بازیها از بخشهایی هستند که چندین منتقد از آنها تعریف کردهاند. بازی اَدی ردمین را مرموز و گیرا دانستهاند و بعضی هم توانایی او در نشاندادن چهره‌های متفاوت شخصیتش را تحسین کردهاند. بازی لاشانا لینچ در نقش بیانکا نیز توجه چند منتقد را جلب کرده است. فیلم‌برداری هم بارها ستایش شده؛ منتقدان از تصاویر چشمنواز و قاببندیهای چشمگیر گفتهاند. تدوین سریال نیز در دو نقد، نقطهقوت آن شمرده شده است.
فیلم‌برداری به همان اندازه خیره‌کننده است که غذاها عالی و آشنا هستند. اصراری به نوآوری نیست و خبری هم از تجربه‌گراییِ بی‌دلیل نیست. در عوض، سریال انگار با حوصله و جزئیات فراوان داستان را گسترش می‌دهد. اما ضرباهنگ داستان و غذاها همان قبلی‌اند. فقط یک استثنا هست: تیتا در بازی Guaita چابک‌تر، زودجوش‌تر و یک‌دنده‌تر از نسخه‌ی نسبتاً آرام‌تری است که Lumi Cavazos در فیلم بازی کرده. Guaita قطعاً بازی دلنشینی ارائه می‌دهد.
گریم، فیلم‌برداری و تدوین همه دست‌به‌دست هم می‌دهند تا تغییر چهره‌های شغال باورپذیر و چشمگیر از کار دربیاید. خوشبختانه صحنه‌های اکشن هم آن‌قدر تاریک نیستند که چیزی دیده نشود یا آن‌قدر تندتند تدوین نشده‌اند که معلوم نباشد چه خبر است. بااین‌حال، هیچ‌کدام از این‌ها چیزی نیست که از «روز شغال» در خاطرم بماند. چیزی که یادم می‌ماند، این است که تماشایش چقدر طولانی به نظر می‌رسید و چطور داستانش را به شکلی آزاردهنده بیش از حد کش می‌داد.
ردمین در نقش کسی که فکر می‌کند از آنچه واقعاً هست آدم مهربان‌تری است، خوب ظاهر می‌شود. ... روحیه‌ی عمیق و ذاتی لینچ از تندی شخصیتش می‌کاهد. شاید انتخاب‌های بیانکا را زیر سؤال ببرید، اما تماشای بازیگر هر وقت روی پرده است لذت‌بخش است. اورسولا کوربرو هم در نقش نوریا به چشم می‌آید. ... اما واقعاً هیچ‌چیز کسل‌کننده‌تر از یک قاتل روان‌پریش نیست؛ مگر یک ترانه از گروه تاکینگ هدز.
این بی‌شک یکی از بهترین بازی‌های ردمین است. شخصیتی که او در نقش آدمکش بازی می‌کند، خونسرد و بی‌احساس است؛ اما تغییر هویت‌های متعدد و ناآرام‌کننده‌اش فرصتی می‌دهد تا همه‌ی توانایی‌های بازیگری‌اش را به کار بگیرد. وقتی با نقشه‌های پیچیده‌اش برای قتل آشنا می‌شویم ــ از عملیات پرچم دروغین گرفته تا تفنگ‌های تک‌تیراندازی‌ای که تا می‌شوند و ناپدید می‌شوند ــ «روز شغال» تا پایان پرهیجان است.
«روز شغال» به‌جز موسیقی‌اش یکسره عالی است؛ آن‌قدر که واقعاً دلتان نمی‌خواهد سؤال‌های بدیهی را از خودتان بپرسید، مثلاً «چرا دارم طرف این آدم پست را می‌گیرم؟» خب، چون مخالفانش آن‌قدر بی‌جاذبه‌اند و استعدادش آن‌قدر خیره‌کننده است. این سریال از نظر تدوین و فیلم‌برداری واقعاً شگفت‌انگیز است؛ گروه‌هایی هم مسئول این دو بخش بوده‌اند. بازیگرها درجه‌یک‌اند.
در بخش زیادی از سریال، مدام از خودتان می‌پرسید دقیقاً چه چیزی جکال را به حرکت درمی‌آورد. آیا او فقط قاتلی هیولاصفت و بی‌احساس است؟ مردی خانواده‌دوست که هویت واقعی‌اش را پنهان کرده؟ یک سایکوپت تمام‌عیار؟ ردمین با بازی‌ای جذاب و رازآلود هیچ‌وقت کاملاً دستش را رو نمی‌کند؛ یک لحظه گرم و صمیمی است و لحظه‌ای بعد، حضوری وهم‌آور پیدا می‌کند. ... بازی لینچ در نقش بیانکا ترکیبی گیرا از تکانشگری و زیرکی است. این دو نفر موتور محرک داستان‌اند.
این‌که «روز شغال» ۱۰ قسمت دارد، به آن مجال می‌دهد چند خط داستانی فرعی را پیش ببرد؛ اما هیچ‌وقت به کش‌دادنِ بی‌دلیلی دچار نمی‌شود که در خیلی از مینی‌سریال‌هایی می‌بینیم که باید، خب، محدودتر می‌بودند. در کنار فیلم‌برداری استادانه و دیالوگ‌های سرزنده و تندوتیز، بازی‌های همه‌ی بازیگران هم عالی است و سریال از موسیقی هم به‌خوبی استفاده می‌کند.
گاهی این حس به آدم دست می‌دهد که بنت می‌خواهد تا جایی که می‌تواند از Top Boy و باندهای موادفروشِ شهرک سامرهاوس فاصله بگیرد؛ آن‌قدر که انگار داری ماراتن فیلم‌های Mission: Impossible را تماشا می‌کنی. بااین‌همه، این فیلم درباره‌ی آدمکش‌ها خیلی شیک و حساب‌شده از کار درآمده و مثل خودِ شغال به کسی رحم نمی‌کند.
در این مجموعه‌ی Peacock یک فیلم دوساعته‌ی عالی جا دارد؛ شاید حتی یک مینی‌سریال چهار ساعته‌ی عالی. اما شش قسمت میانی فصل یکسره سراغ کوگارها، یعنی زن‌های میانسالی که با مردهای جوان رابطه دارند، می‌رود و هر حاشیه‌روی انگار رشته‌ی ظریفی را که خط اصلی داستان به آن بند است، می‌کشد.
انتظار داریم سریال «روز شغال» پر از تنش و صحنه‌های اکشن باشد. بازی ردمین و لینچ به ما امید می‌دهد که این تنش در طول ۱۰ قسمت حفظ شود، اما مطمئن نیستیم شدت قسمت اول تا پایان ادامه پیدا کند.
