سریال روایت پرونده‌محور را با توطئه و کمدیِ خانواده‌ای ازهمگسیخته ترکیب می‌کند؛ به گفتهی یک منتقد، این ترکیب با وجود دلهره و خشونت، فضای سریال را سرزنده و سبک نگه میدارد. دربارهی داستان، نظرها یکسان نیست: یک منتقد میگوید سریال باید تعادل میان پرونده‌های هر قسمت و ماجرای کلی فصل را پیدا کند؛ منتقدی دیگر هم معتقد است ایدهی پرزرق‌وبرق آن در شکل سادهتر بهتر جواب می‌دهد. منتقدی سریال را آن‌قدر جالب میداند که بیننده، هرچند با اکراه، قسمت بعد را تماشا کند، ولی آن‌قدر هیجان‌انگیز نمیبیند که آن را به دیگران پیشنهاد کند. در مقابل، منتقدانی از پیچش‌های هیجان‌انگیز و پرونده‌های جذاب تعریف کردهاند. یکی شروع سریال را از قدرتمندترین شروع‌های تلویزیون شبکهای در آن سال میداند و منتقدی دیگر میگوید سریال عناصر سرگرمکنندهی درام‌های پرونده‌محور را دارد. نقدی هم از عاشقانهها و گروه بازیگران چشمگیر سریال یاد می‌کند.
واقعیت این است که Line of Fire هنوز هم یک سریال پرونده‌محور است. همه می‌دانند موفقیت چنین سریالی به این بستگی دارد که هم فرمولِ یک پرونده در هر قسمت را حفظ کند و هم آن را با خط داستانی کلی‌ترِ فصل متعادل نگه دارد. Line of Fire باید این نقطه‌ی تعادل را پیدا کند.
سریال Line of Fire با ایده‌ای پرزرق‌وبرق و جلب‌توجه‌کننده از راه می‌رسد، اما به نظر می‌رسد در ساده‌ترین شکلش بهتر جواب می‌دهد. شاید مردم برای جنبه‌ی معمایی و هیجان‌انگیزش پای تماشا بنشینند، اما چیزی که باید آن‌ها را به تماشا برگرداند، همکاری پنج عضو خانواده‌ی هالینگزورث و گره‌های پیچیده‌ی خانوادگی‌شان است.
«Line Of Fire» از آن سریال‌های پرونده‌محورِ قابل‌قبولی است که درست وسط طیف می‌ایستند: آن‌قدر جالب هست که با اکراه قسمت بعدی‌اش را هم ببینید، اما آن‌قدر هیجان‌انگیز نیست که بخواهید به دوستان‌تان بگویید تماشایش را شروع کنند.
این سریال تریلری توطئه‌محور است که در قالب یک سریال پلیسیِ پرونده‌محور روایت می‌شود و در دل کمدی‌ای درباره خانواده‌ای ازهم‌پاشیده جا گرفته. همین ترکیب باعث می‌شود سریال سرزنده بماند؛ چابک و در اصل سبک، با وجود تعلیق و تنش و تیراندازی و چاقوکشی.
چیزی که از همین حالا می‌دانیم این است که Line of Fire بیننده‌ها را به ماجرایی پر فراز و نشیب و ملودراماتیک می‌برد؛ پر از غافلگیری‌های هیجان‌انگیز، پرونده‌های جذاب، عاشقانه و گروهی پر و پیمان از بازیگران. برای همین مشتاقیم ببینیم فصل اول چه چیزهای دیگری برایمان دارد.
راحت می‌شود باور کرد که این‌ها یک خانواده‌اند. شوخی‌ها و بگومگوهایشان تندوتیز است و بازی‌های پرتحرک و فیزیکی‌شان باعث می‌شود سخت بتوان فهمید کدام‌شان را باید دوست داشت و کدام را باید با یک لگد پرت کرد.
فعلاً درامِ Line of Fire هنوز بیشتر پرکشش است تا آزاردهنده. این‌که رابطه‌ی بین بازیگران گروه هم آشنا و باورپذیر به نظر می‌رسد، به این تعادل کمک می‌کند.
درام تازه‌ی NBC با بازی پیتر کراوزه، «Line of Fire»، به هدف نمی‌زند؛ قصه‌اش بیش از حد شلوغ است، شخصیت‌ها به‌اندازه‌ی کافی پرداخت نشده‌اند و یکی از پیچش‌های داستانی‌اش هم به‌خصوص مضحک است.
جاش سفرن، خالق سریال، در طول داستان چند پیچ‌وخم اضافه می‌کند و آن را به یکی از قدرتمندترین شروع‌های سریال‌های تلویزیونی امسال در شبکه‌های سراسری تبدیل می‌کند.
«Line of Fire» همه‌ی عناصر اصلی‌ای را دارد که درام‌های پرونده‌محور را این‌قدر سرگرم‌کننده می‌کنند.
