چند منتقد این بازسازی را در بسیاری از جنبهها وفادار به روح کتاب‌ها و اقتباس پیشین میدانند؛ در عین حال، تلاشش برای بازنگری داستان از نگاه امروز و افزودن زمینه تاریخی را هم تحسین کردهاند. برجستهکردن زنان و اقلیت‌ها و پرداختن به حقیقتها و شخصیتهایی که در روایت اصلی کمرنگ مانده بودند، از نکات مثبت دیگری است. با این حال، در بعضی نقدها آمده که سریال زندگی در دشتها را ساده و بزکشده نشان می‌دهد و از پیچیدگیها و موضوعات دشوار فاصله میگیرد.
با اینکه سریال حال‌وهوای فیلم‌های هالمارک را دارد، پیام‌هایش را سرراست می‌رساند و داستان‌هایش را هم مرتب‌وتمیز به سرانجام می‌رساند، در محور قرار دادن زنان و اقلیت‌ها خوب عمل می‌کند؛ کاری که نسخه‌ی اصلی نکرده بود. شاید تصویر سریال از زندگی واقعی در دشت‌های پریری را ساده‌سازی و بزک کند، اما سفر با گاری سرپوشیده به گذشته دست‌کم سفری دلنشین با حال‌وهوایی سالم و بی‌غل‌وغش است.
این نسخه‌ی تازه‌ی «خانه کوچک» که ربکا سوننشاین سرپرستی‌اش را بر عهده دارد، از خیلی جهات به روح و محتوای کتاب‌ها و اقتباس قبلیِ محبوبشان وفادار است. اما در عین حال، هوشمندانه تلاش می‌کند ماجراهای جوانیِ وایلدر را از دریچه‌ی سال ۲۰۲۶ دوباره بررسی کند. داستان را گسترده‌تر و پیچیده‌تر کرده، اما هنوز همان «خانه کوچک» است.
مینی‌سریالی که در سال ۲۰۰۵ به‌عنوان بخشی از «دنیای شگفت‌انگیز دیزنی» پخش شد، در مجموع هم به متن وفادار بود و هم به روح آن. نوشته‌هایم نشان می‌دهد که از آن خوشم آمده بود. نسخه‌ی تازه‌ی «Little House» را ربکا سان‌شاین ساخته و از نتفلیکس پخش می‌شود. این نسخه تا حد زیادی به روح اثر وفادار است، اما به متنش کمتر وفادار می‌ماند.
سخت است به Pa اعتماد کرد یا فهمید Sonnenshine با او چه می‌کند؛ برای همین، اعتماد به خود سریال هم سخت می‌شود. ... میزان موفقیت این شخصیت‌های فرعی فرق می‌کند؛ من که سریالی فرعی درباره‌ی Dr. Tann و خانمِ صاحبِ فروشگاهِ پارچه و لوازم خرازی را تماشا می‌کردم. اما آن‌ها هم، مثل خانواده‌ی Ingalls، ظاهری بی‌نقص دارند و حرف‌های کلیشه‌ایِ قرن بیست‌ویکمی می‌زنند؛ برای همین دوست‌داشتنشان سخت است.
گاهی ممکن است بازیگر جوان‌تر کمی آدم را یاد خانم گیلبرت بیندازد و در این فیلم هم ردی از سریال قدیمی ببینید. فیلم درباره بعضی جنبه‌های داستان وایلدر کاملاً بی‌پرده است، اما در عین حال احساساتی‌بودنش صادقانه و از ته دل است؛ چیزی که طرفداران وفادار وایلدر را خوشحال می‌کند.
شاید زیادی شیرین و دل‌زننده باشد، یا شاید هم در یک روز بد، مثل آغوشی گرم باشد. تماشایش راحت است، هرچند کمی زیادی طولانی شده. بازیگران دوست‌داشتنی و زیبا هستند، لباس‌ها تجملی‌اند (احتمالاً برای آن دوره بیش از حد تجملی) و فضای داستان چشم‌نواز است.
خالق نسخه‌ی تازه هم بابت گرد هم آوردن گروهی یکدست و توانمند از بازیگران شایسته‌ی تحسین است؛ از جمله بازیگران جوان، Halsey و Hughes، که به‌خوبی از عهده‌ی نقش‌هایی برمی‌آیند که Melissa Gilbert و Melissa Sue Anderson به‌ترتیب در سریال NBC ماندگار کرده بودند. اما Sonnenshine نتوانسته این «Little House» را سرگرم‌کننده از کار دربیاورد.
مجبور بودن به جلب مخاطب خانوادگی دست‌وپای این Little House را بسته و فیلم فقط بی‌روح از آب درآمده. نمی‌توانید این حس را از خودتان دور کنید که فیلم را برای مخاطبانی ساخته‌اند که حوصله‌شان در دنیای امروز، یعنی در عمل خیلی زود، سر می‌رود و دنبال لایک‌گرفتن در شبکه‌های اجتماعی‌اند.
سریال هشت‌قسمتی تازه نتفلیکس نه‌تنها با ظرافت و درک، به آنچه پیش از خودش آمده ادای احترام می‌کند، بلکه با تکیه بر زمینه تاریخیِ مبتنی بر منابع دست‌اول، بعضی جنبه‌های مجموعه‌کتاب‌ها را هم بهتر می‌پردازد و داستان را برای نسل تازه غنی‌تر می‌کند.
روح اصلیِ Little House on the Prairie هنوز در این اقتباس زنده است. مثل اثر وایلدر و سریال NBC، این داستان بر ارزش‌های خانواده، سخت‌کوشی، امید، همدلی و سخاوت تأکید می‌کند، بی‌آنکه زیادی پند و اندرز بدهد.
