چند منتقد ریتم سریال را کند و کش‌دار میدانند و برخی هم آن را کسل‌کننده توصیف کردهاند. در عین حال، بالا رفتن تنش و معماهای اصلی برای بعضی منتقدان از جذابیتهای سریال است؛ یک نقد هم میگوید سریال در قسمت‌های پایانی، با پرداختن به جنگ سایبری و اثر فناوری و شبکه‌های اجتماعی بر برداشت سیاسی مردم، به فضایی دلهرهآور می‌رسد.
فیلم با سرعتی لاک‌پشتی پیش می‌رود و کارکنان GCHQ حال‌وهوای کارمندهای بی‌میلِ شیفت ثبت اطلاعات را دارند؛ با بی‌حوصلگی روی کلیدهای صفحه‌کلید ضربه می‌زنند تا وقت استراحت چایِ اجباری‌شان برسد. انگار نه انگار که باید با شتاب و دستپاچگی جلوی حمله دشمن را بگیرند؛ حمله‌ای که ممکن است هزاران نفر را بکشد و کشور را به قرون وسطی برگرداند، یا دست‌کم به دهه ۱۹۹۰.
«The Undeclared War» نیتش خیر است، خوب درباره‌اش تحقیق شده و خب، خسته‌کننده است. ... این سریال پرجزئیات در قسمت‌های پایانی بالاخره به فضای دلهره‌آوری می‌رسد؛ چون فقط به جنگ سایبری نمی‌پردازد، بلکه نشان می‌دهد فناوری و شبکه‌های اجتماعی چطور می‌توانند نگاه سیاسی مردم را شکل بدهند. اما نیمه اول این سریال شش‌قسمتی گاهی کش‌دار می‌شود.
وقتی «جنگ اعلام‌نشده» تنشِ ناشی از آن احتمال را بالا می‌برد، نسبتاً گیرا می‌شود. حیف که باقی سریال با سرعتی لاک‌پشتی پیش می‌رود، ما را به مسیرهای فرعی می‌کشاند و حاضر نیست عمیق‌تر به دغدغه‌های سیاسی‌اش بپردازد.
رازهای اصلی سریال The Undeclared War ــ اینکه چه کسی پشت حمله سایبری است و قصدش چیست ــ شاید برای اینکه تا آخر دنبالش کنید کافی باشد. سریال وقتی تنش را بالا می‌برد، بهترین است. فقط انتظار نداشته باشید وقتی پای چیزهای عمیق‌تر به میان می‌آید قانعتان کند.
تجربه‌ای که هم سرگردان و پراکنده است و هم پیش‌پاافتاده. در برابر هر صحنه‌ای که کمی تیزتر به نظر می‌رسد، چندین صحنه‌ی به‌شدت کسل‌کننده هم هست. با اینکه فیلم ارتباط‌های زیادی با مسائل روز برقرار می‌کند، داستان سطحی‌اش همچنان تا حد زیادی گسسته و بی‌مسیر می‌ماند.
این مجموعه واقعاً بازیگرمحور نیست؛ به‌جز آقای پگ، بقیه بازیگران بیشتر در خدمت پیش‌برد داستان‌اند. اما آقای رایلنس کمی به داستانی جان می‌دهد که هوشمندانه سرد و بدبینانه است و بیش از حد باورپذیر به نظر می‌رسد.
این فیلم در کارنامه‌ی Kosminsky، در میان مستنددرام‌ها و انواع‌واقسام درام‌هایی که ساخته، به‌طرز غافلگیرکننده‌ای ضعیف است. قصه‌ی «The Undeclared War» خیلی پیش از آن‌که بازیگرها سر صحنه بروند، نیاز به بازنگری داشت.
«The Undeclared War» بازی‌های خوبی از بازیگران نقش‌های اصلی دارد، قصه‌گویی‌اش گاهی خلاقانه است و داستانش کم‌کم دلهره و انتظار را بیشتر می‌کند. تازه، لازم نیست آن‌همه کد ببینیم که خودش یک امتیاز است.
[جنگ سایبری نامرئی با روسیه] چشم‌اندازی هولناک است و پیتر کاسمینسکی [خالق اثر] آن را نسبتاً خوب به تصویر کشیده، بی‌آنکه تسلیم وسوسه شود شخصیت‌های اصلی را قهرمانانی ماجراجو و پرزرق‌وبرق نشان دهد.
«The Undeclared War» اثری به‌روز است، هرچند کند پیش می‌رود و در نهایت تمرکزش را از دست می‌دهد. در عمل، این سریال آزمونی نمایشی برای سنجیدن عملکرد GCHQ زیر فشارِ بدافزارهای سه‌لایه، هک دوربین‌های مداربسته و رسانه‌های دیپ‌فیک است.
