خلیج بیوه ها اثری غنی و شگفتانگیز است؛ پخته، بامزه، ترسناک و واقعی. چیزی شبیه ترکیبی از Mare of Easttown و Schitt’s Creek، اما با ویژگیِ دیگری که آن را منحصربهفرد میکند.
یک اثر متمایز دیگر به مجموعهٔ چشمگیر آثار اپل تیوی که چندین جامپاسکرِ نفسگیر، کلی خنده و جذابیتی مداوم تا آخرین ثانیهٔ فصل ۱۰ قسمتی خود ارائه میدهد.
این تنشِ عجیب، کمدی و دلهرهآمیز ممکن است تحمل کردنش کمی دشوار باشد، اما هدفش این است که بیشترین بهرهٔ ممکن را از ژانر وحشت نصیب ما کند. در این مرحله، دیگر بهسختی میتوان انکار کرد که اپل تیوی نوعی هنر نادر و خاص را به کمال رسانده است.
این سریال واقعاً شبیه هیچ اثر دیگری در تلویزیون نیست؛ جهشی دیوانهوار میان تغییرات لحن که موفق عمل میکند، چون با تمام وجود به هر دو سوی این ترکیب پایبند میماند.
