افتند، به‌خصوص در نیمه‌ی دوم فصل، بازی همدیگر را بهتر می‌کنند و باعث می‌شوند آرزو کنیم بقیه‌ی سریال هم به‌اندازه‌ی این لحظه‌ها گیرا باشد.
تکرارِ بیش‌ازحد و ملال‌آور سریال، دیالوگ‌های دم‌دستی‌اش که مضمون‌هایش را بی‌پرده رو می‌کنند و عنوان قسمت‌هایی که همان ایده‌ها را دوباره تأیید می‌کنند، انگار تلاشی از سر استیصال‌اند؛ تلاشی که در نهایت هم ناکام می‌ماند تا به ما ــ یا شاید به خودش ــ ثابت کنند که Imperfect Women واقعاً حرف روشنگرانه‌ای برای گفتن دارد.
با اینکه فیلم حرف تازه‌ای ندارد (یا پایان‌بندی‌اش هم‌پای زمینه‌چینی‌اش نیست)، کسانی که از معماهای داغ و رسوایی‌آمیز درباره‌ی دوستان صمیمی و رازهای تکان‌دهنده‌ای که پنهان کرده‌اند هیچ‌وقت سیر نمی‌شوند، بی‌تردید با ولع تماشایش می‌کنند.
با اینکه تغییرهای جالب زاویه‌دید در قسمت‌های میانی نقش پررنگی دارند، «Imperfect Women» متأسفانه چیزی بیشتر از غذای مانده‌ای که تاریخ مصرفش گذشته نیست. این یکی از بدترین سریال‌هایی است که Apple TV منتشر کرده است.
«Imperfect Women» تریلر معمایی درخشانی است که بازی‌های چشمگیر بازیگران اصلی‌اش آن را تقویت می‌کنند. این فیلم همچنین تصویری عمیق از دوستی، زن‌بودن و گشودگیِ لازم برای ساختن اعتمادی اصیل و جامعه‌ای واقعی است.
شاید «Imperfect Women» قالب داستان‌های معماییِ قتل را از نو اختراع نکند، اما شخصیت‌هایش را دقیق می‌پردازد و می‌گذارد پیچیده، متناقض، گاهی اعصاب‌خردکن و در نهایت گیرا باشند؛ همین است که این قالب را یک پله بالاتر می‌برد.
آنی وایزمن، خالق سریال، خوب بلد است ماجرا را پرتب‌وتاب نگه دارد، اما این قصه که از روی رمانی ساخته شده، زیادی قابل‌پیش‌بینی به نظر می‌رسد و انگار خودش هم نمی‌داند می‌خواهد به چه چیزی برسد.
با اینکه شک داریم پیچ‌وخم‌های «Imperfect Women» واقعاً غافلگیرمان کنند، آن‌قدر کنجکاویم که تماشایش را ادامه بدهیم.
*Imperfect Women* بدترین نمونه از فرسوده‌ترین ژانر تلویزیون نیست، اما آن‌قدر در واپسین روزهای عمر این ژانر از راه می‌رسد که بی‌رمقیِ کلیشه‌ای‌اش توهین‌آمیزتر از ناشی‌گریِ زمخت به نظر می‌رسد.
