چند منتقد سریال را سرگرمکننده و پرکشش میدانند و از ترکیب وحشت و تعلیقش استقبال میکنند. شش قسمت سریال هم ریتمی تند و خوشضرب دارد. با اینکه بعضی تاثیرهایش آشناست، استفاده از فضای خاص و شخصیت‌ها به آن حال‌وهوایی تازه میدهد.
این سریال در شش قسمت جمع‌وجور روایت می‌شود و در مجموع ریتم خوبی دارد. البته همه‌چیز بی‌دردسر پیش نمی‌رود؛ گاهی داستان از مسیرش خارج می‌شود و سریال هم کمی بیش از حد دامنه‌اش را گسترده می‌کند. بااین‌حال، هرچند خیلی از لحظه‌های ترسناک قابل‌پیش‌بینی‌اند، باز هم گیرایی دارند.
سریال Below مثل [Widow’s Bay] خودش را زیادی هنری نمی‌گیرد؛ این شش قسمت بیشتر لذت فوریِ خوردن یک بیگ‌مک را دارند و تا قسمت آخر، قصه دیگر توجهم را جلب نمی‌کرد. اما در بیشترِ مسیر، برخلاف انتظار، سریال به‌اندازه‌ی ترانه‌ی دریاییِ گروه Waterboys، Fisherman’s Blues، دلنشین است.
هم تأثیرپذیری‌هایش آشناست و هم در استفاده از مکان، شخصیت‌ها و حال‌وهوایی مشخص، تازگی دارد. شاید مثل Widow’s Bay موفقیت خلاقانه‌ی چشمگیری نباشد، اما باز هم یادآوری می‌کند که فیلم‌های ترسناک اغلب وقتی بهترین جواب را می‌دهند که در گوشه‌وکنارهای باورپذیر و نامتعارف دنیا ریشه داشته باشند.
بله، آخرش کمی زیادی مرتب‌ومیزان جمع می‌شود و حرف‌های به‌ظاهر غافلگیرکننده‌اش درباره‌ی تغییرات اقلیمی و طمع شرکت‌ها، از فرسنگ‌ها دورتر هم قابل حدس‌اند. اما وقتی می‌خواهد فقط یک ماجرای هیولاییِ دیگر باشد، Below بیش از حد انتظار از پس کار برمی‌آید.
این شش قسمت ــ که بیشترشان حدود ۴۰ دقیقه‌اند ــ در مجموع قصه‌ای پرشتاب از کار درمی‌آورند که گاهی خنده‌دار است و گاهی تعلیق دارد؛ قصه‌ای که اساساً ترکیبی از Come From Away و «آرواره‌ها»ست، یا شاید Widow’s Bay با یک هیولای دریایی به‌جای نفرین.
شش قسمتِ خوش‌ریتم و جمع‌وجورش ــ که همه‌شان برای نقد در اختیارمان قرار گرفتند ــ باعث می‌شود سریال هیچ‌وقت بیش از حد کش پیدا نکند؛ اما در عوض، داستانش به عمیق‌ترین لایه‌های جذاب‌ترین مضمون‌هایش نمی‌رسد.
با ریتمی سنجیده پیش می‌رود، مخاطب را درگیر می‌کند و از چیزی که پیش‌فرض داستانش القا می‌کند، ریشه‌ی عاطفی به‌مراتب محکم‌تری دارد. این فیلم با تسلطی کم‌نظیر تعلیق می‌سازد و خوب می‌داند خویشتن‌داری چقدر مهم است. «Below» به‌جای اینکه در کلیشه‌های ژانر غرق شود، دقیقاً می‌داند چطور مخاطب را پای فیلم نگه دارد.
نیمه اول سریال نتفلیکس به‌خوبی کلی معما درباره اینکه واقعاً چه خبر است به‌وجود می‌آورد، اما نیمه دومش افت شدیدی می‌کند و جواب‌های رضایت‌بخش چندانی هم نمی‌دهد.
وقتی حدود ۶۰ درصد سریال را دیده‌اید، حسابی یاد اسکوبی‌دو می‌افتید. انصافاً همه‌چیز هم بد نیست و پیش از اینکه بحران هویت سریال واقعاً خودش را نشان بدهد، چند لحظه‌ی عالی هم دارد.
مثل خیلی از فیلم‌های اورجینال نتفلیکس آمریکا، این تولید نتفلیکس کانادا حسابی زمینه‌چینی می‌کند، اما آخر سر چیز چندانی تحویل نمی‌دهد. اول با وعده‌ی یک فیلم ترسناکِ هیولایی اشتهایمان را تحریک می‌کند، اما بعد عقب‌نشینی می‌کند و به فضایی امن‌تر و دلگرم‌کننده پناه می‌برد.
