من این سریال رو فقط به خاطر بوراک دنیز شروع کردم و به خاطر اونم تا قسمت ۵ تحمل کردم، ولی دیگه نمیتونم ادامه بدم. تنها چیزای خوب سریال، بازی حرفهای بوراک و منظرههای قشنگشه. من سو بورجو یازگی رو تو سریال «خواهران و برادرانم» دوست داشتم، ولی اینجا اصلاً با شخصیتش ارتباط نمیگیرم. از همه بدتر، هیچ شیمیی بین اون و بوراک وجود نداره، شاید به خاطر اختلاف سنیشونه. بقیه شخصیتهای فرعی هم اکثراً جالب نیست...
